Zielige chocolade (Marja)

Soms ontstaat er iets, zonder dat je er erg in hebt.  Ik weet niet meer hoe en waarom, maar ineens was er zielige chocolade (door Fons bedacht).
Omdat ze hier niet de toetjes hebben die wij gewend zijn en onze kinderen de kiwi toetjes nog niet op hun Nederlandse palet willen, eten we iedere avond een stukje chocolade als toetje. Witte chocolade met macadamia noten, melk met macadamia noten, melk met mintsmaak erin, gevuld met caramel (die met pindakaas hebben we nog maar even in de schappen laten liggen) of een stukje witte chocolade met frambozen. Smaakt allemaal niet verkeerd.

Maar als we echt zielig zijn, gaan we naar Makana. Er zijn maar twee winkels in NZ. Eentje op het noordereiland; de tweede hier in Blenheim.  En daar hebben ze niet alleen chocolade, maar ook caramelpopcorn, shortbread, brittle.....heerlijke dingen!

En het aller-allerleukste is de weg er naar toe. Er zitten twee hoge heuveltjes in en je mag daar 80 km/u.  En als je met 80 eroverheen rijdt, komt de volvo met 6 personen eventjes los van de weg! Het is niet veel, maar wij krijgen er een dukes of Hazard- gevoel van! En hoe zielig je jezelf vindt, nadat we twee keer de weg zijn overgegaan (is 4 heuvels!!) voelen we ons weer helemaal blij. Kinderen gaan uit hun dak. We nemen deze weg niet vaak, want zo blijft het bijzonder. En je moet echt heel zielig zijn, willen wij de auto instappen om deze rit te maken. Ik heb nog niets gevonden wat zo snel mijn kinderen weer gezellig krijgt en in een goed humeur!

Voor mensen die hun speekselklieren willen laten werken, hier de link naar makana. En ja, ze bezorgen ook naar NL toe....

https://secure.makana.co.nz/default.aspx

Jingle Bell (Marja)

Gisteren bij de assembley op school heb ik de kiwi versie gehoord van jingle bells... geeft je wel een zomers gevoel! Jullie hebben natuurlijk sneeuw en een echt winters tafereel (wij gaan bij 24 graden de kerstboom opzetten). Maar als wij deze versie zingen, klopt het gevoel misschien meer bij het weer wat wij hebben. Maar een klein stukje van mij zou wel even een dagje willen genieten van de sneeuw...

New Zealand Jingle Bells

Dashing through the bush,
in a rusty Holden Ute,
Kicking up the dust,
Beer in the boot,
Kelpie by my side,
singing Christmas songs,
It’s Summer time and I am in
my singlet, shorts and thongs (flip flops, not flimsy underwear !)

Oh! Jingle bells, jingle bells, jingle all the way,
Christmas in kiwi land on a scorching summers day, Hey!
Jingle bells, jingle bells, Christmas time is beaut !,
Oh what fun it is to ride in a rusty Holden Ute.

Engine’s getting hot;
we dodge the possums too,
The swaggie climbs aboard,
he is welcome too.
All the family’s there,
sitting by the pool,
Christmas Day the kiwi way,
by the barbecue.

Oh! Jingle bells, jingle bells, jingle all the way,
Christmas in
new zealand on a scorching summers day, Hey!
Jingle bells, jingle bells, Christmas time is beaut!,
Oh what fun it is to ride in a rusty Holden Ute.

Come the afternoon,
Grandpa has a doze,
The kids and Uncle Bruce,
are swimming in their clothes.
The time comes ’round to go,
we take the family snap,
Pack the car and all shoot through,
before the washing up.

Oh! Jingle bells, jingle bells, jingle all the way,
Christmas in
New Zealand on a scorching summers day, Hey!
Jingle bells, jingle bells, Christmas time is beaut!,
Oh what fun it is to ride in a rusty Holden Ute 

 

Schoolsysteem (Marja)

Nu het einde van het schooljaar in zicht is, zat ik te wachten op de briefjes voor de 10 minuten gesprekken en de rapporten. Ik wist, dat de kinderen toetsen hadden gemaakt en we waren benieuwd, of ze over zouden gaan gezien hun achterstand in het Engels.

