In mijn opleiding die ik aan het volgen ben zit ook een stage.
Maar liefst 40 uur moest ik meelopen met een personal trainer om zo ervaring op te kunnen doen voor straks.
Omdat mensen naar een personal trainer gaan buiten hun werktijden om, hield dat voor mij in, dat ik bijzondere weken achter de rug heb.
En de kinderen... die deden het super. Iedere avond voor de stage dag hadden we een officiele briefing. dat zag er ongeveer zo uit: mama ziet jullie morgenochtend wel/niet. Uit school gaan jullie wel/niet naar papa's werk, waar ik jullie wel/niet vandaan kom ophalen. Dan eten we wel/niet samen en daarna ga ik wel/niet weer weg.
Neem nou een woensdag. Om 5:00 uur op, een half uur later in de auto en om 6:00 stage. dan van 7-11 werken en van 11-13 uur stage. dan van 13-14:30 werken en van 14:30-16:00 stage. In de auto naar de praktijk, kinderen ophalen en eten koken. Om 18:30 weer in de auto op weg naar Gore, om daar van 19:00-21:00 staget te lopen.
Het is me gelukt om in drie weken 30 uur te draaien. Daarna was ik helemaal gaar. En de kinderen vragen nu af en toe nog steeds waar ze naar toe moeten gaan uit school, de zieltjes...
Maar goed, dit blok is achter de rug. Nu hoef ik alleen maar "gewoon" te leren en te werken. De dagen van 5:00 opstaan zijn achter de rug en ik kan zowaar uitslapen in de weekenden!
Maar om nou te zeggen dat ik zo'n grapje nog een keer zou uithalen..... nou nee.
Als het goed is ben ik over twee maanden helemaal klaar, daar hou ik me maar aan vast!
dinsdag 24 november 2015
zondag 1 november 2015
Gezinsuitbreiding
Fons en ik hadden het er al een hele tijd over gehad. Een huisdier nemen. Maar ja, eigenlijk mag het niet van onze huisbaas, door vervelende ervaringen in het verleden. Een van de vorige bewoners had namelijk ene hond of wat en die hebben het huis toen dusdanig onder poten genomen, dat het huis opnieuw behangen moest worden, de vloerbedekking moest eruit en wij zien nog steeds sporen van huisdieraanwezigheid op de deuren en sommige muren.
Dus het was vastgelegd in ons contract, dat huidieren niet welkom waren. Maar wij vinden het zo leuk....
Omdat we hier inmiddels al twee jaar wonen en dachten dat we nu inmiddels wel een potje konden breken hebben we toch de stoute schoenen aangetrokken.
En we zijn sinds kort de trotse dienaren van onze kat Rose.
Toen ik een poes ging halen uit het asiel kwam zij meteen op mijn schoot zitten. De verzorger zei heel toepasselijk: ik denk dat je net geadopteerd bent!
Vers uit het asiel gehaald deed Roos al of ze hier jaren kwam. En wij, haar trouwe dienaren probeerden haar van alle gemakken te voorzien. Ze werd geaaid, geborsteld, vertroeteld met leuke speeltjes en ze mocht heerlijk op schoot zitten.
Nu zijn we inmiddels een dikke twee weken verder en alles is een beetje normaal geworden. Roos is een echte kat op een heel klein dingetje na. Dat was ook de reden dat ze in het asiel is beland.
Ze vangt namelijk geen muizen.
Ze gaat er ook niet achteraan om mee te spelen, ze eet ze niet op, ze doet er niets mee.
Gerookte zalm? Ze haalt haar neus ervoor op. Plakje ham blieft madam niet. Maar Voor kattebrokjes komt ze de stoel wel uit, dat dan weer wel.
Een beetje een typische poes dus die dus heel goed in ons gezin past!
Enne..... muizen weten toch niet dat onze kat niets ziet in muizen vangen en dat gaan we haar niet vertellen ook!
Dus het was vastgelegd in ons contract, dat huidieren niet welkom waren. Maar wij vinden het zo leuk....
Omdat we hier inmiddels al twee jaar wonen en dachten dat we nu inmiddels wel een potje konden breken hebben we toch de stoute schoenen aangetrokken.
En we zijn sinds kort de trotse dienaren van onze kat Rose.
