UItzicht

Tapanui ligt tussen de heuvels/bergen. De Blue mountains zijn degene hier het dichtst bij. Met een hoogte van 1000 meter nodigt dat wel uit om eens een keer omhoog te gaan en te gaan genieten van een mooi uitzicht. Maar omdat het daarvoor mooi weer moet zijn (anders zit je bovenin tussen de wolken en ik weet uit ervaring, dat als je met je hoofd in de wolken zit, je totaal geen uitzicht hebt), was het er niet van gekomen.

Gisteren ben ik niet lopend, maar op de fiets tot op 600 meter gekomen via een andere weg. Ik heb een officiele vergunning om daar te fietsen. Fietsen liever tussen 10-16 uur, omdat er ook jagers zijn en die jagen vaak voor 10-en en na 4 uur. Tis maar dat je het weet. Nu steun, puf en hijg ik behoorlijk op weg naar boven en ik hoop maar, dat er geen dier hier in de buurt dat geluid ook maakt, zodat ik verward zou kunnen worden met een hert of wild zwijn.


De wegen zijn niet zomaar toegankelijk. Op diverse plekken staan er hekken waar je jezelf en je fiets onderdoor of overheen moet zien te krijgen. Ik wou dat ik kon zeggen dat je daar vanzelf wat behendiger in wordt, maar helaas ziet het er bij mij nog steeds uit alsof ik geen flauw idee heb wat ik met zo'n fiets aan moet.

Het omhoog fietsen duurde een eeuwigheid. En op het hoogste punt stond ik keurig tussen de bomen met nul uitzicht om een foto van te maken. Dus op weg naar beneden heb ik dat even goed gemaakt.
Onderweg begon mijn fiets te protesteren. Maar niet consequent, maar af en toe. En dat vind ik eigenlijk veel enger. Want als mijn fiets aanloopt op het ritme avn mijn wiel of trappers, dan weet ik wat er aan de hand is. Maar als hij het af en toe doet, dan weet ik dat niet en kan het DUS van alles zijn, waardoor er in mijn hoofd ook ineens van alles kan gebeuren. En ik fiets dan toch niet met een gerust gevoel met 40 km/u een heuvel af kan ik je zeggen.

Gelukkig was manlief bereid om mij en mijn fiets op te halen zodra ik de bossen uit was. Nu moet ik vanmiddag op zoek naar een kraakje die er soms wel is en soms niet. En ik weet nu al, dat ik niets kan vinden. Mijn fiets gaat vast weer kraken als ik op een lange tocht ergens in de middel of nowhere zit. Zonder bereik. En als dan opeens iets knapt, weet ik waar het probleem zat. En dat ik iets moet gaan maken. Maar voor nu gaat dat ding toch doen alsof alles koek en ei is.
Ik haat fietsen......

Fiets onder het hek door, ik eroverheen

Hier had ik wel even willen picknicken....

Redelijk hoog, maar veel bomen

Echt mountain biken!

Ik ben met een vriendin gaan mountain biken. Nu heb ik wel een mountainbike, maar meer off road dan een bospad ben ik nog niet geweest. Volgens mijn vriendin zouden we er een half uurtje over doen. Haar man zou ons bovenop de berg afzetten en dan zouden we vrijwel de hele weg down hill hebben. Nu ben ik een grote fan van down hill gaan, dus dt klonk me als muziek in de oren.

Maar echt mountainbiken is toch wel iets anders dan met 60 km/u van een asfaltweg afsuizen zeg! Smalle paadjes met stenen aan weerszijden, op en neer, kronkelige weggetjes. Een route waar techtnische vaardigheden wel een must zijn zeg maar. En daar heb ik er nul van. Dus terwijl mijn vriendin op zeer gracieuze wijze de heuvels afsuisde, stapte ik af van mijn fiets, om stapje voor stapje met de beide remmen ingedrukt mijn levensgevaarlijke tocht naar beneden te wagen.

Ik heb diverse keren het (bijna natuurlijk) in mijn broek gedaan van angst, want dit was toch wel redelijk ver uit mijn comfort zone. Maar na afloop vond ik het toch wel supergaaf om te doen en ik wil dit zeker nog een keertje gaan doen!

Hier even een korte impressie:

uitzicht over Alexandra

Mountainbike park

Dit was het makkelijke deel. Toen het moeilijk werd durfde ik mijn toestel niet meer te pakken....

