woensdag 20 februari 2013

Byron (Marja)

Al sinds we hier zijn, wilde ik naar de kapper. Maar waar dan? Ik zie hier vrouwen lopen met een kapsel waarvan ik dnek...laamaar...
Maar de tijd ging verder en verder, mijn haar werd langer en pluiziger.... Via via hoorde ik van Byron. Byron is twee jaar geleden uit Engeland gekomen en schrok van de kapsels hier. Hij is zelf kapper en is hier aan het werk gegaan. Toen zijn collega's vroegen wat de haarmode was in Engeland, antwoordde hij: krullen en volume. De reactie was: ach ja, in Engeland lopen ze achter he.... En het is wel een beetje de waarheid: als je maar lang genoeg wacht, komt alles weer terug in de mode. En als je niet weet wie waar in die cirkel zit, kun je altijd van de ander zeggen, dat die achter loopt. Want nu, na twee jaar, zijn de krullen en het volume helemaal hip en trendy geworden in NZ. Ik zit dus goed!
Ik heb met een beetje klamme handen Byron zijn gang laten gaan.... en ik ben zeer, zeer tevreden.  Ik kan mijn haren weer lekker loslaten, de krullen zitten er weer mooi in en ik heb weer volume!
Dus ik kan nu wel  zeggen, dat ik een Engelse kapper heb. Klinkt best wel posh he! Kapper vinden in Blenheim: check!!

Visite (deel 3) (Marja)

Nadat we een goed nacht hadden gemaakt, was de laatste dag alweer aangebroken. Nadat de kinderen naar school waren gebracht er er wat boodschappen waren gedaan, zijn we gaan lunchen in een wijngaard. Want als je in DE wijstreek van NZ zit, hoort dat er wel bij natuurlijk. De zon brak door en we hebben heerlijk gegeten en gedronken!

Het was net zo lekker als het er hier op de foto uitziet; een aanrader!


Daarna nog een rondje wandelen (de upper Quail dit keer) en weer naar huis. Ik heb het deze avond aan de mannen overgelaten om de upper Quail te rennen.
De volgende morgen om kwart over 7 zijn ze weer vertrokken richting het Abel Tasman park, waar ze zouden gaan wandelen en kajakken. Letterlijk met pijn in mijn hart hebben we ze uitgezwaaid. Veel te snel! Ze hebben nog niets gezien van de Queen Charlotte track, Lochmara Lodge, Pelorus Bridge, we hebben nog niet gegeten bij Raupo, er zijn nog veel verhalen niet verteld en we hebben nog veel wijnen te proeven. Er zijn nog veel routes te wandelen, winkels te bezoeken, mensen te ontmoeten.
Ik heb nu ervaren wat bittersweet is..... heerlijk om mensen zo dichtbij mee te laten genieten van ons avontuur. Heerlijk om onze verhalen in het echt te kunnen laten beleven en met vrienden te kunnen delen.
Maar dan dat afscheid he.....dat sucks.... big time!  Dit was moeilijker dan weggaan uit NL; nu voelde het een beetje alsof we achtergelaten werden in plaats van zelf weggaan....oh wacht even, dat was er precies aan de hand! Ze lieten ons achter!
Er is een liedje met de tekst: afscheid nemen bestaat niet.... nou, die heeft nog nooit in NZ vrienden uitgezwaaid of hij  heeft gedaan alsof ze elkaar volgende week weer zouden zien.
En eerlijk gezegd doe ik dat nu ook een beetje...luchtbed opruimen, spullen in de was, alles weer op zijn oude plek... en alles is weer bij het oude, net of er niets gebeurd is. Nog even niet sms-en, want dan kan ik doen alsof ze zo weer terugkomen. Bizar!
Jongens, ik heb een fantastische tijd gehad en heb er nog vele keren afscheid  nemen voor over om dit weer mee te mogen maken....so who's next?!

