En toen waren we thuis.... En wat voor huis! Na wat opstartproblemen (kapotte boiler, lekkage van de boiler, lekke toiletpot ed), begint het thuisgevoel nu een beetje te groeien. Het huis is oud, maar onlangs gerenoveerd. In NZ houdt dat in, dat er nieuwe verf op de muren zit, er is een stukje aangebouwd en er is een rug docter over de vloerbedekking gegaan. Isolatie? Waarom zou je geld uitgeven aan isolatie als je dat maar 4 maanden per jaar nodig hebt? De nachten nu doen me denken aan de tijd dat we net samenwoonden in een flatje met enkel glas en een gaskachel....
Maar goed. We hebben twee huiskamers, twee badkamers, twee voordeuren die niet gebruikt worden (waarschijnlijk omdat er een boom voor het tuinhekje gepland is...). Iedereen komt hier achterom. Daar hebben we een ruime parkeerplek vlak bij de dubbele garage.
Er zijn 4 slaapkamers, een kantoorruimte in de garage en een opslagruimte in het huis. Het huis wordt verwarmd door hetelucht kachels, heatpumps geheten.
Omdat we buiten het centrum zitten, kunnen we met een aantal dingen niet meedoen. Zo wordt de glasvezel overal aangelegd, maar niet in de buitengebieden. We hebben geen riolering maar een septic tank en de vuinis moeten we zelf wegbrengen naar het vuilstation. Tenzij we het door een particulier bedrijf laten ophalen.
We zijn ook niet aangesloten op het waternet.... we krijgen het water direct uit een bron onder het huis... Dus er komt spa blauw uit de kraan, uit de douche en ik doe er mijn was mee! Wat een luxe! Als een echte vrouw wordt ik helemaal gelukkig als ik denk dat ik geen kalkaanslag heb in de afwasmachine en de badkamer zo schoon is...
Verder hebben we een mega mega achtertuin met een kas, moestuin, zwembad, mandarijnenboom, kippenhok, grasveld en zandbak; alles op een oppervlakte van ca een hockeyveld groot. Fons heeft zijn eerste ritje op de grasmaaimachine gehad, ge-wel-dig!
Al met al een goed gevoel zo.
En vandaag is de lente begonnen....
zaterdag 1 september 2012
vrijdag 31 augustus 2012
King of the hill ( Fons )
Nog voordat ik in Nieuw Zeeland was ben ik uitgenodigd ( of uitgedaagd ) om mee te doen met de Molesworth run. Dat is een estafette run van 84 km door ruig terrein. Het kan er op 17 november vriezen, maar ook 40 graden zijn en er is een klim van 1300 meter.
De echte gekken die mogen dat alleen doen, maar de meesten doen het in vieren, dus vier keer een halve marathon. Je eindigt bij hanmer springs, een plek met natuurlijke bronnen.
Ik ben alvast maar begonnen met wat heuveltraining en dat is hier in Blenheim al gauw Wither Hills. Dat was dus enorm afzien, maar als je bij het kleinste rondje boven bent, dan zie je dit!
De echte gekken die mogen dat alleen doen, maar de meesten doen het in vieren, dus vier keer een halve marathon. Je eindigt bij hanmer springs, een plek met natuurlijke bronnen.
Ik ben alvast maar begonnen met wat heuveltraining en dat is hier in Blenheim al gauw Wither Hills. Dat was dus enorm afzien, maar als je bij het kleinste rondje boven bent, dan zie je dit!
Laatste loodjes... (Marja)
De bus was er gelukkig op tijd en om half 3 waren alle bagage en personen klaar om het laatste deel van onze reis te beginnen.
Het eerste deel ging wel redelijk. De zon scheen, de weg was goed en de omgeving was erg mooi.
Maar na een korte sanitaire stop begon de weg door de heuvels te lopen. Bochtje hier, bochtje daar, je kent het wel. Nu is dat niet mijn sterkste punt en het duurde dan ook niet zo heel lang of ik werd een beetje wagenziek.
De kinderen waren ondertussen omgevallen en bijna niet wakker te krijgen. Maar met een nachtrust die eigenlijk overgeslagen is en een slaapje van 5 uur ipv 11 uur, was dat ook wel te verwachten. Ik heb eigenlijk niet zo veel gezien van de bergen, mooie valleien, diepe dalen en groene weides die we ongetwijfeld gepasseerd zijn. Bij Kaikoura (nog twee uur te gaan), snakte ik naar wat frisse lucht en ben ik voorin gaan zitten. Een uurtje later zijn we uitgestapt om weer een frisse neus te halen. De meiden liepen met lange gezichten ook een snelle ronde rond de auto, de jongens waren niet wakker te krijgen.