Maori les (Marja)

In de Blue Mountain Express ( het Tapanui suffetjes zeg maar) stond al een tijdje geleden, dat er een basis cursus Maori gegeven zou worden. Tien maandag avonden zou er tussen 7-9 ( 's avonds dus, ik weet het) op de middelbare school hier aan de mensen die het wilden de beginselen van de Maori taal worden bijgebracht.

Dat leek ons wel wat. Maar omdat we niet zo ruim in de oppas zaten, hadden we het plan opgevat, om om de beurt te gaan. De ene week de een, de ander week de ander. We zouden dan thuis de kennis overdragen en elkaar overhoren en huiswerk maken, zodat we binnen no time de kunst van de Moari taal zouden beheersen.

Fons ging de eerste week heen en kwam een beetje overdonderd thuis. Want in twee uur tijd kune je bijzonder veel informatie stoppen. Bovendien was de cursus niet zo basis als wij hadden voorgesteld, want de meeste inwoners krijgen Maori al via school en omgeving mee tijdens hun opvoeding. Het is zelfs een verplicht vak op de middelbare school tegenwoordig.

Fons heeft uitgelegd wat er werd verteld, zo goed en kwaad als het ging. De week erop hadden we Labout Day, een nationale feestdag en we waren zo druk bazig met dat vieren, dat we die hele cursus waren vergeten. Dus toen ik de afgelopen week heen ging omdat het mijn beurt was, liep ik eigenlijk drie weken achter. Want om zo'n constructie als wij hadden bedacht te kunnen laten werken, moet je wel de kennis overdragen en huiswerk maken.  En dat waren nou net twee dingen waar we ons helemaal niet mee bezig hadden gehouden.

Mijn eerste les was erg indrukwekkend, vermoeiend en interessant.  En niet alleen omdat de taal helemaal niet lijkt op een andere taal en je dus nergens aanknopingspunten hebt, maar ook omdat de leraar ontzettend lastig te volgen is.

Het enige stuk waar ik goed mee wegkwam die avond ( huiswerk maken de volgende keer!!) was mijn uitspraak. De klinkers lijken heel erg op die van het NL, dus dat was geen probleem. Wa mijn hersenen dan op een maandagavond weer totaal niet trekken, zodat ik gewoon in het NL tegen mijn docent begon te praten. En dat had ik pas halverwege de zin door....

Ik heb wel geleerd, dat de Maori zichzelf heel uitgebreid voorstellen. Je zegt niet gewoon wie je bent. Nee, dat gaat anders. Je vertelt wat je berg is, wat je rivier is, wat je stam is , wie je ouders zijn,  wie je partner is, wie je kinderen zijn en ten slotte wat je naam is. Je kunt ook de verkort versie doen, dan laat je je kinderen weg.
Als ik mezelf voorstel in het Maori ziet dat er als volgt uit:
Ko M. toku mama ( M. is mijn mama)
Ko P. toku papa (P. is mijn papa)
Ko Fons toku hoa tane ( Fons is mijn man)
Ko Marja toku ingoa ( ik ben Marja)
No Alkmaar Ahau ( alkmaar is mijn plaats)
Engari kei Tapanui e noho ana inaianei ( iets met ik woon in Tapanui of zoiets)
No reira
Tena koutou, tena koutou, tena koutou katoa (gegroet, gegroet, gegroet allemaal)

De reden dat je drie keer gegroet zegt, is om iedereen persoonlijk te groeten. Volgens de cultuur mag je namelijk pas spreken als de ander je " gezien" heeft en daarmee je aanwezigheid erkend heeft.

Fons zijn ouders zijn nu hier en hebben aangeboden om op te passen, zodat we vanavond samen heen kunnen. Maar omdat we allebei ons huiswerk niet hebben gemaakt, zijn we nu druk op zoek naar redenen om onder deze les uit te komen. Alle herinneringen van de middelbare school komen weer naar boven. Voor Fons dan he, want ik maakte al-tijd mijn huiswerk. Echt. Nooit een smoes hoeven bedenken in mijn hele leven. Niet een keer. Alles was op tijd af. Echt waar.
Toch jammer dat we geen hond hebben of een schildpad die een papier verslaving heeft ofzo. Want ik voel me toch wel een beetje alsof ik een onverwacht schriftelijke overhoring ga krijgen en ik echt totaal niet heb geleerd. In theorie natuurlijk he, want ik zou niet weten hoe dat zou voelen. Zo'n knijpend gevoel in je borst, een snelle ademhaling, de zenuwen in je buik, klamme handen,  vreselijk. In theorie dan he....

