Een tikkie meer... (Marja)

Omdat ik  voorlopig mijn hardloopschoenen in de wilgen heb gehangen ivm mijn knieproblemen, heb ik nu een nieuwe hobby opgepakt: mountainbiken. En omdat ik graag iedereen ermee lastig val, heb ik mijn oudste dochter zo ver gekregen om mij op bepaalde ritjes te vergezellen. Als we een rustig tempo kunnen fietsen, is alles ok. Maar als we ietsje sneller gaan, is het gesteun, gemompel en geklaag niet aan te slepen. B. heeft niet echt een fietsconditie, en het idee werken voordat je beter wordt is nog een enorm lastig begrip. Vanmiddag zouden we een rondje van 4,7 km rijden, maar dit keer op tempo. Al na 20  meter begon het gekreun, gesteun en geklaag. Ik riep wat naar achter en mopperde terug. Gezellig ritje zou het worden!

Na een noodzakelijke stop (waarin ik van de gelegenheid gebruik maakte om een preekje af te steken) stapte ze weer op, om met haar hoofd gebogen extra kracht te kunnen zetten. Maar als je niet vooruit kijkt, dan zie je niet waar je fietst. En betonnen palen springen niet zomaar opzij..... gevolg: een ketting die ik met geen mogelijkheid meer op het tandrad kreeg. Zwaar gefrustreerd liepen we terug, tot ik besloot, om dan maar in mijn eentje  te gaan fietsen. Op mijn tempo, dus een goede work out! Manlief werd per telefoon op de hoogte gesteld, B.  kreeg behalve een knuffel nog een kleine preek toe met daarin de boodschap dat je van trainen beter wordt, maar dat het niet altijd leuk is om te trainen. Goed geluimd stapte ik op om even een snelle 10 kilometer te gaan neerzetten, het verste tot nu toe. Want ik had al heeel lang niet meer gefietst, dus qua conditie en zitvlees begin ik zo rond nul zeg maar.

Heuvel op had ik het zwaar (was ook wel erg warm), maar ik had er een lekker tempo in. Daarna een stukje heuvel af en na een kleine heuvel op ging ik via een hele mooie route (tip van Fons) wederom naar beneden. Remmen ingeknepen, want op gravel ben ik nog niet echt een held.

Na de laatste bocht kwam ik uit op de snelweg en begon ik aan het laatste stukje naar huis. Maar dat ging allemaal weer heuvel op en ik kreeg het zwaarder en zwaarder. Wat zijn 10 kilometers lang dan! Maar ik durfde niet naar huis te bellen om me te komen halen, met die donderpreken naar B. toe nog zo vers in mijn hoofd.  Ik moest natuurlijk wel het goede voorbeeld geven!
Ondertussen deed ik mijn versnellingen steeds een tandje lichter, maar dat betekende dan wel weer, dat mijn arme bovenbenen steeds sneller moesten ronddraaien op de pedalen. Maar een versnelling zwaarder trokken mijn  benen niet. Met allemaal smoezen in mijn hoofd om toch naar huis te bellen voor een rediingsactie (band leeg laten lopen, acute kramp, overrreden door loslopende koeien of een op hol geslagen schaap), was ik dan bijna thuis. Bijna, want ik moest nog een monsterlijke heuvel over.

Toch gek, want in de auto lijkt die heuvel helemaal niet zo hoog en volgens Fons viel hij wel mee als je er eenmaal tegenop rende. En weet je? Dat was echt  DE grootste onzin ooit! In mijn lichtste versnelling heb ik een poging gewaagd. Ik heb zelfs op een gegeven moment met mijn handen en armen mijn arme benen naar beneden geduwd, maar op driekwart gaf ik mij gewonnen. Ik ben afgestapt en ben met kromme, krampende benen naar boven gestrompeld, mijzelf afvragend of lopen nou echt zoveel beter voelde dan fietsen. Bovenop heb ik mezelf weer in het zadel gehesen en ben ik tegenwind (hoe bestaat het!!) de heuvel afgeploeterd, om daarna Kentstreet op te draaien en mijn laatste ploeter-actie uit de kast te trekken ( boev op ene heuvel wonen is echt zwaar vervelend soms...), hopende op een  juichende familie die mij aan de rand van de weg stond aan te moedigen na deze enorme prestatie. Maar die zaten binnen keurig aan tafel, klaar om te gaan eten.