Toen ik een poes ging halen uit het asiel kwam zij meteen op mijn schoot zitten. De verzorger zei heel toepasselijk: ik denk dat je net geadopteerd bent!
Vers uit het asiel gehaald deed Roos al of ze hier jaren kwam. En wij, haar trouwe dienaren probeerden haar van alle gemakken te voorzien. Ze werd geaaid, geborsteld, vertroeteld met leuke speeltjes en ze mocht heerlijk op schoot zitten.
Nu zijn we inmiddels een dikke twee weken verder en alles is een beetje normaal geworden. Roos is een echte kat op een heel klein dingetje na. Dat was ook de reden dat ze in het asiel is beland.
Ze vangt namelijk geen muizen.
Ze gaat er ook niet achteraan om mee te spelen, ze eet ze niet op, ze doet er niets mee.
Gerookte zalm? Ze haalt haar neus ervoor op. Plakje ham blieft madam niet. Maar Voor kattebrokjes komt ze de stoel wel uit, dat dan weer wel.
Een beetje een typische poes dus die dus heel goed in ons gezin past!
Enne..... muizen weten toch niet dat onze kat niets ziet in muizen vangen en dat gaan we haar niet vertellen ook!
Tijd!
Nu bij iedereen de klokken weer zijn verschoven schelen we weer 12 uur. Tot ergens in maart volgend jaar, want dan gaan we weer schuiven, tenzij iemand besluit om het hele gebeuren af te lassen.
Kan altijd.
Maar dan zien we het wel weer.
Voor nu zitten we in de zomertijd wat inhield dat het veel te vroeg was om eruit te komen in de ochtend en dat de kinderen 's avonds niet in slaap konden vallen.
Gelukkig is dat nu voorbij en genieten we voorzichtig van het feit, dat we 's avonds na het eten nog even lekker naar buiten kunnen.
Althans, als het niet zou stormen en regenen. Maar ook dat weer hoort bij de lente. En nu is november begonnen, het Nederlandse equivalent van mei, dus laat het mooie weer maar komen!
Kan altijd.
Maar dan zien we het wel weer.
Voor nu zitten we in de zomertijd wat inhield dat het veel te vroeg was om eruit te komen in de ochtend en dat de kinderen 's avonds niet in slaap konden vallen.
Gelukkig is dat nu voorbij en genieten we voorzichtig van het feit, dat we 's avonds na het eten nog even lekker naar buiten kunnen.
Althans, als het niet zou stormen en regenen. Maar ook dat weer hoort bij de lente. En nu is november begonnen, het Nederlandse equivalent van mei, dus laat het mooie weer maar komen!
zondag 11 oktober 2015
Milford Sound
Op mijwas n verlanglijstje stond al een hele tijd Milford Sound. Mensen uit de hele wereld komen kijken naar dit fjord en wij wonen hier nu al ruim twee jaar en zijn er nog nooit geweest. Tijd om daar dus verandering in te brengen. En omdat kinderen in de schoolvakanties gratis met de boot mochten zijn we als echte Nederlanders dus op pad gegaan de afgelopen week. Onze uitvalbasis was Te Anau. Daar zouden we de nacht ervoor en erna blijven slapen.
Vrijdagochtend om 10 uur zaten we in de auto. vanaf Te Anau ( spreek uit: tiejanau) is het nog twee en een half uur rijden naar Milford Sound. En met heel veel mooie stukjes onderweg hadden we genoeg tijd om erheen te rijden.
De rit is al de moeite waard, de boottocht in Milford Sound was ook bijzonder mooi. Zeker omdat de bergtoppen nog bedekt liggen in een laagje sneeuw.
Hieronder een kleine impressie: geniet!
Vrijdagochtend om 10 uur zaten we in de auto. vanaf Te Anau ( spreek uit: tiejanau) is het nog twee en een half uur rijden naar Milford Sound. En met heel veel mooie stukjes onderweg hadden we genoeg tijd om erheen te rijden.
De rit is al de moeite waard, de boottocht in Milford Sound was ook bijzonder mooi. Zeker omdat de bergtoppen nog bedekt liggen in een laagje sneeuw.