Maar ik heb nog 4 en een half uur, dus dat moet lukken. Maar dan moeten de kinderen nog van school, avond eten maken, afternoon tea eten, aandacht aan de kinderen schenken, helpen met hun huiswerk ( pfffft, het draait ook altijd om dezelfde hier in huis...).... eh...... ik denk dat ik een acute griep voel aankomen, uche, uche.....

Werk aan de winkel (Marja)

Ik werk als oproepkracht in de praktijk hier in Tapanui. Mijn werk is receptioniste, wat betekent dat ik afspraken maak, de telefoon opneem en de post regel. Als de dokter mensen doorverwijst is het aan de receptioniste om de doorverwijzingen te regelen en eigenlijk alle klusjes doet die anders blijven liggen.

Afgelopen week was de eerste dag in het nieuwe gebouw. Een beetje zenuwachtig ging ik op pas, want ik oefen eigenlijk heel graag een nieuwe situatie een paar keer.
Ik kwam redelijk makkelijk binnen, maar hoe zat het ook al weer met de ultra moderne schuifdeuren? Na was oefenen ( wat goed dat ik vroeg was!) was dan alles toch klaar voor de eerste patienten.

En na wat vloeken, tieren, paaien, en wat rondvragen had ik het faxapparaat ook onder de knie. Alle recepten voor medicijnen worden namelijk naar de apotheek in Gore gestuurd. Daar worden de medicijnen klaar gemaakt en dan met de bezorgdienst naar Tapanui gebracht. Als je je recept na half drie krijgt, moet je een dag wachten.

Nu kan dat heel lastig zijn als je bijvoorbeeld antibiotica nodig hebt. Gelukkig heeft de praktijk een kleine voorraad met pillen voor acute situaties.

Doorverwijzen gebeurd via de fax, email en op de gewone papieren manier. En dan begint het grote wachten. Want voor een eerste consult moeten mensen soms wel meer dan een jaar wachten. En dat is lang, als je een nieuwe heup nodig hebt of last hebt van staar!


Maar goed, mijn volgende uitdaging was de telefoon. Want we hebben een ontzettend mooi en modern apparaat dat van alles kan, maar doorverbinden is dan weer heel anders. Ik ben dan ook blij, dat er verpleegkundigen rondlopen die ook wel ongeveer weten hoe alles in zijn werk gaat. Gelukkig was het niet druk en nu weet ik hoe ik de voicemail moet afluisteren, doorverbinden met en zonder aankondiging, ik kan de taal instellen ( niet gedaan, maar was er niet ver vanaf om de telefoon in het NL te programmeren) en meer , veel meer.

Er is ook een heel software systeem dat je kunt gebruiken; het heet Buddy. En hoewel ik daar graag mijn tanden in had gezet bleek, dat ik niet geautoriseerd was om dat te kunnen openen en gebruiken. Dus ik ben nu als enige in het bedrijf buddy-loos en dat voelt toch stieken wel een beetje eenzaam.


Om 5 uur ( pm dus, ik zit in de NZ tijd) zat mijn werktijd erop en kon ik naar huis. En eerlijk is eerlijk: ik heb een heerlijke dag gehad. Het werken in een optimaal geisoleerde omgeving is ontzettend prettig. Het grote nadeel is dan wel weer, dat zodra ik thuis kom mezelf realisser, hoe koud het is bij ons in huis. Alle leuke kleren gaan uit, de wollen broel komt uit de kast en met een extra dik (buiten)vest  houd ik mezelf warm tijdens koudere dagen.
Hopelijk horen we binnenkort wat van de trust, zodat we weten waar we aan toe zijn.

Nu wacht ik weer vol verlangen af of er een receptioniste ziek wordt of op vakantie gaat, zodat ik mijn leuke kleren weer aan kan naar mijn werk. Misschien kan ik het lot een handje helpen en wat laxeermiddel in zelfgebakken lekkernijen doen. Of misschien een subtiel duwtje in de rug op een van te voren strategisch uitgekozen plaats.
En natuurlijk kom ik op ziekenbezoek met fruit en zelfgebakken koekjes om mijn betrokkenheid te tonen. Ik bedoel, ik neem heus wel verantwoordelijkheid voor mijn daden.....