De weg die we hebben afgelegd is de enige weg over de oostkust om Blenheim te halen. Toen door een aardverschuiving vorig jaar de weg niet toegankelijk was, moest alles en iedereen via de westkust rijden. Dat scheelde een halve dag reistijd liet ik me vertellen. De prijzen van alle groente en fruit steeg daardoor dan ook enorm.
Toen voelde ik me wel een beetje klein worden. De natuur is nog steeds de baas hier.
En het werd later en later. Om 18.30 kwamen we dan aan in Blenheim. We werden verwelkomd door een tweetal artsen en de praktijkmanager. Er stond lasagne in de oven, de verwarming stond aan, dus we konden aanvallen. Helemaal verreisd hebben we een hapje gegeten en toen wilden we een hete douche nemen en naar bed gaan.
En toen..... bleken we geen warm water te hebben.... gelukkig konden we douchen bij een collega van Fons, die ons ophaalden en weer thuis bracht.
Klusje voor de volgende dag. Welkom in Nieuw- Zeeland.....
Het eerste deel ging wel redelijk. De zon scheen, de weg was goed en de omgeving was erg mooi.
Maar na een korte sanitaire stop begon de weg door de heuvels te lopen. Bochtje hier, bochtje daar, je kent het wel. Nu is dat niet mijn sterkste punt en het duurde dan ook niet zo heel lang of ik werd een beetje wagenziek.
De kinderen waren ondertussen omgevallen en bijna niet wakker te krijgen. Maar met een nachtrust die eigenlijk overgeslagen is en een slaapje van 5 uur ipv 11 uur, was dat ook wel te verwachten. Ik heb eigenlijk niet zo veel gezien van de bergen, mooie valleien, diepe dalen en groene weides die we ongetwijfeld gepasseerd zijn. Bij Kaikoura (nog twee uur te gaan), snakte ik naar wat frisse lucht en ben ik voorin gaan zitten. Een uurtje later zijn we uitgestapt om weer een frisse neus te halen. De meiden liepen met lange gezichten ook een snelle ronde rond de auto, de jongens waren niet wakker te krijgen.
De weg die we hebben afgelegd is de enige weg over de oostkust om Blenheim te halen. Toen door een aardverschuiving vorig jaar de weg niet toegankelijk was, moest alles en iedereen via de westkust rijden. Dat scheelde een halve dag reistijd liet ik me vertellen. De prijzen van alle groente en fruit steeg daardoor dan ook enorm.
Toen voelde ik me wel een beetje klein worden. De natuur is nog steeds de baas hier.
En het werd later en later. Om 18.30 kwamen we dan aan in Blenheim. We werden verwelkomd door een tweetal artsen en de praktijkmanager. Er stond lasagne in de oven, de verwarming stond aan, dus we konden aanvallen. Helemaal verreisd hebben we een hapje gegeten en toen wilden we een hete douche nemen en naar bed gaan.
En toen..... bleken we geen warm water te hebben.... gelukkig konden we douchen bij een collega van Fons, die ons ophaalden en weer thuis bracht.
Klusje voor de volgende dag. Welkom in Nieuw- Zeeland.....
Singapore en tweede vlucht (Marja)
De eerste vlucht duurde 12 uur en om 5.30 plaatselijke tijd landden we op Singapore. We hadden een hotel geboekt op het vliegveld, maar daar konden we eigenlijk pas om 8.00 in. Omdat we allemaal erg moe waren, besloten we te vragen of we de kamers al eerder op mochten.
En toen zagen we De Vijver. Ik kreeg een flash back en was weer 5 jaar terug in de tijd. Singapore 2007. We gingen terug naar NL na ons verblijf in NZ en hadden een tussenstop van 5 uur op Singapore. Met drie kinderen van 3, 2 en 1 jaar hebben we uren bij de Koi Pond vijver gezeten.
Ik weet niet of het iets rustgevends moest hebben, maar na 5 uur deed het iets meer dan foute associaties opwekken. Ik zal er niet te veel over uitwijden, maar het heeft iets te maken met geweren.
De kinderen waren ballorig van vermoeidheid. Met de oudste twee zijn we de lopende banden op en af gegaan, keer op keer op keer maar weer.
De jongste was een buikslaper en wilde niet slapen in de buggy en heeft gehuild en gehuild en gehuild en....
