Bericht uit het verleden

Je leest het wel een sin de krant. Of nou ja, op nu.nl dan. Een kaart die er dertig jaar over heeft gedaan om op de plaats van bestemming aan te komen.
En wij hebben dat ook meegemaakt nu!

Niet dertig jaar natuurlijk, dat zou een beetje creepy zijn.

toen we in Blenheim woonden waren we met enige regelmaat te vinden bij Pelorus Bridge. Dat is een klein cafe op weg van Blenheim naar Nelson. Bij dat cafe zit een camping, aan een mooie rivier gelegen, die heel toepasselijk Pelorus river heet.

We gingen vaak wat lekkers eten en drinken en dan ervoor of erna aan de rivier zitten. De oevers waren bezaaid met keien, rotsen en kiezelstenen, ideaal om in de rivier te gooien. Op een van deze dagen ontmoetten we een andere Nederlands gezin, dat drie maanden aan het trekken was door NZ.
We hebben heel gezellig zitten praten en uiteindelijk hebben we ond adres gegeven met daarbij de uitnodiging om langs te komen als ze in de buurt zouden zijn. Want in NZ is dat helemaal leuk, andere mensen op visite krijgen, zeker als dat ook Nederlanders zijn!
Het was december 2012.

We hebben niets meer van deze mensen vernomen.

Totdat we vrienden uit Blenheim op bezoek kregen ( zei ik al dat we dol zijn op bezoek? Geen Nederlanders dit keer, maar niet minder leuk!).
Ze waren met hun caravan aan het toeren over het zuidereiland en bleven een paar nachten logeren.

Ze hadden een envelop bij zich met als afzender een voor ons onbekende naam en adres. Met een enorme "surpirse show" gevoel maakte ik de envelop open. en ja hoor, daarin zat een kaart van de bewuste familie die we hadden ontmoet bij Pelorus Bridge! Ze schreven , dat ze door ons verhaal hebben getwijfeld om ook naar NZ te verhuizen , maar dat ze uiteindelijk er toch voor hadden gekozen om in NL te blijven. De envelop had postzegels uit 2014 erop. de kaart is via via op de praktijk in Blenheim beland waar Fons voorheen heeft gewerkt. Een van de verpleegkundigen heeft de kaart bewaard en zij was degene die ons uiteindelijk kwam bezoeken.

Dat vond ik eigenlijk nog bijzonderder  dan het krijgen van visite uit Nederland; echte post krijgen uit NL, die er dan zo lang over doet en dan nog bij ons terecht komt ook! Want we weten van een pakketjes, dat via Blenheim weer retour NL is gekomen na een maand of wat. Die is hier nooit aangekomen!

In de kaart stond, dat de moeder bij het opruimen van wat spullen ons adres tegenkwam en besloot om ons een berichtje te sturen; leuk he!

Nou, dat was ons moment weer.

Het voelde helemaal als een kadootje. Ik heb een briefje teruggeschreven en dat smaen met een leuke kaart in een envelop gedaan en naar de familie opgestuurd. Nu hoop ik niet dat die er ook meer dan een jaar over gaat doen. Maar mocht dat zo zijn, dan hoop ik, dat zij er net zo'n bijzonder gevoel aan overhouden als dat wij dat hebben gedaan.

En ineens heb ik weer het voornemen, om eens wat vaker "echte" post te sturen. Want dat is toch wel erg leuk hoor. Tuurlijk, het nieuws wat ik erin zet  is als vreselijk achterhaald  als de post aankomt. Want alle nieuwtjes app ik over het algemeen meteen door. Maar gewoon, als groet is het wel erg leuk.

Hij gaat op het lijstje: dingen die ik allemaal wil gaan doen als ik wat meer ruimte in mijn hoofd heb.

Dus wie weet krijgen jullie over een jaar of 10 wel  echte post van ons!

Mijn stem telt!

Het nieuws was al de hele wereld overgegaan: dit jaar stemt NZ voor de vlag!

Bij de vorige verkiezingen waren Fons en ik nog niet geregistreerd als stemmers, dus die ronde hebben we gemist. Maar nu mogen we officieel onze stem laten horen in het referendum van de eeuw!

Aan het begin van de weke kregen we een envelop thuisgestuurd met de daarbij behorende papieren.