Ik was met een moeder aan het praten en vertelde mijn zorgen. Ze keek mee heel verbaasd aan: natuurlijk ga je mee met je jaargenoten! Je start school op de dag dat je 5 jaar wordt en ieder jaar ga je gewoon met je jaargenoten over. Het systeem wat we in NL hebben, hebben ze hier vroeger ook gehad. Iets met veel toetsen en cijfers en bliven zitten. Maar ze vonden, dat het niet goed is voor de eigenwaarde van een kind als je op basis van je leervermogen achterblijft. De beste ondernemers van de wereld hebben hun school niet afgemaakt, dus cognitieve cijfers zeggen niets over het suces later in je leven. Er wordt getoetst om te zien, op welk niveau kinderen moeten instromen volgend jaar. Omdat ze in verschillende niveaus les krijgen , is dat wel handig. En de overheid wil graag zien, wat een school doet.

Cijfers en tentamens komt pas op de middelbare school. En als je sommig vakken niet goed doet, kun je die ip het jaar erop opnieuw doen, terwijl je gewoon over gaat met je klasgenoten.

Er zijn hier geen scholen voor kinderen, die het moeilijk hebben met leren. De school is een doorsnee van de maatschappij, dus het idee is, dat kinderen nu al zien dat er verschillen zijn en dat iedereen zijn eigen rol vervuld in de maatschappij. De uitdaging voor school is, om te laten zien dat ieder kind een talent heeft en om samen te ontdekken wat dat is. Op school wordt er daarom veel gesport, is er aandacht voor kunst en muziek (je kunt zelfs in de pauze naar een koor ) en worden kindern gestimuleerd om buiten je hokje te denken en risico's te nemen.

Klassen blijven zitten omdat je niet mee kunt komen? Antiek! Hebben ze hier gehad , maar afgeschaft  (zo'n 20 jaar geleden), omdat het niet ten goede komt aan het zelfvertrouwen wat kinderen op deze leeftijd aan het ontdekken zijn. In een busje naar een bijzondere school? Wat vreselijk barbaars! Wat erg voor die kinderen dat al zo duidelijk is, dat je er niet bij hoort en goed bent zoals je bent..

Ehh.... en toen moest ik even nadenken... Want de middelste (8 jr), heeft hier geen aardrijkskunde, geen geschiedenis, geen biologie. Maar met inquiry wordt hun nieuwsgierigheid aangewakkerd en gaan ze zelf op onderzoek uit om te kijken hoe dingen in elkaar zitten, er worden exprerimenten gedaan om dingen te onderzoeken en dat presenteren ze weer aan de klas.

Als wij over 2 jaar terug zouden gaan, zouden mijn kinderen het slecht doen op de NL cito toets. Want ze weten niets van de provincies, de tweede wereld oorlog of bepaalde spellingsregels.
Soms zit ik daar wel over in.

Maar als ik ze dan zie hier op school, terwijl ze het water inspringen tijdens zwemles of een poppenvoorstelling geven of een middag bezig zijn geweest met het maken van een knikkerachtbaan (en tevens hebben onderzocht welke krachten erbij komen kijken), dan denk ik, dat die cito toets niet zo heel belangrijk is.... Ze zijn kind en blij!

Even een kleine aanvulling: pe is gym,  iedere klas heeft een buddy klas waarmee ze samen lezen. Eerst lezen de kleintje voor aan de oudere kindern, daarna lezen de grotere kindern voor aan de kleintjes. Lekker overzichtelijk he!

Een school als deze zou binnen een half jaar gesloten worden in NL door de inspectie. En dat kan ook niet anders denk ik; een NL school bereidt kinderen voor op de NL maatschappij en daar heb je bepaalde bagage voor nodig. Een NZ school bereidt kinderen voor op de NZ maatschappij, met de daarvoor benodigde begage. Maar het is zo leuk om die verschillen eens mee te maken en te zien, dat de mensen ondaks de verschillen in onderwijs verder ongeveer hetzelfde in elkaar zitten!