Wijntour door Alexandra (Marja)

Afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste Wijntour door Nieuw-Zeeland gemaakt. Het heeft twee jaar geduurd, maar dan heb je ook wat om naar uit te kijken, toch?

Ik werd uitgenodigd door een vriendin om deze tour te gaan doen. In het kader van vrouwen-fietsmaand in Alexandra werden er deze maand allemaal activiteiten gehouden. Met andere vrouwen mountainbiken, een workshop onderhouden van de fiets ( was voor mij ook zeer zinnig geweest) en dus de wijntour. Want de wijntour werd namelijk op de fiets gedaan!

Dat heeft natuurlijk als voordeel, dat je niet iedere keer de auto in moet stappen en de airco aan  moet zetten om prettig te kunnen rijden.
Nu woont mijn vriendin op een hele hoge heuvel. Dus aan het eind van deze gezellige wijntour weer de heuvel opfietsen zou nog wel een lichte uitdaging worden, maar zover waren we nog niet.

De weersverachtingen waren niet optimaal. Maar Alexandra is zo'n beetje de droogste plek van NZ, waar gemiddeld 340 mm regen per jaar valt ( even ter vergelijking: in NL valt er gemiddeld 690-900 mm per jaar en in Tapanui op een uurtje afstand valt er gemiddeld 940 mm per jaar...).
Dus toen donkere wolken zich samenpakten boven de stad maakte ze zich niet zoveel zorgen. Want vaak valt er uit die wolken helemaal niets en moeten de gazons weer gesproeid worden. Volgens de NZ knmi was er ook niks aan de hand, maar voor de zekerheid namen we onze regenjassen mee. En omdat de organisatie in het kader van de vrouwenfietsmaand had gevraagd of we een frock aan wilden trekken ( had ik gegoogled, want dat woord kende ik nog niet), vertrokken we met een jurk over onze fietskleding aan richting het centrum.

Nog droog en erg blij

Daar verzamelden de dames zich ( merendeel in een jurk gelukkig, zodat ik me toch iets minder belachelijk voelde in mijn jurk/fiets combinatie met een kekke helm op mijn hoofd) en werd de route besproken. En ik zweer het je: op het moment dat we de winkel uitstapte begon het te regenen. En niet zo'n beetje ook. Binnen 2 kilometer kleefde mijn leuke zomerjurkje aan mijn fietsbroek en benen vast en voelde ik een heel klein koud stroompje water over mijn rug naar beneden glijden.

Het eerste wijnlokaal had meer weg van  een droge schuur. Koud, geen verwarming , maar overdekt en droog.  De wijn was helaas niet  helemaal mijn smaak , dus even mezelf verwarmen zat er niet in.  Terwijl de regen neerkletterde op het dak vertelde de organisatie ons, dat picknicken langs de oever van de rivier er niet inzat vandaag. Daar was ik erg blij om. En toen bleek dat de bbq dan maar binnen werd gehouden werd ik helemaal warm  van binnen, maar dat kon ook liggen aan de lekkernijen die ons werden aangeboden.

Na de eerste proeving zijn we weer op de fiets gestapt en in de regen naar het tweede wijnlokaal gefietst. Tegen de tijd dat we daar aankwamen liep de regenvia mijn rug mijn fietsbroek in en drupten de regendruppels van mijn jurk af. En toen vond ik mezelf toch wel een beetje zielig....
Gelukkig stond daar het vuur aan, waar we ons allemaal aan probeerden te warmen.  Deze wijnen waren allemaal erg lekker en rozig van alles besloten we na deze proeving maar  naar huis te gaan, om daar op te drogen en warme kleren aan te trekken.  Want de regen was nog niet gestopt.

bij de shaky bridge, niet alleen een brug maar ook heerlijke wijn!

Die heuvel op fietsen was niet erg makkelijk, maar uiteindelijk waren we dan thuis. En toen we langs de woonkamer liepen hoorden we ineens gelach. Dat waren de mannen. Of we nog even buiten wilden laten staan, zodat er een leuke foto gemaakt kon worden van ons ? Natuurlijk heb je alles over voor je geliefde, dus na de fotoreportage konden we ein-de-lijk wat droogs aantrekken.

Terugkijkend op deze wonderlijke middag kwamen we tot een volgend besluit: de volgende keer zouden mijn vriendin  en ik eerst een stuk gaan fietsen en dan thuis aan de wijn gaan. En bij regen zouden we de fietstocht gewoon overslaan en meteen aan de wijn beginnen.