Hieronder een kleine impressie: geniet!
 |
| Mirror Lakes: klein meertje met waanzinnig mooie weerspiegeling |
 |
| Wachten voor de Homer Tunnel: een met de hand gemaakte tunnel door de bergen heen, eenrichtingsverkeer |
 |
| Onderweg naar de tunnel toe mochten we nergens stoppen wegens lawinegevaar: veilig gevoel.... |
 |
| Eerste aanblik van Milford Sound, met in de verte een schip dat aan komt varen |
 |
| Bijschrift toevoegen |
 |
| Als je goed kijkt zie je de bussen met toeristen die ook terugrijden... vakantie verkeer op de weg! |
 |
| ... maar toen die eenmaal voorbij waren was er niet zoveel verkeer meer over..... |
Rijbewijs
Ons NZ rijbewijs was inmiddels wleer 10 jaar oud: tijd om te vernieuwen!
Maar waar laat je dat doen? In Tapanui hebben we wel een gemeentehuis/bibliotheek, maar daar kun je niet je rijbewijs vernieuwen.
Ik zag mijn geest alweer dwalen: dat zou wel weer iets van twee uur rijden worden op een van de zeldzame dagen dat Fons en ik samen vrij zouden zijn door de week. Maar dankzij google kwamen we er al snel achter, dat het ook gewoon hier in Gore zou kunnen. Kijk, een half uurtje rijden is mooi te doen.
We moesten naar het kantoor van de AA, de kiwi variant van de ANWB. Het kantoor zat aan de hoofdstraat waar ik iedere keer overheen ging als ik naar mijn werk reed, dus dat moest geen probleem opleveren.
Dacht ik....
Want als ik er zes keer per week langsreed, waarom was het me dan nooit eerder opgevallen?
Op die vraag kregen we later op de dag antwoord. We hadden het adres op zaken en togen vol goede moed op pad. We moesten uitkijken naar een geel met zwart uithangbord, dat zijn immers de kleuren van de AA. Helder, toch? Maar nadat we het bewuste stukje een keer of wat op een neer hadden gereden hadden we nog niets gevonden. Geen geel met zwart bordje, geen aanwijzingen, gewoon niks.
Uiteindelijk besloten we bij een bezinestation hulp te vragen. Het is ons wel vaker overkomen, dat op internet er alles nog open en werkend uitzag, maar dat op de plaats van bestemming er niets meer was te vinden. Winkeld die gesloten of verhuisd waren, of andere winkels die in die plaats hun spullen verkochten; alles al een keertje gezien.
Dus op het ergste voorbereid ( toch twee uur rijden voor een nieuw rijbewijs) liep ik richting het kantoor van het bezinestation. en daar stond het: rijbewijs vernieuwen binnen. Nog steeds erg voorzichtig liep ik naar binnen, waar mijn gematigde enthousiasme al snel omsloeg in heuse euforie.
Want achter de kassa's van het benzinestation was een heuse balie van de AA! Met rijbewijsvernieuwingen!
Fons en ik moesten wat papieren invullen en onze foto's werden er meteen gemaakt. Dat scheelde weer. Maar toen...
Toen bleek, dat het Gore kantoor geen beschikking had over een mooi print-je-rijbewijs-terwijl-je-wacht-machine.
Onze spulletjes moesten opgestuurd worden en dan zouden we ons nieuwe rijbewijs met de post opgestuurd krijgen. Ons oude rijbewijs moesten we inleveren. Maar zonder rijbewijs mag je de rweg niet op.
Ik was erg benieuwd naar de kiwiw oplossing voor dit probleem. En dat was anders dan ik had verwacht.
Heel vroeger, nog voor de pin apparaten enzo, konden mensen in NL een cheque uitschrijven in plaats van cash te betalen. Nu hebben ze hier in NZ die cheques nog steeds. En dat was ook precies wat die mevrouw van de AA deed. Op een speciaal cheque boekje schreef ze voor ons allebei een soort cheque uit ter waarde van een tijdelijk rijbewijs. Een paar weken geldig, want tegen die tijd zou ons nieuwe rijbewijs wel met de post gekomen zijn.
Wel gek hoor, met een sloom papiertje op zak week op pad gaan, maar he, als het werkt, dan werkt het. En inderdaad, na anderhalve week wachten werd ons nieuwe rijbewijs keurig in de brievenbus gestopt. Niet aangetekend ofzo. Gewoon, met de gewone post.
Dus nu sta ik weer met een gezellige nieuwe vreselijke foto op mijn nieuwe rijbewijs en mag ik hier weer 10 jaar mee door NZ rondtoeren.