Kiwi cultuur (Marja)

Nu we hier een maand of drie zitten (en hiervoor bijna twee jaar op verschillende plekken), hebben we een redelijk globaal idee over deze cultuur. En dan vooral de humor, iets wat wij allebei erg belangrijk vinden.

De kiwi's nemen zichzelf niet zo serieus. Ze zijn een land met maar weinig inwoners. De Australiers maken ze graag belachelijk, een beetje op de manier zoals NL dat met de Belgen doen.
De kiwi's zijn sheep shaggers... je hebt als man hier niet veel keus om een partner te vinden: de andere keus is om met een schaap verder te gaan (waarop een collega van Fons toevoegde, dat hij wel eens naar een vrouw had gekeken en toen dacht: man, had het bij je schapen gehouden).

Ze lopen hier ver achter op bepaalde dingen, maar dat heeft absoluut zijn voordelen vinden ze. Eerst kijk je af wat iedereen in de wereld wil en doet, zij halen de kinderziektes eruit voor je en tegen de tijd dat het in NZ komt, pik je de dingen eruit die voor jouw land handig zijn. Het is een volk (even enorm over een kam scheren) die dweept met de kiwi ingenuity (vindingrijkheid). Het heeft iets te maken met duck tape, je niet houden aan de bouwtekeningen, schroeven en ijzerdraad en vooral de lol ervan inzien. Klinkt mij vooral als een mannending in de oren; geweldig!
Omdat het dunbevolkt is, zijn er niet allemaal faciliteiten voor handen om dingen te maken. Sommige reserve onderdelen zijn er gewoonweg niet en dan is een beetje aankloten eigenlijk gewoon een noodzaak... en als het dan weer werkt, heb je het goed gedaan!

Zo hebben onze buren een mega kabelbaan in de achtertuin (ach, je moet toch wat met 2 hectare grond). Ze hadden een mooie gezien, maar die was veel te "flash". Dus zijn ze gaan rondvragen. De maatschappij die voor de bedrading hier zorgt heeft voor een grote telefoonpaal gezorgd en voor de kabels, weer iemand had nog wel wat apparaten liggen en met een paar oude autobanden en wat sloophout kom je een heel eind. Klaar!
En ik denk, dat ze er geen bouwvergunning voor hebben aangevraagd....

Aan de andere kant: als een land met weinig mensen, kan een verandering er snel doorheen zijn. KAN.... als er geen papierwinkel aan te pas moet komen. Maar ze zijn er trots op, dat ze ook wel als koploper dingen ondernemen. Zo waren de vrouwen hier de eerste ter wereld die mochten stemmen. En NZ was het eerste land dat een verdrag opmaakte, dat er geen nucleaire wapens mochten komen hier. En ze zijn er trots op, dat ze (ondanks het feit dat ze maar zo klein zijn), toch gehoord worden in de wereld.

Wel gebruiken ze hier onkruidverdelgers die in de EU niet meer mogen vanwege de hoge toxiciteit, is milieu iets wat er is, maar niet echt zuinig op hoef te zijn (al begint dat heeeeel langzaam te veranderen), zijn vegetariers echt nog vrij bijzonder hier en is isolatie iets wat modern is, maar niet echt iets wat je hoeft te doen....

Weet je, ik vind  het wel leuk hier! 

Loslaten (Marja)

Toen ik de oudste wegbracht de eerste dag naar school, liep ik terug met een enorme brok in mijn keel (oke, ik huilde, maar dat klinkt gewoon te erg...).
Bij nummer twee had ik het ook wel, maar minder. En tegen de tijd dat nummer drie 4 jaar oud werd, was ik alleen maar erg trots, niks brok of verdriet ....

En nu dus op kamp.....
Vanmorgen heeft Fons de oudste weggebracht naar Picton. We hadden aangeboden om te rijden , zodat er geen bus ingehuurd hoefde te worden om alle kinderen naar de veerboot te brengen om naar Wellington te gaan.
Helaas had er een maatschappij gedreigd om te gaan staken, waardoor school uit was geweken naar een andere veerbootmaatschappij. Alleen vertrok deze boot een pietsie eerder. Dus in plaats van 9 uur weg van school,  werd ons gevraagd, of we om 6 uur (!!!!) wilden verzamelen in de klassen.