Papieren invullen, in de bus doen en dan weer terugsturen.

Ik ben heel benieuwd wat het gaat worden: de oude vlag blijft of de nieuwe vlag.
We hebben nog even de tijd voordat iedereen alle papieren opgestuurd moet hebben, dus ik denk dat de uitslag nog wel even op zich zal laten wachten. En natuurlijk zijn er mensen die dit een verspilling van geld vinden: het hele referendum, alle papieren, de bureaucratie. Ik vind het wel wat hebben. Want om heel eerlijk te zijn, vind ik de NZ en AUS vlag ook wel erg veel op elkaar lijken. En de nieuwe vlag met de varen spreekt me absoluut erg aan.
Het maakt me eigenlijk niet zoveel uit welke vlag er uiteindelijk gaat wapperen aan de masten. Maar ik vind het wel leuk om deel uitgemaakt te hebben van dit hele proces!

Mindfuck.....

Even een stapje terug in de tijd. Halverwege december 2015 ( klein stapje, nietwaar?).
Ik ben net begonnen met mijn training voor de halve marathon. Door de week twee keer 5 kilometer, op een zaterdag mijn lange loop. De geplande afstand voor die week was bijna 8 kilometer. de avod van te voren was ik heel bewust bezig met mijn dieet: lichtverteerbaar, koolhydraatrijk voer moest er gegeten worden. op tijd naar bed, voor de grote inspanning de volgende ochtend.
De zaterdagochtend werd er standaard ontbeten met twee boterhammen ( een met honing, eentje met melkhagelslag) een kop koffie met caffeine ( om de concentratie te verhogen tijdens mijn run) en een extra glas water vlak voordat ik de weg op ging.

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en kijk ik inmiddels heel anders naar afstanden en tijd. Na een enkele zware loop na is  de verdere training eigenlijk wel soepel verlopen (haha...).

Nu loop ik een keer door de week hard, een lange run nog steeds op de zaterdag. De vrijdagavond eten we bij voorkeur brood met een gebakken ei en noodles, ik ga op tijd naar bed ( maar lig vaak tot veel te laat nog wat te lezen) en de volgende dag ontbijt ik nog steeds met twee boterhammen en een kop koffie. Alleen loop ik nu geen 8, maar 18 kilometer. 
En dat gaat eigenlijk wel. Ik doe er iets meer dan twee uur over. En eigenlijk , hoe lang het ook is, omdat ik in de buurt blijf voelt het niet als een hele, hele , hele lamge afstand. Meer als een gewone lang, lange afstand.
Totdat Fons me wist te vertellen, dat ik dus nu van Heemskerk naar Alkmaar kon hardlopen. Wat! Maar weet je wel hoe ver dat is! dat is dezelfde afstand van het ziekenhuis in Alkmaar naar Obdam rennen (Middenwaard in Heerhugowaard is maar 12 kilometer, dat je het weet).

Toen werd ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want hier geen vlakke fiets- of voetpaden waarover je jezelf kunt voorbewegen. Daar droom ik soms nog wel eens van ..... Maar hier zijn heuvels, heuvels en heuvels. En stukken gravelwegen met kleine en grote stenen, die erg bol staan. Om knieblessures te voorkomen moet ik dus links en rechts van de weg rennen afwisselen, zodat het gewicht op mijn schuinstaande voeten verdeeld wordt qua lasten.

Want hoewel het niet erg druk is op de wegen, kom ik nog af en toe ander verkeer tegen, dus aan de kant blijven is toch wel handig. Op de snelweg trouwens ook, waar ik tegenwoordig ook regematig te vinden ben. Zonder vluchtstrook, dus netjes op de lijn en bijna in het gras. Maar over het algemeen gaat iedereen met een boog om mij heen en wordt ik vriendelijk gegroet.

En dan mijn korte loop door de week. Dat is "maar" 10 kilometer, dus dat doe ik gewoon even. Het is maar een uurtje rennen, dus zo weer thuis. Als ik dan nog puf heb ergens in de week doe ik nog een kort rondje van 5 kilometer om mijn benen even los te rennen.

Juist.

