Vakkenpakket met strss van de moeder

Hier gaan dingen anders dan dat we in NL gewend zijn. Soms is dat leuk, soms lastig, soms vraagt dat beghoorlijk wat aanpassingsvermogen, flexibiliteit en relativeringsvermogen. Het goede nieuws is, dat dat nu net de eigenschappen zijn die, laat ik het netjes zeggen, wel wat kunnen worden bijgeschaafd bij mij.

Voor een redelijk groot deel hou ik erg van voorspeldbaarheid, duidelijkheid, vakjes, hokjes en planningen. ik ben gek op plannen! Heerlijk de week doornemen i mijn agenda, weten wie ik wanneer ga trainen, wanneer ik met hoeveel kinderen in bij welke sport klaar moet staan. dat plannen en stukje voorspelbaarheid geeft me rust in mijn hoofd. Maar als dingen dan ineens ( want het gebeurt altijd ineens...) anders zijn of lopen, dan raakt de ocd-er in mij  toch wel lichtelijk van de wijs.

Over twee weken begint hier de zomervakantie ( 2 weken he, onthoud dat aantal even).
Afgelopen dinsdag kwam mijn oudste dochter thuis met een boekje.  Daarin stond, dat ze een keuze kon maken in haar vakken. Er zijn 4 verplichte vakken en ze mag er 6 kiezen. Of maar 2, dat het totaal op 6  vakken komt. Dat was niet helemaal duidelijk.

Oh ja, en het is het pakket voor volgend jaar, dus of ze de keuze even snel wil maken.

Tja, dat was dus mijn "oh-mijn-god-wat-heeft-dit-te-betekenen-we-zijn-vast-al-te-laat-met-kiezen-mijn-kindje-belandt-in-de-goot" paniek momentje.

gelukkig heb ik een relatief rationele man, dus na een spoedsessie omgaan met irrationele angsten heb  ik een email gestuurd naar de decaan dat ik graag wat advies wilde mbt de vakkenkeuze.

Dat is al een hele dag geleden en ik heb nog niets gehoord.
En over twee weken begint de vakantie al.
Weet je wel hoe snel dat gaat?
Wat nou als net haar keuze vak al vol zit? 

Zorgenzorgenzorgen. Weg opgeruimd gevoel. Weg hokjes en planning. Dis is hardcore improviseren totdat ik met de decaan heb gezeten en het pakket erdoor is.

Voordeel is wel, dat ik dit stukje in mijn agenda kan zetten voor volgend jaar. Want dan mag de volgende weer een pakket  kiezen.
Dat is wel zo rustig.  Nu maar hopen dat ze de deadline niet ineens gaan vervroegen, want daar heb ik in mijn planning geen rekening mee gehouden.

Want dat is een van de dingen hier in NZ. Aan die relaxte manier van leven zit ook het randje : lekker flexibel omgaan met hetleven, niet te veel plannen. En daar moet ik nog steeds een beetje aan wennen.

Misschien moet ik er maar een agendapuntje van maken......

Wijntour

Twee jaar geleden heb ik met een vriendin een wijntour gedaan door Alexandra. Dat is een heel droog gebied, waar bijna nooit regen valt.

Maar twee jaar geleden had ik het enorme geluk om een van de zeldzame regenbuien mee te mogen maken. Gedurende de hele wijtocht heeft het toen geregend en we kwamen helemaal nat en doorkleumd thuis. Want  die wijntour was op de fiets!

Vorig jaar heb ik hem niet gedaan. Het weer was heerlijk!

Dus dit jaar wilde ik me er toch maar aan wagen. Ik bedoel, hoe groot is de kans dat het nog een keertje mis zou gaan , niet waar?
Bovendien had mijn vriendin nog een heel goed idee; ze had ebikes. Of ik het leuk zou vinden om op de ebikes de wijntour te gaan doen? Nu had ik nog nooit op een ebike gezeten, maar het idee dat ik niet zo hard hoefde te trappen trok me wel. Zeker als je 3 wijngaarden afgaat en weer naar huis moet fietsen.

Er was een dresscode, dus met mijn zomerjurk in mijn logeerkoffer ( ik hoefde na de tour niet meer naar huis) vertrok ik richting Alexandra. Ik had wel op de buienradar gezien dat er een bui aankwam, maar ik hield goed moed. We vertrokken op tijd. Met 18 graden en bewolking was het heerlijk fietsweer. De eerste wijngaard lag boven op een heuvel en ik moet zeggen; ik heb nog nooit met zoveel plezier een heuvel opgefietst! Terwijl de andere deelneemsters druk in de weer waren met het terugschakelen, op de trappers staan en laagjes uittrekken, zigzagden wij tussen iedereen door en kwamen we met een iets verhoogde ademhaling ( je moet wel blijven trappen, anders gaat het motortje uit en dan wordt de fiets wel erg zwaar) zonder te zweten bij de eerste wijnproeverij aan. Een deel van de dames bekeek ons met ontzag; hoe fit waren we wel niet? Maar net toen ik vals bescheiden een mooie opmerking wilde maken, riep er iemand dat we aan het valsspelen waren, omdat we met een motortje fietsten.
Nu zou ik het daar wel mee eens geweest zijn als ik zelf die heuvel had moeten opploegen, maar nu stond ik aan de andere kant en kon ik het niet echt valsspelen noemen. Eerder creatief omgaan met de beschikbare vervoersmiddelen.