Fons  was om 7.20 weer thuis.... en voelde zich net zo geamputeerd als ik! Hetzelfde gevoel van 5,5 jaar geleden overviel me weer.... Wat wordt ze groot en wat is ze nog maar klein! Nu is ze  9,5 jaar oud en dan helemaal weg van huis voor 4 lange nachten. Ik ben heel blij voor haar en weet, dat ze het fantastisch gaat hebben en he-le-maal stuk aankomt in Picton vrijdag om 17.00 uur. Maar toch...auw...

En toen ik met maar drie kinderen naar school liep, voelde het leeg....te rustig... Haar zus heeft het er nu ook zwaar mee. Die besefte zich pas dit weekend, dat ze haar grote zus een hele week moest missen... ik denk, dat we de komende dagen wel recht hebben op extra zielige chocolade.
Die hebben we hier in het leven geroepen. Als je echt, echt heel zielig bent, heb je recht op speciale chocolade. Maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Nu moeten we dus nog 5 dagen en vier nachten wachten voordat ze er weer is. En dan denk ik, dat het geen 2 uurtjes duurt, voordat we denken, dat een kind minder ook erg rustig was! De oudste komt stuk terug, voor de anderen is het het eind van de week en zijn ook moe....ruzie om de hoek....hmmm... ik denk dat ik nu al recht heb op een voorschot van mijn zielige chocolade, want wie kan dit straks weer oplossen...en Fons moet het weekend werken, dat is voor hem zielig, maar voor mij ook! Ik denk, dat ik een extra ritje moet maken voor de chocolade....ik voel me zieliger met de minuut.... Want over een paar jaar gaan ze op kamers....enzo...

De eerste barstjes en rashes (Marja)

De eerste barsten zijn aangekomen in ons verblijf hier.  Letterlijk dan he.... Ik heb in mijn nek en op mijn nek/halsgebied iets wat op eczeem (rash) lijkt. Maar waar komt dat van? Ik heb het al eerder in NZ gehad. Toen dachten we aan een allergische reactie  op een van de bomen. We hadden op een mooie, warme dag gesleept met takken en een dag later had ik uitslag en jeuk. Uiteindelijk heb ik er corticosteroiden opgesmeerd en kalmeerde mijn huid. Iemand zei, dat het misschien hitte uitslag was. De blanke europeanen komen uit een koud klimaat, smeren factor 70+ op hun huid (wat moet hier, anders verbrand je wara je bij staat). Maar de huid kan door de vette zonnebrand zijn warmte niet kwijt en je krijgt uitslag. Oplossing: een andere zonnebrand (maar factor 30, dus erg vaak smeren) op alcohol basis. Vol goede moed smeerde ik me weer in, maar op de eerste de beste warme dag zat ik weer onder, maar nu deden ook mijn onderarmen mee... En ik had al vaker in korte mouwen gerend, dus wat was dit? Een van de oudere kiwi dokters wist het niet, net als zijn collega's (leuk, ik heb altijd al een medisch raadsel willen zijn, maar dan zonder jeuk...). Een van de andere ideeen was, dat door de droge lucht mijn huid uitgedroogd was en daardoor uitslag had ontwikkeld. Hmmm..... dan was die zonnebrand op alcoholbasis misschien toch ook niet zo'n goed idee.... Oplossing nr 2: een pot healthE fatty cream en smeren maar!

Het komt in potten van 500 gr, dus ik kan voorlopig even vooruit!

De lucht is  hier inderdaad wel  erg droog. Ik ben normaal alleen statisch midden in de winter, als het vriest in NL. Maar dat heb ik hier op dit moment ook. De was is hier met een uurtje buitenhangen echt kurkdroog en we hebben al een tijd geen regen gehad.