En als je dan even terugdenkt aan een paar maanden geleden weet je, dat je toch wel een beetje in een soort van mind fuck bent terecht gekomen. ik moet me ook erg realiseren, dat "even" een rondje van 10 kilometer lopen toch wel iets is, waar ik niet al te lang geleden nog erg tegenop zag. En dat ik daarvoor moest carboloaden enzo.
En dat ik nu voor de 18 kilometer net zoveel eet als dat ik deed voor mijn lange loop van 8 kilometer.

Ik heb een app die aangeeft hoeveel calorien ik verbrand op zo'n lange  duurloop; meer dan 1400! Weet je wat je dan allemaal kan eten om dat weer goed te maken? Natuulijk, allemaal gezonde dingen. Maar ik heb geleerd dat je behalve vet  en proteine ook veel koolhydraten verbrandt en koolhydraten zijn de eerste dingen die je lijf wil hebben na een lange loop. Dus stop ik iedere zaterdag met heel veel plezier wat extra chocolade ( zitten ook eiwitten in),  extra snoepbanaantjes, ietsje meer drop, veel koekjes en een extra toetje in mijn mond....

Dat is zo ontzettend lekker snoepen!
Zo lekker, dat een deel  van mij nu al weet, dat het dat post-sporten snoepen heel erg gaat missen. En als ik voor een marathon ga trainen, kan ik gewoon onbeperkt mezelf laten gaan zonder dat er iets verandert aan mijn gewicht. Ik zou dan zo  een bak slagroomijs kunnen wegwerken  bijvoorbeeld.

En het verschil tussen 21 km en 42 km is net zo groot als van 0 naar 21. Dus hoe erg kan dat nou zijn? Dat stemmetje vraagt zich af en toe serieus af, of ik het zou kunnen. Want ene halve marathon kan iedereen ( geloof me, hier in dit dorp ben ik niet bijzonder. Er zijn er veel meer die dit hebben gedaan of zelfs regelmatig doen). Maar een hele marathon.... tsja....

Ik zeg je.

Mind fuck.

Big time.

Vacature huisarts in NZ voor riant salaris!!

Iedereen die de krant leest heeft hem gezien: de vacature voor huisarts in een dorp op het noordereiland. Voor de mensen die het gemist hebben: hier is de link van de telegraaf, hier het artikel in de NZ krant.

Salaris is geen kattepis: $ 400,000.00 per jaar en 12 weken vakantie. Klinkt helemaal te gek en het was dan ook niet gek dat onze vrienden uit NL aan Fons vroegen of hij ook zo'n enorm riant salaris had. Want dit klinkt te goed om waar te zijn. En als dat zo is, zit er vak iets achter. ( het antwoor dis trouwens nee, helaas niet....)

We zijn niet van gisteren en zijn even op onderzoek uitgegaan. Want als wij een paar jaar zo zouden werken zouden we met pensioen kunnen, dus zo'n aanbod bekijken we altijd even.

De praktijk heeft 6000 patienten met maar 1 dokter. Een normpraktijk heeft hier 1200 patienten. Fons heeft er al een stuk meer en heeft het redelijk druk, dus je kunt je voorstellen dat deze dokter niet erg veel tijd heeft voor zijn patienten. Het zou neerkomen op 5 patienten per uur, zonder pauzes. Acht uur per dag, 5 dagen per week en 52 weken per jaar doet deze arts het.

Deze dokter heeft al twee jaar geen vakantie kunnen nemen omdat er nergens een waarnemer te vinden was. Fons zit hier in het midden van niemandsland en er is hier altijd wel iemand te vinden die een weekje wil waarnemen als wij op vakantie willen; waarom daar niet? Zelfs niet voor een weekje?

Deze arts woont niet in deze stad maar in een stad verderop en zegt dat heel veel mensen op en neer rijden. Waarom niet in de buurt van je praktijk wonen, iets wat hier in NZ vrij normaal is?

En toen gingen we ons even inleven in deze dokter. Het stadje zelf kent zo'n 13.600 inwoners en heeft meerdere huisartsenpraktijken. Waarom zit deze dokter met zoveel patienten en met maar 1 collega huisarts? Zou er niemand met hem willen samenwerken om zo de patienten te kunnen verdelen?