Manlief  vroeg me toen, of ik niet wist, dat ik 12 kilometer had gefietst nu. Als ik namelijk gewoon bij de Club de weg was ingegaan, dan had ik niet het eerste stuk naar boven hoeven fietsen en dan was mijn rondje gewoon 10 km geweest, zoals hij had uitgelegd.
Ik heb maar gelachen en gedaan of het mijn bedoeling was en ben aan de pasta gegaan.

Na het eten hadden we beloofd om te gaan zwemmen, lekker hoor...... Met zere stijve benen een koud zwembad in, een absolute aanrader zeg ik je. Maar dat is geloof ik overal al bekend he, na een topprestatie even lekker de spieren koelen en ijsen....

En nu zit ik met zadelpijn , rugpijn en spierpijn in hamstrings en bovenbenen op de stoel heel veel medelijden met mezelf te hebben, want morgen ga ik gezellig met B. een snel rondje fietsen. Want dat was er namelijk vandaag niet van gekomen.... Ik ga toch maar eens op zoek naar de bekende biefstukken voor in mijn broek en ik ga mijn benen masseren met voltarengel..... Maar morgen ga ik tegen B. zeggen dat we het voor een keer best ietsje rustiger aan mag doen.... kan best....

Kerststukjes maken (Marja)

Afgelopen week ben ik bij een vriendin geweest die hielp met kerststukjes maken. Nu waren het niet echt kerststukjes en ze heeft niet echt geholpen. Laat ik het even uitleggen. Ze is net verhuisd en woont nu in een huis met een tuin die zo groot is, dat het drie uur duurt voordat het gras  gemaaid is met zo'n autootje. Dat is alleen het gras. Er zijn mooie bloemen, struiken, perken, er staat zelfs een extra huisje op het terrein, een verborgen geheime tuin en meer, veel meer. Ze woont dus eigenlijk in een groot park. En laat ze nu ook eens bloemiste zijn van beroep!

Ze is met een snoeischaar de tuin rondgelopen en heeft allemaal mooie bloemen en takken gesnoeid uit de weelderige tuin.  Die werden op een hoop gelegd naast de werktafel. En toen heeft ze voorgedaan hoe zo'n bloemstukje dan eruit zou kunnen gaan zien. ik heb er met mijn ogen bovenop gezeten, maar ze was sneller klaar dan ik kon bevatten. En mooi!

Gelukkig heeft ze mij en de andere deelneemsters "even op weg geholpen".  En toen driekwart van mijn stukje af was, deed ik er zelf nog bloemen bij. Ze gaf de tip, om van een bloem de blaadjes te halen, zodat alleen het hart overbleef. En die kleurde dan weer mooi in mijn stukje. Met frisse moed begon ik de blaadjes eraf ter trekken zoals ik het haar had zien doen. Maar toen ik bij drie bloemen de kop van de steel had getrokken, heb ik toch maar (weer) om hulp gevraagd.

Ik heb ontzettend veel geleerd en heel veel bewondering gekregen voor de manier, hoe zij met haar vak bezig is. Het is ontzettend leuk om iemand bezig te zien, die passie heeft voor haar vak en met liefde iets doet, waar ze goed i  is.

Het resultaat? Twee  mooie stukjes, die nu op de tafel staan. En waar ik per ongeluk iets te veel water in het bakje had gedaan, zodat ik een spoor van water achter me liet toen ik naar de tafel liep vanuit de keuken.... Ik hou het denk ik maar toch bij bakken.....

Wel met een dik vest aan, want het was frisjes buiten

Iedereen de tuin/het park in op jacht naar meer takken

Tadaa: Met denne takjes!

...... en kerstballen!

Seasons greetings (Marja)

Misschien is het ook wel een beetje mijn eigen schuld. Misschien ha dik vorig jaar niet zo enorm met leedvermaak aan NL moeten denken en dat ook nog eens uitgebreid ten toon moeten spreiden hier. Misschien  had ik iets ingetogener kunnen zijn toen ik vertelde over de 30+ temperaturen in de zomer, het heerlijke zwembad in de tuin waar veel te vinden waren. Oh, natuurlijk heb ik het ook gehad over de schaduwzijde: het insmeren, de chloor in de badkleding, dat het veel te warm was om te trainen of buiten te rennen.