Met enige huivering keek ik van de vijver naar de kinderen. Hoe zouden ze zich gedragen tot we de kamers in mochten? Werd dit weer een huil- en ruziefestijn?
Maar nee.... we mochten de kamers al om 7.00 in en iedereen heeft een flinke tuk gemaakt. Redelijk uitgerust hebben we een ontbijt gegeten wat bestond uit frietjes en een vruchtensmoothie. Door de vlucht en het slapen is echt alles door de war...
Om 19.35 's avonds plaatselijke tijd vertrok het vliegtuig richting Christchurch. Een iets minder luxe vliegtuig, maar met nog redelijk was filmpjes aan boord. De kinderen hebben allemaal een dutje gedaan en eigenlijk ging ook deze vlucht wel goed ( de tweede vlucht de vorige keer hebben we doorgebracht met het sussen van huilende kinderen, toen eindelijk in het bedje stil gekregen om ze er daarna weer uit te vissen ivm turbulentie....nachtmerries heb ik er van gehad!).
Om ongeveer 9 uur 's morgens landden we dan op Christchurch airport. Met een buitentemperatuur van wel 0 (!!) graden, was ik erg blij dat we onze warme kleren aanhadden.
We werden opgewacht door oude buren van ons, die een jaar geleden al verhuisd waren naar Christchurch. Welcome to New Zealand!
Fons had een afspraak bij een officer van de medical council om zijn papieren te laten zien. Dat was de vorige keer niet goed gegaan (er lag nog een papier in NL toen wij in Auckland waren...), dus dat vond ik wel spannend.
We hadden een taxi geregeld die ons van Christchurch naar Blenheim zou rijden, een tocht van ruim 4 uur. Maar die zou er pas om 2 uur 's middags zijn. Dus dat was weer wachten, en dit keer zonder navigatiesysteem. Dat wachten vond ik erg zwaar. We waren moe, wilden douchen en slapen en om dan 4 uur op een klein vliegveld te wachten is lang. En dan nog de taxirit....
En toen zagen we De Vijver. Ik kreeg een flash back en was weer 5 jaar terug in de tijd. Singapore 2007. We gingen terug naar NL na ons verblijf in NZ en hadden een tussenstop van 5 uur op Singapore. Met drie kinderen van 3, 2 en 1 jaar hebben we uren bij de Koi Pond vijver gezeten.
Ik weet niet of het iets rustgevends moest hebben, maar na 5 uur deed het iets meer dan foute associaties opwekken. Ik zal er niet te veel over uitwijden, maar het heeft iets te maken met geweren.
De kinderen waren ballorig van vermoeidheid. Met de oudste twee zijn we de lopende banden op en af gegaan, keer op keer op keer maar weer.
De jongste was een buikslaper en wilde niet slapen in de buggy en heeft gehuild en gehuild en gehuild en....
Met enige huivering keek ik van de vijver naar de kinderen. Hoe zouden ze zich gedragen tot we de kamers in mochten? Werd dit weer een huil- en ruziefestijn?
Maar nee.... we mochten de kamers al om 7.00 in en iedereen heeft een flinke tuk gemaakt. Redelijk uitgerust hebben we een ontbijt gegeten wat bestond uit frietjes en een vruchtensmoothie. Door de vlucht en het slapen is echt alles door de war...
Om 19.35 's avonds plaatselijke tijd vertrok het vliegtuig richting Christchurch. Een iets minder luxe vliegtuig, maar met nog redelijk was filmpjes aan boord. De kinderen hebben allemaal een dutje gedaan en eigenlijk ging ook deze vlucht wel goed ( de tweede vlucht de vorige keer hebben we doorgebracht met het sussen van huilende kinderen, toen eindelijk in het bedje stil gekregen om ze er daarna weer uit te vissen ivm turbulentie....nachtmerries heb ik er van gehad!).
Om ongeveer 9 uur 's morgens landden we dan op Christchurch airport. Met een buitentemperatuur van wel 0 (!!) graden, was ik erg blij dat we onze warme kleren aanhadden.
We werden opgewacht door oude buren van ons, die een jaar geleden al verhuisd waren naar Christchurch. Welcome to New Zealand!
Fons had een afspraak bij een officer van de medical council om zijn papieren te laten zien. Dat was de vorige keer niet goed gegaan (er lag nog een papier in NL toen wij in Auckland waren...), dus dat vond ik wel spannend.