Hoe het NZ rijbewijs eruit ziet? Het is een pasje, net als in NL. Dat was het 10 jaar geleden ook al.
En wat nou als ik mijn NL rijbewijs wil verlengen? Dat kan, maar dan moet ik weer de paierwinkel in waar iedereen zo dol op is. Ik heb nog steeds last van hoofdpijn die de NL belastingdienst bij mij heeft bezorgd ( aangifte 2012 is nog steeds niet rond), dus om nu weer formulier Enummerzoveel in te vullen en orginelen van bewijs van uitschrijving..... gelukkig heb ik nog even de tijd.... Ik neem er alvast maar een paracetamol op!
Maar waar laat je dat doen? In Tapanui hebben we wel een gemeentehuis/bibliotheek, maar daar kun je niet je rijbewijs vernieuwen.
Ik zag mijn geest alweer dwalen: dat zou wel weer iets van twee uur rijden worden op een van de zeldzame dagen dat Fons en ik samen vrij zouden zijn door de week. Maar dankzij google kwamen we er al snel achter, dat het ook gewoon hier in Gore zou kunnen. Kijk, een half uurtje rijden is mooi te doen.
We moesten naar het kantoor van de AA, de kiwi variant van de ANWB. Het kantoor zat aan de hoofdstraat waar ik iedere keer overheen ging als ik naar mijn werk reed, dus dat moest geen probleem opleveren.
Dacht ik....
Want als ik er zes keer per week langsreed, waarom was het me dan nooit eerder opgevallen?
Op die vraag kregen we later op de dag antwoord. We hadden het adres op zaken en togen vol goede moed op pad. We moesten uitkijken naar een geel met zwart uithangbord, dat zijn immers de kleuren van de AA. Helder, toch? Maar nadat we het bewuste stukje een keer of wat op een neer hadden gereden hadden we nog niets gevonden. Geen geel met zwart bordje, geen aanwijzingen, gewoon niks.
Uiteindelijk besloten we bij een bezinestation hulp te vragen. Het is ons wel vaker overkomen, dat op internet er alles nog open en werkend uitzag, maar dat op de plaats van bestemming er niets meer was te vinden. Winkeld die gesloten of verhuisd waren, of andere winkels die in die plaats hun spullen verkochten; alles al een keertje gezien.
Dus op het ergste voorbereid ( toch twee uur rijden voor een nieuw rijbewijs) liep ik richting het kantoor van het bezinestation. en daar stond het: rijbewijs vernieuwen binnen. Nog steeds erg voorzichtig liep ik naar binnen, waar mijn gematigde enthousiasme al snel omsloeg in heuse euforie.
Want achter de kassa's van het benzinestation was een heuse balie van de AA! Met rijbewijsvernieuwingen!
Fons en ik moesten wat papieren invullen en onze foto's werden er meteen gemaakt. Dat scheelde weer. Maar toen...
Toen bleek, dat het Gore kantoor geen beschikking had over een mooi print-je-rijbewijs-terwijl-je-wacht-machine.
Onze spulletjes moesten opgestuurd worden en dan zouden we ons nieuwe rijbewijs met de post opgestuurd krijgen. Ons oude rijbewijs moesten we inleveren. Maar zonder rijbewijs mag je de rweg niet op.
Ik was erg benieuwd naar de kiwiw oplossing voor dit probleem. En dat was anders dan ik had verwacht.
Heel vroeger, nog voor de pin apparaten enzo, konden mensen in NL een cheque uitschrijven in plaats van cash te betalen. Nu hebben ze hier in NZ die cheques nog steeds. En dat was ook precies wat die mevrouw van de AA deed. Op een speciaal cheque boekje schreef ze voor ons allebei een soort cheque uit ter waarde van een tijdelijk rijbewijs. Een paar weken geldig, want tegen die tijd zou ons nieuwe rijbewijs wel met de post gekomen zijn.
Wel gek hoor, met een sloom papiertje op zak week op pad gaan, maar he, als het werkt, dan werkt het. En inderdaad, na anderhalve week wachten werd ons nieuwe rijbewijs keurig in de brievenbus gestopt. Niet aangetekend ofzo. Gewoon, met de gewone post.