Stel he, ik ben een geweldige huisarts en kan gewoon geen nee zeggen. Ik accepteer patienten keer op keer en vind mezelf dan ineens in een veel te grote praktijk terug. Dat is erg druk, maar het verdient bakken met geld. Maar het breekt me op en ik wil met pensioen. Ik kan alleen niemand vinden om het stokje van me over te nemen. Nergens.
Ik zoek de media op en kan dan eindelijk een partner vinden die met mij in de praktijk wil. Das mooi, want dan ga ik gewoon met pensioen en laat mijn nieuwe collega achter in mijn veel te grote praktijk.

Ik zeg niet dat dit gaat gebeuren, maar toen wij zo alles eens doornamen hadden wij allebei het gevoel, dat wij daar niet zouden willen zitten. En als er iemand bij ons zou aankloppen om te gaan bemiddelen voor deze praktijk, zou ik de kandidaat toch aanraden om even achter zijn oren te krabbelen. Want stel dat je er een paar maanden gaat waarnemen en de dokter komt niet terug van zijn vakantie?

Dat is niet eens zo'n gekke gedachte, want dat is hier in de buurt gebeurd. Dokter ging op vakantie  met zijn gezin, waarnemer was geregeld. En op  de maandag na de vakantie zat de wachtkamer vol, maar de dokter kwam niet opdagen. Nooit meer. Hij was gewoon weggegaan zonder iets te  zeggen!

Maar volgens  dit artikel zitten wij er helemaal naast met onze negatieve gedachten over de persoonlijkheid van de huisarts. Het ligt aan allemaal omstandigheden en heeft niets met de dokter te maken. Hij en zijn collega kunnen er niet zoveel aan doen dus.

Maar aan de andere kant: waarom heeft de ander praktijk  wel 7 artsen dan? Mismanagement? Niet goed doordacht? Aardstralen door de praktijk? Het zal wel een vraag blijven voor ons, want we zijn eigenlijk niet van plan om dat ter plaatse te gaan ondervinden.

Nee, laat ons dan maar gewoon een lotto ticket kopen om zo te dromen van het grote geld. Wij zitten hier wel goed, zo midden in een dorp waar de mensen de dokter af en toe verwennen met wat verse groente en fruit uit de tuin.
En waar de boeren vandaag feest vieren, omdat het na een periode van lange droogte nu eindelijk regent ( het blijft 24 uur regenen volgens de verwachting, wat ik dan meteen wel weer een beetje overdreven vind, maar goed, ikleef met de boeren mee en doe binnen wel een vreugdedansje mee).
Waar de steps en fietsen geen sloten hebben en alle spullen van waarde 's avonds gewoon buiten onder het afdakje kunnen staan.

Waar je twee uur moet rijden voor goeie sushi en waar je binnen 3 uur kunt bungeejumpen, paragliden en op de skipiste kunt staan. En natuurlijk eenwandeltocht kunt maken van noord naar zuid over 2500 kilometer, gezien op Floortje naar het einde van de wereld! Ik kan je zeggen dat daar filter over de camera heen hoefde; het is hier echt zo mooi......

Ik zit hier wel goed voorlopig!

Routines

Ik ben iemand die erg wel vaart bij routines heb ik gemerkt. Door de voorspelbaarheid van de week heb ik in mijn hoofd meer ruimte voor andere dingen, erg prettig.
Maar ik ben ook wel weer zo flexible dat ik goed kan omgaan met veranderde routines. Als ik dan maar in de vernieuwde situatie weer ene routine kan vinden is er niets aan de hand.

Wat er anders met me gebeurt? Ik ga dingen vergeten, maak enorme lange lijstjes zodat ik niets vergeet om vervolgens te vergeten waar ik de lijstjes had neergelegd, raak af en toe wat gefrustreerd maar verder gaat het wel goed.

Zo had ik voor de zomervakantie een routine: drie dagen per week werken, 5 uurtjes per dag. Op dinsdag stukje rennen, dan 's middags na de yoga kinderen ophalen en naar zwemles. Vrijdag boodschappen doen en het huis door en weekend vrij.
De eerste veranderingen kwamen toen ik werd opgegeven voor de halve marathon van Wanaka. Iets vaker en meer hardlopen kwam een beetje in het gedrang met mijn yoga avond op de donderdag. Maar de vakantie begon, dus voorlopig geen yoga en Marja begon blij aan de routine di-do-za hardlopen. Kinderen waren wel ineens thuis en moesten de eerste weken naar de opvang. Maar ook dat ging nog goed: op werkdagen kinderen afzetten, voordat ik naar huis ging weer ophalen ( niet een keer vergeten, toch een mooie score al zeg ik het zelf!).