We hadden een taxi geregeld die ons van Christchurch naar Blenheim zou rijden, een tocht van ruim 4 uur. Maar die zou er pas om 2 uur 's middags zijn. Dus dat was weer wachten, en dit keer zonder navigatiesysteem. Dat wachten vond ik erg zwaar. We waren moe, wilden douchen en slapen en om dan 4 uur op een klein vliegveld te wachten is lang. En dan nog de taxirit....
Eerste vlucht (Marja)
Twee dagen voordat we zouden wegvliegen vanuit Nederland, kon ik via internet al inchecken. Heel handig, gewoon vanuit je luie stoel. Nu had ik dat nog niet eerder gedaan, maar hoe moeilijk kon het zijn, toch? Het enige probleempje was, dat we met een groep van 8 zouden vliegen met twee verschillende boekingen.
Ik weet niet precies hoe ik het heb gedaan, maar ik eindigde aan de telefoon met Singapore Airlines de volgende ochtend om aan een mevrouw te vragen of ze ons alsjeblieft bij elkaar kon zetten ipv verdeeld over het hele vliegtuig. Als je eenmaal hebt ingecheckt, kun je je stoelen namelijk niet meer wijzigen... Ze heeft haar best moeten doen, maar het was uiteindelijk gelukt! Alle koffers werden nogmaals ingepakt en gewogen (niet meer dan 20 kg), dus we waren er klaar voor.
Op Schiphol bleek, dat de handbagage te zwaar was.... die had ik niet gewogen van te voren. Dus tussen mensen die ons kwamen uitzwaaien, andere passagiers die wilden inchecken en onze kinderen werden de papieren, leesboekjes en warme truien herverdeeld.
En toen konden we door de douane. We vlogen keurig op tijd, maar door de winterkleding die we aanhadden, stond het zweet inmiddels tot ver in mijn schoenen.
De eerste vlucht ging eigenlijk wel voorspoedig. Met een uitgebreid entertainment systeem vermaakten de kinderen zich voor het grootste deel wel. En dan nog tussendoor eten, drinken en wat lezen....Ging als een trein!
Ik werd er een beetje overmoedig van; waarom vonden we het de vorige keer zo zwaar? Laat die tweede vlucht maar komen!
Ik weet niet precies hoe ik het heb gedaan, maar ik eindigde aan de telefoon met Singapore Airlines de volgende ochtend om aan een mevrouw te vragen of ze ons alsjeblieft bij elkaar kon zetten ipv verdeeld over het hele vliegtuig. Als je eenmaal hebt ingecheckt, kun je je stoelen namelijk niet meer wijzigen... Ze heeft haar best moeten doen, maar het was uiteindelijk gelukt! Alle koffers werden nogmaals ingepakt en gewogen (niet meer dan 20 kg), dus we waren er klaar voor.
Op Schiphol bleek, dat de handbagage te zwaar was.... die had ik niet gewogen van te voren. Dus tussen mensen die ons kwamen uitzwaaien, andere passagiers die wilden inchecken en onze kinderen werden de papieren, leesboekjes en warme truien herverdeeld.
En toen konden we door de douane. We vlogen keurig op tijd, maar door de winterkleding die we aanhadden, stond het zweet inmiddels tot ver in mijn schoenen.
De eerste vlucht ging eigenlijk wel voorspoedig. Met een uitgebreid entertainment systeem vermaakten de kinderen zich voor het grootste deel wel. En dan nog tussendoor eten, drinken en wat lezen....Ging als een trein!
Ik werd er een beetje overmoedig van; waarom vonden we het de vorige keer zo zwaar? Laat die tweede vlucht maar komen!
Online! (Marja)
Na anderhalve week van reizen, slapen, reizen, dutten, meer reizen met reisziekte en wonen in Blenheim hebben we nu weer internet!
En genoeg materiaal om even vooruit te kunnen voor op het blog.
Ik zit hier nu aan te eettafel, de deur is open en ik ruik het gras dat op dit moment door manlief op zijn karretje wordt gemaaid. Vanavond eten we fish and chips en misschien trek ik wel een sauvy (sauvignon blanc) open vanavond.
Welcome to New Zealand, kia ora!
En genoeg materiaal om even vooruit te kunnen voor op het blog.
Ik zit hier nu aan te eettafel, de deur is open en ik ruik het gras dat op dit moment door manlief op zijn karretje wordt gemaaid. Vanavond eten we fish and chips en misschien trek ik wel een sauvy (sauvignon blanc) open vanavond.
Welcome to New Zealand, kia ora!
Abonneren op:
Posts (Atom)