Dus nu sta ik weer met een gezellige nieuwe vreselijke foto op mijn nieuwe rijbewijs en mag ik hier weer 10 jaar mee door NZ rondtoeren.
Hoe het NZ rijbewijs eruit ziet? Het is een pasje, net als in NL. Dat was het 10 jaar geleden ook al.
En wat nou als ik mijn NL rijbewijs wil verlengen? Dat kan, maar dan moet ik weer de paierwinkel in waar iedereen zo dol op is. Ik heb nog steeds last van hoofdpijn die de NL belastingdienst bij mij heeft bezorgd ( aangifte 2012 is nog steeds niet rond), dus om nu weer formulier Enummerzoveel in te vullen en orginelen van bewijs van uitschrijving..... gelukkig heb ik nog even de tijd.... Ik neem er alvast maar een paracetamol op!
donderdag 1 oktober 2015
Cheeserolls
Iedere streek heeft zo zijn eigen gerechten of lekkernijen.
Dat is hier in NZ niet anders. In Southland hebben ze de beroemde cheeserolls. Die eet je voornamelijk in de winter met een kop soep.
De karateclub verkocht ze het afgelopen jaar als fundraiser. Ik had er twee dozijn besteld en ze waren lekker. Maar ik had de arrogantie om te denken dat ze nog lekkerder konden, dus ben ik de keuken weer ingedoken ( je moet toch wat met al die vrije tijd, nietwaar!).
Eerst even een kleine uitleg. Cheeserolls zijn opgerolde witte boterhammen, besmeerd met een kaasmengsel dat bestaat uit kaas, room, uien, evaporated melk ( dat is melk uit een blik, weer wat nieuws...) en uiensoeppoeder uit een zakje.
Sommige recepten stoppen er mosterd bij, of slagroom, maar de basis blijft hetzelfde. Het heeft een idee van een tosti kaas, maar dan anders....kaas met room en uiensoep zeg maar, een hele voor de hand liggende combinatie die iedereen vast wel eens een keertje heeft geproefd.
Omdat ik de rauwe uien erg overheersend vond smaken, heb ik die eruit gelaten en wat slagroom toegevoegd. Het eindresultaat: lekker!!
Ik heb twee broden besmeerd, de broodjes per 6 verplakt en in de vriezer gestopt. ik had nog wat smeersel over en dat hebben we geprobeerd op brood te smeren als een smeerkaas. Maar het mengsel was veel te dik. Wat mij weer op een ander idee bracht. Wat als ik nu extra slagroom zou toevoegen? Dan zou het gehele mengsel makkelijker smeerbaar zijn en had ik zelfgemaakte smeerkaas voor een fractie van de prijs dat ik het nu moest bestellen via een webwinkel!
Bij mijn volgende ronde boodschappen doen stopte ik dus opnieuw een grote hoeveelheid geraspte kaas, blikjes melk, slagroom en poedersoep in mijn karretje.
Het is me gelukt! Het enige nadeel is wel, dat we nu met een mega hoeveelheid smeerkaas zitten in huis, omdat het recept was voor een grote hoeveelheid.
Dus nu eten we 's morgens twee boterhammen met smeerkaas, er gaat brood met smeerkaas mee naar school en werk en als we thuis zijn, promoot ik de smeerkaas met volle overtuiging ( rijk aan calcium, das goed voor je botten). Smeerkaas is bijvoorbeeld ook lekker op een cracker of een rijstewafel, wist je dat?
Tot nu toe verveelt het nog niet, maar als dat gaat gebeuren stop ik er gewoon weer een tijdje mee. Net als de bokkepootjes, pepernoten en de taaitaai. Alles komt in vlagen. Het is wel een prettig idee, dat als we dan weer eens zin krijgen, ik binnen een uur verse, warme smeerkaas op tafel kan zetten. Hmmmmmm, warme smeerkaas....misschien moet ik toch ook ens kijken hoe je een lekkere kaasfondue kan maken...... wordt vervolgd!
Dat is hier in NZ niet anders. In Southland hebben ze de beroemde cheeserolls. Die eet je voornamelijk in de winter met een kop soep.
De karateclub verkocht ze het afgelopen jaar als fundraiser. Ik had er twee dozijn besteld en ze waren lekker. Maar ik had de arrogantie om te denken dat ze nog lekkerder konden, dus ben ik de keuken weer ingedoken ( je moet toch wat met al die vrije tijd, nietwaar!).