En nu? Nu ben ik maar begonnen met corticosterioden op mijn armen en die houd ik bedekt met kleding, zodat ik er even geen zonnebrandcreme op hoef te smeren. En aangezien het vandaag 28 graden was, zijn lange mouwen nou niet echt iets waar ik plezier van had vandaag. En ik zit veel  binnen. Mijn nek en hals zijn nog niet echt opgeknapt, maar ik zie het niet zitten om iedere maand een kuurtje corticosterioden op mijn huid te smeren. Dus maar even doorgaan met die fatty cream en hopen dat het minder gaat worden....

Vol verwachting kijk ik naar het weerbericht  in de hoop, een paar dagen regen en lage temperaturen te zien (nooit geweten dat ik daar naar kon uitkijken, maar alles is leuk als het met mate is...). Helaas voor mij: meer zon met meer zon en hier en daar een temperatuur die lager is dan 22 graden.

Zelfs een speurtocht op internet door diverse mensen heeft me geen oplossing gebracht. Dus nu ben ik zelf maar aan het brainstormen hoe ik hier in hemelsnaam de zomer door ga komen. Want ik denk dat ik erg blij ben als ik hele dagen onder water in het zwembad verblijf, maar ik kan nu al allemaal praktische bezwaren bedenken.
Misschien is zo'n burka niet zo'n slecht idee; maar dan wel eentje met een zonnefactor erin, anders heb ik er nog niets aan!

Marlborough run (Marja)

Vanmorgen om 7.30 uur was het zo ver: met startnummer 2067 op mijn shirt gespeld stond ik klaar om te gaan starten met mijn 10 km run. Ik wist dat er geen pr in zou zitten vanwege de heuvel die er in het parcours zit (gewone weg, alles asfalt, maar toch.... een steile heuvel remt toch af).
Ik had al vaker 10 km gelopen en wist ook, dat ik absoluut niet de snelste zou zijn gezien de uitslagen van vorig jaar. Wees eerlijk, 10 km hardlopen in 30 minuten; ga dan een halve marathon lopen!
Maar goed, ik was ruim voor de wekker wakker....zenuwen....enorme zenuwen....

Fris als een hoentje om 7.00 uur...

Ik had gehoord, dat het helpt om iemand op te zoeken die ietsje sneller rent dan jijzelf. Dat had ik in mijn oren geknoopt, dus ik vond al snel iemand bij wie ik kon aanhaken. Maar die besloot opeens, om een stuk te gaan wandelen! Nu waren er niet zoveel deelnemers, dat ik gewoon een ander groepje kond vinden. Het duurde ook even, voordat ik in mijn ritme kwam. Er was ook zoveel te zien! Geen toeschouwers langs de kant van de weg, maar bijvoorbeeld wel iemand die bij het waterpunt op 5 km een doedelzak aan het bespelen was (het is mij tot nu toe geheel een raadsel wat een doedelzakspeler daar te zoeken had, maar goed.... dit is NZ he...). Ik had dorst en al heel vaak op tv gezien, dat die sporters een bekertje water naar binnen goten tijdens het lopen en dan het bekertje weggooide. Dat deed ik dus ook. Althans, dat was de bedoeling.... maar als je al door je mond aan het ademen bent omdat het rennen al moeite kost, dan gaat drinken tijdens het hardlopen ook niet. Ik verslikte me en driekwart van het water belandde over mijn shirt en gezicht (dat was wel lekker, maar niet de bedoeling). De organisatie had gevraagd, of de bekertjes aub in de afvalbakken gegooid konden worden dus dat deed vrijwel iedereen.

Het laatste stukje renden de deelnemers door de wijngaard en na 1:06:06 rende ik over de finish. Ik ben als 89e geeindigd van de vrouwen (144 deelneemsters in totaal) op de 10 km.

Finish in zicht en nog steeds lachen!

En nu heb ik toch wel de smaak te pakken.... er ligt een trainings schema klaar en als alles gaat zoals ik hoop, rennen Fons en ik in mei 2013 de halve marathon van Saint Clair, dwars door de wijngaarden heen.... we zoeken alleen nog iemand die die dag kan en wil oppassen op 4 schatjes van kinderen....

Met de echtgenotes van de mannen die de Molesworth hebben gerend: Daan en Jan