Visite (deel 2 ) (Marja)

De zaterdag vloog voorbij. Zondag zijn we in een busje, geleend van een collega van Fons, met zijn allen naar Kaikoura gegaan. Daarvandaan vertrekken er boten de zee op, waar je met een beetje geluk walvissen kunt zien! He-le-maal geweldig toch?
Dat ik de vorige keer op zee een beetje zeeziek was geweest, lag vast aan het feit dat ik toen zwanger was. En met een pilletje moest dat wel te verhelpen zijn. Ik had er alle vertrouwen in. Zelfs toen er werd gezegd, dat de kapitein niet wist, of de trip doorging, omdat de zee nogal woelig was. Mijn vertrouwen van een zeeziektevrije tijd werd wel beduidend minder, toen er eeen officiele zeeziektewaarschuwing uitging. En ik begin hem een beetje te knijpen, toen we in de boot duidelijke uitleg kregen over de kotszakjes, hoe die te gebruiken en toen .... toen begon alles te bewegen. Ik heb weinig gehoord van alle leuke dingen die de gids vertelde, omdat ik strak naar de horizon staarde (schijnt te helpen). Maar het mocht niet baten; zowel de jongste dochter als ik hebben gebruik gemaakt van de zakjes die in grote hoeveelheden bij de stoelen zaten.  En we waren absoluut niet de enige...
En na een lange, lange tocht hebben we dan toch een walvis ( een sperm whale om precies te zijn) gezien in de 5-10 min dat ze aan de oppervlakte zijn om adem te halen.
Was het het waard.....ja..... zou ik het anderen aanraden? Nee! Ga dan lekker in de sounds naar de dolfijnen kijken: minder golven, meer dolfijnen en langer plezier van je lunch!
Maar toch ben ik blij dat we het gedaan hebben. Met recht een ervaring om nooit meer te vergeten!
Dit is een foto van internet....onze golven waren veel hoger!!

Visite (deel 1) ! (Marja)

Afgelopen zaterdag was het zover: de eerste echte bezoekers uit NL zouden in Picton met de boot aankomen! Na een korte rondreis zouden ze een paar dagen bij ons blijven, voordat ze met de camper weer door zouden trekken door een deel van het zuidereiland.
Zaterdagochtend werd ik wakker met het gevoel, alsof ik jarig was: leuke zenuwen. Ik had mijn vriendin laten weten, dat we een van de kinderen in een oranje shirtje hadden gehesen. Wel zo makkelijk om ons dan te herkennen. Wat we niet hadden gezegd, is dat we alle 6 in oranje shirtjes waren gekleed, hoedjes en brillen op hadden en ook leuke "i love Holland " vlaggen  hadden meegenomen (ach, je neemt eens wat mee uit NL  he...). We gingen iets voorbij de haven op een uitkijkpunt staan met zijn allen. We zagen de boot aankomen met heel veel mooie campers erop. En onze vrienden zagen ons oranje team ook!
Zodra de boot de haven binnenkwam, zijn we naar de weg gegaan waar de auto's de boot afkwamen. En omdat we niet wisten in welke camper ze zaten en omdat je toch wat te doen moet hebben tijdens het wachten, zijn we maar gaan zwaaien naar alle auto's die voorbij kwamen rijden. En wat bleek? Vrijwel iedereen zwaaide terug en begon te lachen! Daardoor gingen wij weer meer lachen en meer zwaaien... en ineens drong het tot me door: 6 mensen , in het oranje gekleed, zwaaiend met vlaggetjes en de all blacks vlag.... wij waren gewoon onze eigen flash mob!! Cool he! Ik heb dat altijd al willen doen en nu zat ik er in zonder het me te realiseren!
De vrachtwagens lieten over het algemeen allemaal hun toeter horen, tot grote vreugde van de jongste zoon, die iedere keer na zo'n toeeeeeeet helemaal uit zijn dak ging!
En eindelijk, eindelijk waren ze er dan.... onwerkelijk, gek, gaaf en toch ook zo vertrouwd!
Snel een hele dikke koffie en toen naar huis, voor een lekkere lunch, een rondleiding over ons terrein en natuurlijk een duik in het zwembad!
Hij komt, hij komt.....

Zoek de witte camper!