En toen begon het bollenpellen......
Ik werk als administratief medewerker bij een bollenbedrijf. Maar zo in de loop van de tijd ben ik de HR erbij gaan doen. Voor mij hield dat in dat ik zorgde dat er vanaf januari zo'n 75 mensen aan de slag waren, in drie ploegen verdeeld: op het veld, in de schuur gedurende de dag en een nachtploeg. Contracten maken, werkschema's doorsturen zodat mensen betaald worden, dealen met arbeidsconflicten , zorgen voor de juiste  PPE gear ( personal protective equipment, jaja...). Dus mijn week veranderde ineens van 3 dagen per week 5 uur per dag naar 4 dagen per week 9-10 uur per dag.
En toen ging het mis.

Lijstjes kwijt, kinderen kwijt, schema's kwijt, huishouden van Jan Steen, boodschappen vergeten, verjaardagen vergeten... niks routine, niks voorspelbaarheid. Midden in die chaos kwamen mijn schoonouders langs. Inmiddels was het al een paar weken chaos en had ik daar ook weer een routine van weten te maken, dus er lag daadwerkerlijk weer eten in de kasten, ik wist waar de kinderen waren en mijn allergrootste redding was manlief: hij had vakantie dus kon ik alles een beetje loslaten.

Het hardlopen natuurlijk niet want training is training. Mijn studie was ik helemaal vergeten. De laatste week van de vakantie zijn we een weekje op vakantie geweest naar Wanaka. Helemaal geweldig! Ik kwam helemaal bij en had zowaar een vakantie gevoel. Na deze veel te korte week gingen de kinderen ineens weer naar school ( echt? 6 weken al voorbij? Maar ik heb helemaal niets meegemaakt van deze zomervakantie!).

En toen kon ik bijna weer terug in mijn eigen routine.

Bijna.

Want ik had nog een paar vrije dagen staan, omdat ik met Fons de Routeburn zou gaan lopen. Helaas had hij te veel last van zijn rug, waardoor we er een twee daagse road trip van hebben gemaakt, foto's volgen.

Inmiddels zijn nu mijn schoonouders weer weg, de grootsts drukte op mijn werk is voorbij (31 miljoen bollen verwerkt, das geen kattaplas zeg maar).

En nu ik weer drie dagen in de week werk ( dinsdag vrij, geen yoga maar rennen), op vrijdag mijn boodschappen weer doe en ik weer op de onderdagavond naar de yoga kan, kwam ik erachter, dat ik al heel lang niet meer had geschreven op t blog. Gewoon helemaal uit mijn routine. Het zal zelfs niet meer in mijn hoofd.
Terwijl ik normaal gesproken regelmatig nog ideetjes had om over te schrijven.

Dus nu ga ik er weer mijn routine van maken. Naast mijn rondjes rennen ( die worden trouwens als aardig lang kan ik zeggen), werk, huishouden en studie heb ik weer ruimte in mijn hoofd om even te zitten en na te denken over mijn leven hier. Of gewoon een excuus om nog even niet aan de was te beginnen. Dat was namelijk ook een routine.....

Gelukkig nieuwjaar!

Na een ruime maand van studeren, leren, huishouden, gezin en werken heb ik besloten om even adempauze te hebben: wat een luxe!

De kerstsdagen hier zijn heel mooi geweest wat het weer betreft, in tegenstellig tot het weer van de afgelopen tijd. Het is erg wisselvallig geweest ( 30 graden de ene dag, 10 graen de dag erop, echt enorm). Met als gevolg dat mijn kast nu uitpuilt van alle zomer-en winterkleding die naast elkaar hang in de kast.

We hebben visite gehad uit Nederland, altijd erg gezellig.  Ze waren NZ aan het doorkruisen en hebben samen met ons kerst gevierd op de kiwi- manier: pakjes uitpakken in de ochtend, een bbq voor lunch en daarna het zwembad in: heerlijk!