Eerst even een kleine uitleg. Cheeserolls zijn opgerolde witte boterhammen, besmeerd met een kaasmengsel dat bestaat uit kaas, room, uien, evaporated melk ( dat is melk uit een blik, weer wat nieuws...) en uiensoeppoeder uit een zakje.
Sommige recepten stoppen er mosterd bij, of slagroom, maar de basis blijft hetzelfde. Het heeft een idee van een tosti kaas, maar dan anders....kaas met room en uiensoep zeg maar, een hele voor de hand liggende combinatie die iedereen vast wel eens een keertje heeft geproefd.
Omdat ik de rauwe uien erg overheersend vond smaken, heb ik die eruit gelaten en wat slagroom toegevoegd. Het eindresultaat: lekker!!
 |
| kaasmengsel op de witte boterham.... |
 |
| broodjes in drieen vouwen en in de folie verpakt in de vriezer doen: klaar! |
Ik heb twee broden besmeerd, de broodjes per 6 verplakt en in de vriezer gestopt. ik had nog wat smeersel over en dat hebben we geprobeerd op brood te smeren als een smeerkaas. Maar het mengsel was veel te dik. Wat mij weer op een ander idee bracht. Wat als ik nu extra slagroom zou toevoegen? Dan zou het gehele mengsel makkelijker smeerbaar zijn en had ik zelfgemaakte smeerkaas voor een fractie van de prijs dat ik het nu moest bestellen via een webwinkel!
Bij mijn volgende ronde boodschappen doen stopte ik dus opnieuw een grote hoeveelheid geraspte kaas, blikjes melk, slagroom en poedersoep in mijn karretje.
Het is me gelukt! Het enige nadeel is wel, dat we nu met een mega hoeveelheid smeerkaas zitten in huis, omdat het recept was voor een grote hoeveelheid.
Dus nu eten we 's morgens twee boterhammen met smeerkaas, er gaat brood met smeerkaas mee naar school en werk en als we thuis zijn, promoot ik de smeerkaas met volle overtuiging ( rijk aan calcium, das goed voor je botten). Smeerkaas is bijvoorbeeld ook lekker op een cracker of een rijstewafel, wist je dat?
Tot nu toe verveelt het nog niet, maar als dat gaat gebeuren stop ik er gewoon weer een tijdje mee. Net als de bokkepootjes, pepernoten en de taaitaai. Alles komt in vlagen. Het is wel een prettig idee, dat als we dan weer eens zin krijgen, ik binnen een uur verse, warme smeerkaas op tafel kan zetten. Hmmmmmm, warme smeerkaas....misschien moet ik toch ook ens kijken hoe je een lekkere kaasfondue kan maken...... wordt vervolgd!
zondag 6 september 2015
Nieuwe hobby
Naast mijn werk, huishouden, kinderen, yoga, hardlopen, bakken en het houden van een echtgenoot besloot ik dat ik te veel vrije tijd had. Het was weer tijd voor een leuke hobby.
Maar wat dan? Fietsen weer oppakken? Opgeven voor Masterchef en een spoedcursus koken volgen? Cursus paaldansen volgen?
Eigenlijk kwam mijn nieuwe vrijetijdsbesteding zich als vanzelf aanmelden.
Fons heeft de gym overgenomen met een maat en is nu druk bezig met schilderen, schoonmaken, opknappen en spullen verschuiven. Langzaam mar zeker neemt de hoeveelheid leden toe, iets waar ze erg blij mee zijn. Maar toch ontbrak er nog iets aan.... een personal trainer. De mede-eigenaar zag zo'n cursus ergens wel zitten. Maar na wat beraad besloot hij er toch vanaf te zien.
En nadat ik er over nagedacht had besloot ik, dat het mij wel erg leuk leek om te doen. Dus ik heb me eerst verdiept in de mogelijkheden. Want 5 dagen per week in Christchurch ( = 12 uur rijden) naar school gaan is voor mij geen optie. Die viel al af. Dan had je de deeltijdopleidingen nog, waarvoor ik eens per maand naar Christchurch zou moeten. Het enig nadeel was wel, dat nog niet bekend was wanneer die opleiding zou gaan starten en hoe duur hij zou zijn.