Zwaaien jongens! Let vooral op de unox-muts bij 26 graden...
Die avond hebben we V. meegenomen de Wither Hills in. Ik ben met de mannen  meegerend de Lower Quail Track op. Nou ja, meegerend.... de heren hebben gerend, even op mij gewacht, weer verder gerend, weer even  op mij gewacht, verder gerend, van het uitzicht genoten terwijl ze op mij wachtten en na het rennen zijn we als beloning heerlijk aan de sushi met een echte pinot gris gegaan..... Vakantie!
Stoer he!!

vrijdag 15 februari 2013

Serieus (Marja)

In mei is de Saint Clair's halve marathon. Omdat het voor mij  de eerste keer wordt, dat ik zo'n lange afstand loop, had ik een trainings schema gedownload. Die ging uit van een snelheid van 6 min/km op de dag van de wedstrijd. De bedoeling is, om eerst sneller te worden en dan de afstand uit te breiden. Ik heb echt heel erg hard mijn best gedaan om wekenlang een rondje van 8 km leuk te vinden, maar ik ben ermee gestopt. Ik begon de lol in het lopen te verliezen. Dus ik heb de tijden die ik voor ogen had ook losgelaten en ben nu op een heel rustig tempo mijn afstand aan het uitbreiden. Dat houdt voor mij in, dat ik ik de afgelopen weken verder heb hardgelopen dan dat ik ooit eerder heb gedaan! De avonden waren redelijk koel, dus dat durfde ik wel aan (Fons heeft me een keertje moeten redden, omdat ik niet goed werd; verder ben ik een keer bijna flauwgevallen, dus die warmte ben ik wel serieuzer gaan nemen..).
Vorige week 12 km, deze week 13. Even voor de niet-hardlopers onder ons: een halve marathon is 21,1 km. Omdat mijn snelheid niet hoog ligt, deed ik anderhaf uur over die 13 km. Anderhalf uur rennen achter elkaar! Dan ga je over op andere verbrandingen en moet je serieus gaan nadenken over dingen.
Dus de laatste keer ging ik de weg op met niet alleen mijn hardloopkleren aan, mijn pet op en mijn telefoon met oordoppen in, maar ook een echte camelback op mijn rug. Dat is een rugzak, waar je water in kan bewaren en met een slangetje kun je dat opzuigen. Na dat gedoe met dat water in bekertjes tijdens de laatse race leek me dat een uitkomst! Man, wat voelde ik me een profi runner.... geen marathonloper ( dat is zoooo 2012), maar zo'n echte, zo'n ultrarunner, die makkelijk 84 km rent!


Ik moest wel even wennen aan het gewicht, maar erger was dat suffe slangetje. Ik pakte hem met mijn linkerhand (lefties doen dat namelijk ), maar ik kreeg hem iedere keer niet op zijn magneetje terug. Wat een gedoe! En weg was mijn profi gevoel.... weer terug naar de realiteit dus....
Mooi he! Maar vergis je niet: het slangetje is voor rechtshandigen!!



En omdat ik zolang aan het lopen ben tijdens deze afstanden , werd me aangeraden om een gelletje te nemen na  een uur. Daar zitten voedingstoffen in die je lijf goed kan gebruiken tijdens het rennen. Dus na een uur zwiepte het waterslangetje heen en weer, terwijl ik de achterzak van mijn broek probeerde open te ritsen om bij dat gelletje te komen. Ik kreeg hem te pakken ZONDER hem uit mijn handen te laten vallen (victorie!) , maar dat suffe ding ging niet zo makkelijk open (volgens mij was deze ook gewoon voor rechtshandigen gemaakt, ik zweer het je!). Uiteindelijk gaf ik het op. In een wandeltempo heb ik het gelletje opengemaakt (wat een plakzooi!), wat drinken er achteraan genomen, met mijn rechtehand dat slangetje weer aan het magneetje bevestigd ,, de resten van het gelletje weer achter in mijn zak gepropt (plakhanden) en ben toen begonnen aan mijn laatste kilometers.
Die halve marathon in mei ga ik wel uitlopen (waarschijnlijk in meer dan  2,5 uur, maar dat geeft niet), maar het echte oefenen gaat hem zitten in het verzorgen van mijn inwendige mens onderweg. Coordinatietraining gaat het worden  dus. Ik zal de komende weken gaan leven op gelletjes en mijn drinken alleen maar uit de camelback nemen. Ik zeg je; motivatie, motivatie, motivatie! Wat ook meetelt, is dat ik liever geen beelden van mezelf terugzie als ik net een gelletje over mezelf heen leegknijp, omdat er een waterslangetje in mijn ogen zwiept...