Maar ik kan wel zeggen, dat Alexandra op de fiets in de regen erg mooi is. En volgens de statistieken kan het nog een hele tijd duren voordat ik dat weer kan doen. Aan de andere kant, met mijn geluk....

let vooral even op de plas water waar we instaan.... en nog steeds lachen!

Weersveranderingen (Marja)

Ik houd mezelf steeds voor, dat ik drie keer per week aan het trainen ben voor de Motatapu. Maar als ik terugkijk op endomondo ( soort facebook voor sporters zeg maar) dan blijkt toch wel erg duidelijk, dat ik met een gemiddelde van krap 2 keer per week er nog erg genadig afkom.
Tijd dus om het trainingsschema ( welke?) wat strikter te nemen en drie keer per week op de fiets te springen. Dat wordt nu wel makkelijker, omdat 's avonds steeds langer licht wordt. En je wilt echt wel blijven bewegen, want de sandflies zijn dol op stilstaande mensen met een laagje zweet op hun huid.

Maar goed, ik besloot op zaterdagochtend maar weer een heuveltraining te doen, want de Motatapu heeft meer dan genoeg van die leuke oomhooggaande heuvels en als echte Nederlandse vrouw zit dat van nature niet in mijn genen.

De afgelopen tijd heb ik gefietst met mijn zwarte pieten pak aan: zwarte hardloopbroek ( evt daaronder een wollen lange onderbroek), daaroverheen mijn fietsbroek met padding, een hemd, wollen lange mouwen shirt, korte fiets shirt, regenjas, sjaal en handschoenen. Dan ook nog mijn wollen sokken en bergschoenen aan en ik kon redelijk comfortabel mijn fietstocht doorkomen.

Maar afgelopen zaterdag was het ineens 10 graden en zon. wat nu? Oke, sjaal hoefde niet, zo slim was ikwel. Maar verder?
Ik koos voor de lange broek zonder wollen broek eronder en liet alles verder zoals anders. Ik kon immers mijn jas uittrekken, hoe war zou het gaan worden?

Maar ik was vergeten, dat de zon nu aan onze kant van de evenaar staat en dat ALS hij schijnt, meteen de fik eringaat zeg maar.
Mijn jas was al vrij snel uit, maar toen ik omhoog draaide Look out Road op, had ik het binnen 10 tellen spaans benauwd.  Deze weg gaat heel stijl een heuvel op en eindigt in een wei met schapen, dus er komt niet veel verkeer.  Er was verse gravel gestrooid op de weg wat in de praktijk inhoudt, dat je over losse stenen fietst en dat je fiets wegglipt zodra je op je trappers gaat staan. Zittend op het zadel de heuvel op dan maar, loeizwaar en je wordt er binnen no time erg warm van.  En toen ik na de tweede bocht over ijsjes begon te hallucineren bedacht ik me, dat ik bovenop gemakkelijk even mijn lange broek uit kon trekken. Er zijn daar geen bosjes om je te verstoppen, maar de kans dat de boer langs zou komen was te verwaarlozen. Ik kreeg er al helemaal zin in.
Maar vlakbij de top kwam er een auto voorbij. Een mooie 4WD met aanhanger. En op die aanhanger een picknicktafel. En toen herinnerde ik me weer, dat de dag ervoor iemand had gezegd, dat er een bruiloft zou zijn op de top van lookout road. Omdat het uitzicht dan zo mooi is.

Tja, het idee dat alle bruiloftgasten of de voorbereidende mensen mij daar in mijn melkwitte benen mochten aanschouwen  ( wat voor ondergoed had ik ook alweer aangetrokken?) leek mij toch niet zo'n heel aanlokkelijk idee. Dus ik heb mezelf ingebeeld dat er een frisse bries stond, die me afkoelde. Ik heb me bovenop de heuvel meteen omgekeerd en ben naar beneden gefietst in de hoop, dat ik wat zou afkoelen. Maar door die losse gravel kon ik niet lekker hard naar beneden rijden en kostte me dat nog meer concentratie dan het omhoogfietsen!

Thuisgekomen heb ik me meteen omgekleed en heb mijn lesje geleerd. Vandaag zat ik weer op de fiets. 10 graden met zon, dus korte broek aan, jas thuis gelaten en daar ging ik. Maar  toen was er iets van karma en na 2 kilometer fietste ik in de dichte mist ( koud!!) , heel hard wensend dat ik toch maar mijn jas had meegenomen. Om na kilometer 12 heel blij te zijn dat ik dat niet had gedaan, want de zon brak door en de temperatuur steeg sneller dan dat ik fietsen kon.