Uiteindelijk vond ik een opleiding die voornamelijk online te volgen zou zijn. Je kon maximaal 18 maanden over de opleiding doen, maar sneller afronden is geen probleem. Alles in je eigen tempo.
Kijk, dat was waar ik naar op zoek was!
Ik heb verschillende opleidingen tegen elkaar afgewogen en heb me uiteindelijk ingeschreven mij een van de bedrijven die deze cursus geven.
Als ik klaar ben krijg ik het certificaat personal trainer en kan dan aan de slag in de UK, Australie en NZ. Cool he!
De cursus bestaat uit verschillende blokken. Voeding, anatomie en screenen van klanten, oefeningen in de praktijk (stage lopen), oefeningen vour ouderen/kinderen/na blessure, zakelijk en eindopdracht.
De eerste week vond ik het allemaal nog reuze leuk en best wel interessant. Veel van de informatie over voeding had ik ooit ( denk aan vorig millenium) gehad tijdens mijn opleiding tot verpleegkundige, dus dat was vooral een kwestie van afstoffen, ophalen en herhalen. Hoe anders is dit blok! Anatomie van de botten ginge nog wel ( met dank aan mijn opleiding). Maar ik heb nooit iets van spieren geleerd en daar zit ik nu middenin. Kijk, waar je biceps en triceps zitten wist ik nog we. Wat die spieren doen red ik ook nog, maar aan welk bot ze vastzitten bij het begin en het eind..... kwijt ben je me. En van energievoorziening op molecuulniveau had ik ook nog nooit gehad.
Dus loop ik nu regelmatig in mezelf te fluisteren. Was op de tafel leggen: extensie van de elleboog, ingezet door de triceps. Die begint bij de ... ehhh.... ( vloek).... scapula en eindigt in het olecranon proces. Oke. Saus proeven. Dat is supinatie van de onderarm en flexie van de elleboog. In gang gezet door..... ach, je hebt ene idee van hoe ik dor het huis loop te prevelen als een demente vrouw die haar vastigheid zoekt in de dingen die ze zich nog wel weet te herinneren. gelukkig heb ik een man die me helpt met overhoren door me ineens vanachter een deur te bespringen en te roepen: welke spier zit hier? Oke , misschien stond hij wel gewoon in de keuken en had ik hem niet gehoord omdat ik druk bezig was met de Kreb cyclus ( google maar, ik ben er klaar mee), maar dan nog....
Ik mag 18 maanden over deze opleiding doen, maar ik hoop het in de zomer te kunnen afronden. Dus zit ik nu iedere avond en vrije dag boven mijn boeken en readers, kijk ik naar webinars op de computer, volg ik online lectures en doe ik quizzen om te kijken hoe ik erin zit. Aan het eind van dit blok moet ik een examen doen.
Op het moment dat ik op "start" druk gaat de klok lopen en heb ik 60 minuten voor 50 meerkeuze vragen. Mijn hoofd gaat dan alweer op hol. Wat nou als de school net in dat ene uur belt? Of als er iemand op de stoep staat die iets komt afgeven? Is het dan beter dat ik mijn examen doe als Fons en de kinderen er zijn? Maar die maken zoveel lawaai, dan kan ik me vast niet concentreren...
Maar dat is van latere zorg. ik ga me nu eerst weer storten op de screening van klanten, hun houding en welke oefeningen ik dan juis wel of niet mag doen met ze. Langzamerhand begin ik het weerk interessant te vinden, in plaats van gewoon heel veel.
Een dag tegelijk, dan kom ik er wel. Desnoods kruipend. Waarbij je schouders een flexende beweging maken die in gang gezet wordt door de deltoid anterior en de supraspinalis. Die beginnen in.....
Maar wat dan? Fietsen weer oppakken? Opgeven voor Masterchef en een spoedcursus koken volgen? Cursus paaldansen volgen?
Eigenlijk kwam mijn nieuwe vrijetijdsbesteding zich als vanzelf aanmelden.
Fons heeft de gym overgenomen met een maat en is nu druk bezig met schilderen, schoonmaken, opknappen en spullen verschuiven. Langzaam mar zeker neemt de hoeveelheid leden toe, iets waar ze erg blij mee zijn. Maar toch ontbrak er nog iets aan.... een personal trainer. De mede-eigenaar zag zo'n cursus ergens wel zitten. Maar na wat beraad besloot hij er toch vanaf te zien.