Maar ik heb mijn nederige les geleerd. Met wel 9  (!!) graden op de thermometer heb ik maandag mijn kerstboodschappen gedaan. In de stromende regen ben ik de supermarkt ingerend. En in de stromende regen ben ik naar huis gereden. In de stromende regen heb ik de boodschappen naar huis gedragen en in de stromende regen moest ik weer terug naar de auto omdat ik nog wat vergeten was uit de auto te halen.  De verwarming loeit, 's avonds ging de open haard weer aan en toen ik met B. een stukje had gefietst en een enorme plensbui onderweg had opgevangen, heeft het een eeuwigheid geduurd voordat ik onder de douche weer een beetje ontdooid was.
Otago is duidelijk NIET hetzelfde als Blenheim. Over het algemeen genomen is dit niet echt een mooie zomer tot nu toe.  Maar ergens vind ik het wel oneerlijk. In juli waren de foto's en berichtjes over de hittegolven in NL  niet weg te klikken van mijn telefoon (uit pure jaloezie, ik geef het eerlijk toe...sorry nog voor het niet beantwoorden van jullie berichtjes toen. Ik zat even in een midwinterdip). En nu de tijd is om het weer bij jullie in te wrijven, is het gewoon pokkeweer! In de winter kun je hier dus wel je zomerkleren opbergen, maar in de zomer moet je je lange onderbroek (ja, John was er weer) toch maar bij de hand houden.....

Dus toen we ons gingen klaarmaken voor de kerstparade in Tapanui had ik me al volledig voorbereid op het typische Tapanui-weer. En wat bleek? De zon brak door, het werd warmer. Jas uit, zonnebril op. En het werd nog een beetje warmer. Vest uit, sjaal af , paraplu maar weg (ik had serieus ene sjaal om he...). Uiteindelijk hebben we supermooi weer gehad tijdens en na de parade, heerlijk! En we komen nog op de tv ook! De nationale tv wel te verstaan! Morgenavond op primetime avond nieuws weet iedereen in NZ, dat we in Tapanui de kerstparade hebben gehad.

De camerapleog van TV1 news

De Tapanui school praalwagen

Er waren diverse auto's uit het museum gehaald om mee  te doen

En toen werd ik best wel een beetje trots op dit kleine dorpje. En het viel me op, hoeveel mensen we in deze korte tijd hebben leren kennen. Natuurlijk kent Fons iedereen als patient, maar er waren er ook velen die we persoonlijk kennen en even gedag kwamen zeggen. Het voelde bijna als de kermis in Heiloo vele, vele jaren geleden. De aangename verrassing om bekenden tegen te komen en er even een praatje mee te maken maakte, dat het echt als thuis voelde hier vanavond.

Nu liggen de kinderen na te stuiteren in bed door alle indrukken, gewonnen prijzen (B. had de mooiste kleurplaat ingeleverd) en de late bedtijd. Dat gaat morgen een hele gezellige dag worden....

In ieder geval wens ik een ieder van jullie een hele gezellig kerst toe en de beste wensen voor het komende jaar!

Auto (Marja)

Nu kan ik natuurlijk zeggen, dat Tapanui sinds kort een ultra moderne ziekenwagen heeft. Zo eentje die niet meer met paarden hoeft voortgetrokken te worden  en niet meer op kolen of hout rijdt.
En dat dit model wel 60 km/u haalt, met een geweldige sirene en werkende zwaailichten op het dak heeft.

Maar hoewel ze hier echt wel achter lopen op bepaalde gebieden, is het hier niet zo erg als de foto hierboven.
Dit exemplaar wordt verzorgd en gekoesterd in het plaatstelijke museum en wordt zo eens per jaar uit het museum gehaald. En dan doet hij dienst als verveorsmiddel van de kerstman!

 

Hij werd als een vorst binnengehaald. En na de morning tea ( inderdaad, ik had een plate meegenomen om te delen, hoewel zoonlief daar anders over dacht. Mama, zei hij, die pepernoten zijn toch alleen voor mij he)  werden de kadootjes uitgedeeld en uitgepakt, Daarna hebben de kinderen nog een paar liedjes voor Santa gezongen en toen vertrok hij weer in de coole auto, met zwaailichten en sirenes.  De jingste heeft het er nog over. En hij is er volleidg van overtuigd, dat de kerstman voor kadootjes zorgt met de kerst. En hoewel we hebben verteld dat wij degene zijn die de kadootjes kopen, blijft hij zeggen dat de kerstman kadootjes koopt voor de kindjes om met kerst te geven....