Ik ga dit NZ weer ga ik denk ik nooit onder de knie krijgen.....

Een dag naar de glow worm caves (Marja)

De eerste week van de vakantie was het heerlijke weer. Fons heeft deze tweede week vakantie en met de slechte voorspellingen in gedachten hebben we een dagje Te Anau geboekt.  Het was nog even spannend of dat door zou gaan. Want er schijnt een wet te zijn dat als je je ergens heel erg op verheugt, de kans dat er een kind ziek wordt evenredig toeneemt. En daarmee veranderen mijn waarnemingen als moeder ook weer mee. K. was niet lekker maandag. Maar we gingen een dagje op stap, hij had geen koorts dus onder het kopje "we zien het wel" , zijn we op pad gegaan. En dat we aan het eind van de middag thuiw kwamen werd het mannetje inderdaad niet lekker. Hij had dinsdag koorts. Dus met samengeknepen billen heb ik de dagen daarop met argusogen mijn gezin rondgekeken. Want als er eentje gaat, volgen er vaak meer. Maar K. knapte op (hoera!!) en vanmorgen zat ik met een opgelucht gevoel aan het ontbijt. We gingen op pad! Toen zei mijn oudste zoon, dat hij niet lekker was. En mijn jongste dochter voelde zich ook niet jofel. Even snel een diagnoserondje doen. E., dochterlief vertelde me ( heel eerlijk) dat ze de avond ervoor nog uitgebreid met zuslief had liggen beppen. Ah, gewoon moe, dus klachten negeren en op tijd naar bed. Volgende patient ( ik snap niet, waarom huisartsen hier 15 minuten voor nodig hebben pfft). Dat was een lastiger geval. Met moeite een half broodje, geen zin hebben om op pad te gaan. Ehhh.... gevalletje van ehhh... dinges. Vast niks ernstigs, geen koorts, niet misselijk dus hup! de auto in.

We hadden een sluipdoor weg gevonden waardoor we niet 2 uur, maar anderhalf uur hoefden te rijden naar Te Anau. En weer viel het ons op, in wat voor ontzettend mooi land we hier wonen.  Als bonus scheen de zon volop toen we aankwamen. En wat doe je dan ls je 4 kinderen hebt die je hebt opgesloten in een auto? Precies, uitlaten in de speeltuin. Mama lekker in de zon ( toch nog wel een fris windje), papa met de kindjes spelen en daarna picknickan aan de rand van het meer.

Om 2 uur vertrok de boot die een deel het meer overstak om naar de grotten te gaan. In de grotten hebben we een stukje gelopen en de glow worms gezien. Wat een gave ervaring! Deze grotten zijn relatief jong ( zo'n slordige 12.000 jaar oud) en het water stort zich nog steeds door het grottenstelsel heen om het zo meer uit te slijten. Door het vele smeltwater stroomt het water met een grote snelheid Lake Te Anau in. Ik heb ernaar gekeken en me verbaasd, dat het allemaal zoet water is. Je schijnt het water uit het meer zo te kunnen drinken, zo schoon is het.

In de grotten is een ondergrondse warevale waar het water nu vanaf bulderde, zodat onze gids moest schreeuwen om zich verstaanbaar te kunnen maken. Dat lukte niet helemaal, waardoor ik een deel van het verhaal gemist heb. Nadat we een stukje gelopen hadden werden we in een bootje gezet en gingen we in het pikkedonker varen. Het enige licht wat we hadden kwam van de glowworms.


Daarna met zijn allen terug naar de grote boot om over het meer terug naar Te Anau te varen. Omdat het nog steeds heerlijk weer was, besloten we uit eten te gaan bij de italiaan. En om half 8 waren we weer thuis. Mijn jongste dochter heb ik de helen dag niet meer gehoord over haar zieke gevoel, mijn zoon werd op de terugweg toch weer niet lekker. Morgen hebben we een rustdag thuis voor de kinderen.

Maar zo'n dagje toeristje spelen smaakt naar meer. En in Wanaka wordt het zaterdag heerlijk weer. Dus heel misschien gaan we toch weer 4 uur in de auto zitten om een paar uurtjes zon te pakken, even een vakantiegevoel meenemen.

Hier onder een paar foto's, zodat je kunt zien wat Te Anau te bieden heeft..