Alles en iedereen neemt vrij met de kerst, dus als je dingen moet regelen heb je pech. Zelfs de belastingdienst wist me via een antwoordapparaat te melden dat ik vanaf 7 januari weer welkom was. Dat is in NL wel anders....

De meeste kiwi's hebben maar 4 weken vrij per jaar, dus het is een kwestie van goed timen om je dagen zo optimaal te benutten. Als de feestdagen in het weekend vallen, zijn de eerst dagen na het weekend verschoven feestdagen. Dus dat betekende hier, dat er maar 3 dagen gewerkt hoefden te worden. Ruil die in voor vakantiedagen en je hebt twee weken vrij wat je maar 6 dagen kost!

We hebben meegedaan in de kerstparade in Tapanui. Geen foto's, want we waren er zelf onderdeel van! Met opgetuigde stepjes en fietsen liepen we mee door het centrum van Tapanui. Eigenlijk is het meer een sociaal gebeuren dan een parade, met na de optocht allemaal auto' en vrachtwagens van de omgeving die hun vervoersmiddelen allemaal hadden opgepoetst , speciaal voor de gelegenheid.

Oud en nieuw hebben we niet bewust meegemaakt. Geen vuurwerk hier, er is over het algemeen een algeheel vuurverbod ivm het gevaar op brand. En als je kijkt naar onze Blue Mountains waar een enorme hoeveelheid bomen staan, wil je niet dat dat in de brand vliegt. Een brandweerman heeft ooit tegen Fons gezegd dat als het in de brand vliegt, er geen mogelijkheid is om het te blussen.... dus maar geen vuurwerk dan. We zouden op tweede kerstdag marshmellows roosteren bij vrienden, maar omdat het tegen het middaguur al snikheet was hebben we ervoor gekozen, om dat door te schuiven naar een andere, koelere dag.

Er schijnen in NZ wel vuurwerkshows te zijn, en grote feesten. Maar dan moet je al ruim van te voren een slaapplek regelen en omdat wij beiden tussen de feestdag door gewoon moeten werken, was dat voor ons geen optie. Wij zijn in 2015 gaan slapen en werden in 2016 weer wakker.

Of ik het mis? Soms wel. Kerst  en oud en nieuw vieren in de zomer past gewoon nog niet. Oliebollen bij 26 graden zijn niet zo lekker  als in de winter ( hoewel ik heb begrepen dat in NL de temperaturen soms er niet ver van af liggen).
De kerstlichtjes gaan pas om een uur of 10 's avonds aan, omdat het eerder gewoon te licht is ervoor.

Ik heb wel een aantal voornemens voor dit jaar: studie afmaken, genieten van een goed boek, proberen om eindelijk de borstplaat goed te laten lukken, de nougat perfectioneren, kijken of het me lukt om zelf goeie ouwel/snoeppapier te maken, een schuimtaart maken..... uhm.... ja, eten is nu eenmaal belangrijk voor me....

Maar gelukkig heeft Fons daar een oplossing voor gevonden: hij heeft me opgegeven voor een halve marathon!
Als alles goed gaat ( duim voor me!), dan loop ik begin april 21,1 km in Wanaka.
Volgens Fons is het een "eitje" ( daar ben ik nog over aan het nadenken); asfalt, voornamelijk heuvelaf, en de juiste tijd van het jaar. Dus ik ben nu keurig drie keer per week aan het rennen en hoop, dat mijn knie het dit keer houdt. Rustig aan opbouwen is mijn motto. Maar tot nu toe gaat het goed en ik heb er wel vertrouwen in.
En het voordeel van veel rennen is, dt je na afloop weer alle voorraden in je lijf moet aanvullen. Dat betekent dat ik me misschien ook eens moet gaan verdiepen in het maken van dingen als caramelbonbons, chocoladeflikken en meer van dat lekkers.....

Voor iedereen die "normale" dingen doet: heel veel plezier dit jaar, iedereen een gezond en gelukkig 2016 gewenst!

Weekend ontspannen

Ik had al even geleden een weekend weg geboekt. Zonder man en kinderen. Het was een yoga weekend, wat me helemaal het einde leek. Ik had bedacht dat dat weekend zou plaatsvinden na mijn stage, maar door onvoorziene omstandigheden zat ik nog midden inmijn stageweken toen ik vertrok naar Wanaka.