Tomtom (Marja)

Ik ben afgelopen week naar Dunedin geweest. Alleen.
Er was een vriendin uit Blenheim op reis door NZ met kinderen en haar ouders en we wilden elkaar weer even in het echt zien. Dunedin is relatief dichtbij (2 uur rijden), dus na het ontbijt zat ik in de auto.
Ik wist ongeveer wel waar ik moest zijn, maar voor de zekerheid had ik toch maar mijn tomtom aangezet. Want het centrum van Dunedin zit vol met leuke eenrichtingswegen en de parkeerplekken zijn soms lastig te vinden. En aangezien het bijna kerst is (met mensen die op het laatste moment kerstinkopen gaan doen),verwachtte ik het ergste.

Het eerste stukje was simpel: straat uit, snelweg naar Gore op, dan in de bocht afslaan richting Balclutha. Toen ik de snelweg 1 opdraaide vertelde de lieve mevrouw me: follow the route for 120 kilometer..... Tja, geen afslag nemen of nadenken. Tot Dunedin was het dus eigenlijk: snelweg op, in de bocht naar links, einde weg links en dan alsmaar rechtdoor. Eitje!

In Dunedin heb ik een heerlijke middag gehad. Lekker gegeten en gedronken, gewinkeld en gekletst.
Hoewel we nu zo'n beetje in het midden van niemandsland wonen, is het fijn om te weten, dat we met twee uur een beetje cultuur en lekker eten kunnen vinden.

Het nadeel van dit is, dat ik helemaal niet meer gewend ben aan de grote hoeveelheid spullen die er bestaan. Ik kreeg meteen een aanval van koopziekte en hebberigheid. Alleen de beperking van onze rekening weerhield me ervan om thuis te komen met een nieuwe fiets, een kaasmaakset, kerstdecoratie, nieuwe garderobe, een kilo verse witte kersen, kappers shampoo, nieuwe handtas, kadootjes voor de kinderen, wollen dekens, jade hangers en meer, veel meer..... Maar nu ik weet dat het er is, is het verlangen om weer een keertje terug te gaan groot. En ik waardeer het om een een og andere gekke manier ook meer. Juist omdat het hier in de buurt gewoon niet is denk ik.

Maar voor onze eigen (financiele) gemoedsrust moeten we denk ik de eerste keer dat we er weer zijn, alleen maar contanten meenemen en het pasje thuis laten. Want wat is retail therapy toch ontzettend leuk!

Weg... (Marja)

Afgelopen maandagochtend om veel te vroeg heeft Fons Zijn ouders naar Dunedin gebracht. Daarvandaan vlogen ze via Singapore terug naar NL, om daar  zichzelf weer onder te dompelen in de kou, regen, wind, beetje vorst en donkere dagen. Maar ook de kerstverlichting die aangaat en nut heeft in het donker. Hier wordt het pas om 22:00 donker, dus het effect van de lichtjes is niet echt om over naar huis te schrijven .

Maar goed, we hebben ze weer op skype gezien. En dan zijnze weer ver weg en ook weer niet. Het is een truukje dat ik wel vaker uithaal en heel goed werkt. Ik bel met vriendinnen of skype ze en dan kan ik net doen, alsof ze aan de andere kant van het dorp wonen!
Natuurlijk weet ik wel dat het niet zo is, maar het helpt toch wel een beetje tegen de heimwee die ik af en toe voel.

Inmiddels zijn hie rin huis de sporen van het afgelopen bezoek gewist: beddegoed in de was, meiden weer terug op hun kamer, extra matras opgeborgen, rode stoel onder de hoogslaper en (want dat was de reden om alles te gaan verschuiven) eindelijk de kerstboom opgezet! Hij was erg goedkoop en dat merken we nu. Hij heeft al twee uit zichzelf besloten om er maar bij te gaan liggen en dat vind ik dan net weer niet zo heel handig van een kerstboom. Er mag bij mij thuis best veel, maar liggende kerstbomen gaat mij een straatje te ver. Dus ik heb besloten, dat hij zijn laatste kerst bij ons viert. Na de kerst (boxing day) is alles goedkoop en dan ga ik waarschijnlijk naar Gore om een goeie boom te scoren. De realiteit is echter, dat ik een acute aanval van straat/plein/mensenvrees krijg als ik al die koopjesjagers tweede kerstdag als een gek door de winkels zie scheuren en dat ik dna heel snel pleite ben.