En nadat ik er over nagedacht had besloot ik, dat het mij wel erg leuk leek om te doen. Dus ik heb me eerst verdiept in de mogelijkheden. Want 5 dagen per week in Christchurch ( = 12 uur rijden) naar school gaan is voor mij geen optie. Die viel al af. Dan had je de deeltijdopleidingen nog, waarvoor ik eens per maand naar Christchurch zou moeten. Het enig nadeel was wel, dat nog niet bekend was wanneer die opleiding zou gaan starten en hoe duur hij zou zijn.
Uiteindelijk vond ik een opleiding die voornamelijk online te volgen zou zijn. Je kon maximaal 18 maanden over de opleiding doen, maar sneller afronden is geen probleem. Alles in je eigen tempo.
Kijk, dat was waar ik naar op zoek was!
Ik heb verschillende opleidingen tegen elkaar afgewogen en heb me uiteindelijk ingeschreven mij een van de bedrijven die deze cursus geven.
Als ik klaar ben krijg ik het certificaat personal trainer en kan dan aan de slag in de UK, Australie en NZ. Cool he!
De cursus bestaat uit verschillende blokken. Voeding, anatomie en screenen van klanten, oefeningen in de praktijk (stage lopen), oefeningen vour ouderen/kinderen/na blessure, zakelijk en eindopdracht.
De eerste week vond ik het allemaal nog reuze leuk en best wel interessant. Veel van de informatie over voeding had ik ooit ( denk aan vorig millenium) gehad tijdens mijn opleiding tot verpleegkundige, dus dat was vooral een kwestie van afstoffen, ophalen en herhalen. Hoe anders is dit blok! Anatomie van de botten ginge nog wel ( met dank aan mijn opleiding). Maar ik heb nooit iets van spieren geleerd en daar zit ik nu middenin. Kijk, waar je biceps en triceps zitten wist ik nog we. Wat die spieren doen red ik ook nog, maar aan welk bot ze vastzitten bij het begin en het eind..... kwijt ben je me. En van energievoorziening op molecuulniveau had ik ook nog nooit gehad.
Dus loop ik nu regelmatig in mezelf te fluisteren. Was op de tafel leggen: extensie van de elleboog, ingezet door de triceps. Die begint bij de ... ehhh.... ( vloek).... scapula en eindigt in het olecranon proces. Oke. Saus proeven. Dat is supinatie van de onderarm en flexie van de elleboog. In gang gezet door..... ach, je hebt ene idee van hoe ik dor het huis loop te prevelen als een demente vrouw die haar vastigheid zoekt in de dingen die ze zich nog wel weet te herinneren. gelukkig heb ik een man die me helpt met overhoren door me ineens vanachter een deur te bespringen en te roepen: welke spier zit hier? Oke , misschien stond hij wel gewoon in de keuken en had ik hem niet gehoord omdat ik druk bezig was met de Kreb cyclus ( google maar, ik ben er klaar mee), maar dan nog....
Ik mag 18 maanden over deze opleiding doen, maar ik hoop het in de zomer te kunnen afronden. Dus zit ik nu iedere avond en vrije dag boven mijn boeken en readers, kijk ik naar webinars op de computer, volg ik online lectures en doe ik quizzen om te kijken hoe ik erin zit. Aan het eind van dit blok moet ik een examen doen.
Op het moment dat ik op "start" druk gaat de klok lopen en heb ik 60 minuten voor 50 meerkeuze vragen. Mijn hoofd gaat dan alweer op hol. Wat nou als de school net in dat ene uur belt? Of als er iemand op de stoep staat die iets komt afgeven? Is het dan beter dat ik mijn examen doe als Fons en de kinderen er zijn? Maar die maken zoveel lawaai, dan kan ik me vast niet concentreren...
Maar dat is van latere zorg. ik ga me nu eerst weer storten op de screening van klanten, hun houding en welke oefeningen ik dan juis wel of niet mag doen met ze. Langzamerhand begin ik het weerk interessant te vinden, in plaats van gewoon heel veel.
Een dag tegelijk, dan kom ik er wel. Desnoods kruipend. Waarbij je schouders een flexende beweging maken die in gang gezet wordt door de deltoid anterior en de supraspinalis. Die beginnen in.....
Abonneren op:
Posts (Atom)