Wereldnieuws (Marja)

Hoe langer we hier wonen, hoe breder mijn belevingswereld wordt. In het begin had ik mijn handen vol aan de dagelijkse gang van zaken en had ik geen behoefte aan meer dingen buiten mijn wereldje om. Maar nu begin ik weer wat meer om me heen te kijken. Kranten lezen, radio aan, dat soort dingen. En dan kom je toch wel weer interessante dingen te weten!
Ik wist wel, dat Blenheim twee vliegvelden heeft. Eentje voor commerciele vluchten en eentje voor de hobby en de leuk.
Wat ik nu ook weet, is dat er zeer regelmatig beroemdheden landen hier in Marlborough. Ik vermoed, dat het iets met de wijn te maken heeft, maar zeker weten doe ik het niet.
En de kranten schrijven er graag over. Zo graag, dat ze op de voorpagina vermelden, dat er weer een beroemdheid is geland hier. Met een heuse privejet.
Stukje geschreven, mooie foto erbij. Klaar zou je zeggen.
Het enige puntje is, dat niemand van de krant wist, wie deze beroemdheden zijn. Dus mochten de lezers het weten, of ze dan even de krant willen tippen.
En daar help ik ze graag mee. Dus kijk goed naar het artikel en de foto. Mocht het iemand zijn die in onze afweizigheid in NL ineens daar beroemd is geworden, laat het ons dan weten. Dan kunnen ze hier ook weer rustig slapen....
Zou ook wel een leuke kop zijn voor de Telegraaf bedenk ik me: Beroemdheid geland op Eindhoven.... En wie weet wie het is, mag dan een tip geven, want wij weten het niet met zijn allen....
In Otautau stond eens op de voorpagina van de krant, dat een winkel in een nabij gelegen dorp nu eindelijk een echte  geldautomaat had. Ultramoderne wereld hier zeg ik je.... maar door dit soort nieuws, leest de krant wel lekker weg.  (Die geldautomaten worden hier trouwens gewoon bijgevuld met een busje. Niks gepanserd ofzo....). Tussen alle moord en brand op de wereld, is dit toch wel erg leuk om te lezen. IN NL heet het komkommertijd, hier is het gewoon het nieuws uit de gemeenschap!





woensdag 13 februari 2013

Opnieuw beginnen (Marja)

Het schooljaar is de tweede week ingegaan. En langzamerhand komen we weer in een schoolritme. Opstaan, ontbijten, tandenpoetsen...en dan het zoeken naar de verplichte hoeden, zonnebrandcreme overal, zwemkleding in de tassen en gaan.
Omdat ik  op school btrokken wil zijn bij alles wat er speelt (ik geef het toe, ik ben gewoon ontzettend nieuwsgierig, net als mijn oudste dochter), heb ik me opgegeven als klassemoeder. Ik help met lezen en alles waar de juffen hulp bij nodig hebben. En dan ben ik sinds dit jaar ook lid van de FOSS (Friends of Springlands School). Een soort oudervereniging die zorgt voor geld voor het kamp, het grote schoolgala dat in oktober gehouden wordt en meer.... maar daar kom ik later denk ik wel achter.
Al met al denk ik, dat ik voor ik het weet, weer volop op de school te vinden ben.
En dan willen de kinderen ook wel op koor, zwemmen, paardrijden en voetballen. Dat wordt weer plannen, organiseren, rondrijden en hopen dat ik alle kinderen op het juiste tijdstip op de juiste plek kan brengen en halen. Druk? ja zeker!
Maar ook weer erg leuk en weer een stukje meer thuis. En dit schooljaar draait bij mij ook om het opbouwen van een netwerk. Nou, dat klinkt in mijn ogen allemaal bij elkaar als een zeer haalbaar gebeuren. Dus zonder stress zien we nu uit naar eind maart, als mijn twee oudste kinderen op kamp gaan. Wel nog even voor die tijd zorgen voor de juiste kleren, nieuwe schoenen, boeken lezen met iedereen, huiswerk maken met de meiden......over een week of 8 hebben we weer vakantie!