Dat zou niet de eerste keer zijn. We konden namelijk een auto winnen. Je leverde je lootje in en op vrijdag de 13e  werd de winnaar getrokken. Voorwaarde was wel, dat de winnaar aanwezig moest zijn bij de trekking. Vol goed moed gingen we aan het eind van de middag (want diet soort trekkingen zijn nou nooit eens gezellig op maandagochtend om 9:00 uur) naar de trekking. Maar toen ik langsreed en zag hoeveel mensen er waren, hebben we plankgas gegeven (in de praktijk was dat 5 km/u ivm de drukte) en zijn we naar huis gegaan. Veel te druk, die auto kon me niks meer schelen.  Dus die is denk ik voor onze neus weggekaapt. Want ik weet zeker, dat we hem anders mee naar huis hadden genomen. 
Maar tweede kerstdag is ook Fons vrij. Wie weet heeft hij nog trek in een uitje, vergelijkbaar met de meubelboulevards op tweede paasdag denk ik. Maar ik moet dat stilhouden voor hem, anders is hij er (net als ik) met geen stok naar toe te krijgen. Misschien zijn er wel gadgets in de aanbieding en kan ik vergeten te melden, dat er meer mannen onder hetzelfde voorwendsel de winkels ingestuurd worden.... hmm.... ik zie een kleine kans van slagen....

Radio (Marja)

Ik luister graag naar de radio als ik thuis ben. Omdat het Engels hier lastig te volgen is voor mij op de radio als ik niet volledig mijn aandacht erbij heb, vind ik het erg ontspannend om naar NL zenders te luisteren. Daar heb ik een hele handige app voor: tune inn radio. Het maakt niet uit wat ik wil horen, het staat erop. Van Coast FM in Australie (lekkere hardloopmuziek) tot the Breeze in Wellington.

Ik had al even niet de radio aangehad, omdat ik een beetje moe wordt van de kerstmuziek. Ik wilde graag sky radio aanhebben, maar iedere keer als ik op die zender klinkte, was er meer en meer kerstmuziek. Niet een normaal nummer tussendoor.  Kijk, als het donker is, de sneeuw ligt een meter hoog voor de deur en de kinderen schaatste voor op de grachten, dan ben ik  wel voor kesrmuziek te porren. Dikke trui aan, verlichting aan, lekkere gluhwein of warme chocolademelk erbij, en dan maar meezingen met al die vreselijke nummers die naarna wekenlang in je hoofd zitten. Maar dat is voor mij kerst.

Niet licht tot 22:00 uur, warme dagen (soms een koele dag tussendoor met wel 15 graden als maximum), naar het zwembad gaan en aardbeien eten. Dan heeft die muziek iets schijnheiligs, zo van : kijk ons eens even kerstig zitten wezen. Dus nadat ik de zender een liedje de kans had gegeven gooide ik hem er weer uit. Weer een kerstnummer, waarom houden ze geen rekening met mensen die even geen kerst willen horen? De eigen muziek maar weer aan dan....


Op een dag hoorde ik mijn schoonvader ook luisteren naar de radio via zijn Ipad. Ik legde hem uit, dat je met de app  elke muziek naar voorkeur kon streamen.
Ik liet hem de app zien en vertelde hem over die suffe sky radio met die domme kerstnummers.
En toen pas zag ik, dat ik de app al wekenlang had afgestemd op de kerstzender van sky radio.
Ah.
Dan was het ergens wel logisch, dat er kerstmuziek uit mijn radio kwam. Zeker toen ik las, dat ze adverteren met 24 uur per dag kerstmuziek.
Ah.
Dan was het ook logisch, dat ik iedere keer tevergeefs zat te wachten op een gewoon nummer.
Ik heb hem nu inmiddels geheel onopgemerkt op de gewone zender gezet, maar die zijn helaas ook overgegaan op de kerstnummers, met hier en daar een normaal nummer ertussendoor. Ik heb er maar aan toegegeven. Zo raken mijn schoonouders op hun laatst dagen hier alvast een beetje in de kerstsferen en kan ik werken aan mijn kerstnummerirritatie-tolerantie-grens. Zal vast nog wel eens ergens van pas komen hou ik mezelf voor.

Maar ik ken mezelf. Voordat ik me er bewust van ben, neurie ik weer vrolijk de welbekende oude doos liedjes mee en kan ik 's nachts niet slapen, omdat Last Christmas en Do they know it's Christmas time niet uit mijn hoofd te rammen zijn.

En net nu ik dit intyp, komt een van de gevreesde nummers op de radio. Ik denk, dat ik maar een rondje ga fietsen in de regen en onweer....
Nanana.... do they know......