Van te voren had de yoga juf me verteld, dat we vegetarisch zouden gaan eten. Nu ben ik daar mee bekend, leek mee heerlijk. Ik kreeg het programma doorgemaild: veel yoga, met op zaterdagmiddag een paar uurtjes free time. Kijk, als je dan toch in Wanaka zit is free time wel erg lekker.

Op vrijdagmiddag vertrok ik met twee vriendinnen richting Wanaka. Onderweg haalden we bij een winkeltje een "ongeonde" lunch met de grap, dat dit het laatste fatsoenlijke eten zou worden voor ons het weekend. Want mijn vriendinnen wisten me te vertellen, dat we vegan zouden gaan eten. Daar kan ik het ook wel mee, dus ik had er nog steeds zin in, hoewel ik een donkergrijs vermoeden kreeg, dat er geen patat op het menu zou staan..... of een heerlijke indische curry.

Het weer was heerlijk en de eerste yogaklas was erg fijn.  Voor het avondeten ( pas om 19:00 eten!!) hadden we nog een yogales wat tijdens de gewone yogaklas gehouden werd. Je moet even weten, dat als ik op donderdagavond naar yoga  ga, iedereen altijd erg blij is om elkaar te zien en dat er voor de klas heel wat afgebept wordt.
Hier niet.

er hing een bordje op de deur voor het yogalokaal: stilte. Iedereen kwam dan ook heel stil en serieus binnen en ging direct in ene yogahouding liggen, iets wat bij mij direct op mijn lachspieren werkte. En hoe meer mensen er binnen kwamen en zich in een bocht vouwde, hoe erger dat werd.
Na de les was het dan eindelijk etenstijd. We hadden een paar heerlijke salades en als toetje iets met raw chocolate, wat net smaakt als echte chocolade, dus ik was al lang blij.

De volgende ochtend begonnen we om 7:00 uur met een les. Voor die tijd kregen we een glas appelazijnmet water te drinken (iets met het op gang brengen van je spijsvertering) en een vers glas bietensap te drinken. Met een licht misselijk gevoel toog ik naar de bikram yoga klas, yoga in een omgeving van 40 graden. Na de workshop zou  de "echte" klas volgen. Maar ik ging tijdens de workshop al een aantal keren bijna onderuit; een combinatie van laag bloedsuiker en bewegen in de warmte. Ik besloot de klas over te slaan  en heerlijk lang te gaan douchen. De juffen hadden gezegd dat dit ons weekend was en dat we mochten doen wat we wilden, iets wat ik zeer ter harte nam.

Na een ontbijt met fruit, kokosyoghurt, kokoswater en noten volgden er een workshop over raw eten, iets wat we dit hele weekend zouden gaan doen. En toen sloeg de paniek wel een beetje toe hoor. Vegetarisch, vegan, ik doe wel mee, maar raw? Maar goed, ik zat er nu eenmaal en besloot mee te doen met alles. Leuke ervaring, toch? Dus na een lunch met ontsproten kikkererwten, erwtjes, salades en een sapje gingen we wederom een yogales in.
Maar met de free time hielden mijn vriendin en ik het niet meer: we zijn de supermarkt ingedoken en hebben een zak chips leegegeten aan de rand van het meer. Heerlijk! Ik kreeg meteen meer trek in chocolade, dus een zak m&m's was snel gehaald.

Met dat in onze buik verschenen we een paar uur laten aan het avondeten: salades met rauwe courgettes ( tot spagetti gesneden in een spiralisor) met een koude tomatensaus.

Zondagochtend ging ik beter voorbereid richting de les: ik had mueslibars meegenomen en opgegeten, samen met een banaan. De appelazijn sloeg ik vriendelijk af, net als het groentesapje wat me werd aangboden. En terwijl de rest druk bezig was met ander zaken, besloot ik mijn hardloop schoenen aan te trekken en ene stuk te gaan rennen.

En dat was een hele goede beslissing!

Dit was het uitzicht tijdens mijn 5k rondje:

NIet slecht he!

Al met al heb ik een heerlijk weekend gehad maar ben er wel achtergekomen, dat raw vegan eten niet echt iets voor mij is.....