Tijdens mijn derde proefglas (heerlijke chardonnay), begon het te regenen. Eerst zacht, maar al snel stonden we onder het afdakje te schuilen voor een heuse wolkbreuk. De rondleiding tussen te wijnranken hebben we maar even laten zitten. Het stopte niet met regenen en ik kreeg een deja-vu gevoel. Het zou toch niet he....

Wederom was ik blij met de ebikes; terwijl de rest van de groep zich klaarmaakte om naar de volgende wijngaard te gaan, stapten wij op  de fiets en konden we met een mooi hoog tempo de regen opvangen in onze leuke zomerjurkjes. We waren er als eerste. Ik heb wel ontdekt, dat je jezelf niet echt warm kunt fietsen. En de hoeveelheden alcohol die ik dronk waren niet groot genoeg om me door te warmen.

Bij de derde proeverij stonden ze ons op te wachten met handdoeken. De temperatuur was inmiddels gedaald naar 8 graden en dan is zo'n leuk zomerjurkje ,et eenregenjasje eroverheen niet zo heel warm meer....

Na de laatste proeverij gingen we naar een cafe voor wat eten. En daar stond en open haard aan!
Heerlijk.

Toen we naar huis fietsten was het nog steeds koud, maar het was inmiddels gestopt met regenen.

Ik vrees, dat ik toch wel mijn conclusie moet trekken. Motatapu fietsen en Marja: voor het eerst in het 10-jarig bestaan regende het. De rivier stond te hoog om te kunnen finishen en alle deelnemers werden omgeleid. Marja en wijntochten op de fiets in het droogste gebied van NZ; meer regen dan normaal in een paar maanden valt.

Ik vrees, dat fietsevenemebten en ik zorgen voor een goede neerslag in het betreffende gebied. Dus als ze last hebben van extreme droogte, hoef ik alleen maar een fietstocht te boeken daar!

Maar als ik nu eens een mooie fietstocht wil maken door NZ ( zoals de railtrail), hoe gat ik die dan droog doorkomen? Of zal ik gewoon maar investeren in een goed regenpak ( uit NL denk ik, die hebben wel ervaring met deze combinatie) en een paar mooie regelaarsen?

Aardbeving!

Ja.
Ik wist van niets.
Helemaal gemist, alles.

Ik werd 's morgens wakker en toen ik mijn telefoon aanzette bleven de whats appjes binnenkomen. Of ik ok was na de aardbeving?

Snel even het nieuws bekeken en inderdaad; weer een aardbeving.
Nu, bijna een week na de beving druppelen er meer verhalen binnen en wordt de omvang van de schade pas echt duidelijk. Nee, niet veel huizen om, dat heb je in een dunbevolkt gebied. Maar een paar dagen na de beving waren er nog boerderijen waar niemand contact mee had gehad. Er is iemand van Fonterra ( de NZ Campina zeg maar) met een helicopter de boerderijen gaan bezoeken om te zien hoe de situatie daar was. Sommige boerderijen hadden wel stroom met behulp van een generator, maar omdat de schoorsteen was ingestort was het niet mogelijk om het huis warm te maken. En doordat er geen water voorradig was, was het leven niet echt heel aangemaam.

Sommige boeren konden wel melken, maar de melk kan niet opgehaald worden. Dus al die duizenden liters melk moet nu weggegooid worden.

De State Highway 1 die zo beschadigd is, waardoor er toeristen vast kwamen te zitten, is de hoofdverbinding tussen het noorden en het zuiden. De aanlegsteigers waren zo beschadigd, dat een van de veerboten 12 uur (!!) op zee is geweest voordat ze konden aanmeren. Met onze trip naar Wellington nog vers in het geheugen had in enorm veel medelijden met deze mensen en ik hoop, dat de zee rustig was....

Vervoer van goederen, die van noord naar zuid en andersom gaat, gebeurt via de weg (vrachtwagens), per trein en per boot. Alle ligt nu zo'n beetje op zijn gat. De vorige keer dat deze weg was afgesloten door een aardverschuiving,gingen veel rpijzen in de supermarkt omhoog. Al het vervoer moest per lucht of via de westkust gebeuren, wat een enorme tijdsvertraging opleverde.

En ander nieuws dat me heel erg aangreep; er is langs die weg een hele bijzondere plek voor zeehonden. Ze klimmen een riviertje op, die uitkomt bij een idyllische waterval en een poeltje. Daar baren ze hun jongen. Die bliven daar dan ( het wordt ook wel zeehondencreche genoemd) tot ze groot genoeg zijn om op zee te kunnen gaan. Die unieke plek is er ook niet meer; weggevaagd door een landverschuiving.

De natuur is sterk en zal dit wel weer te boven komen, maar het doet me pijn dat dit mooie stukje er niet meer is.

Ik ben erg blij, dat wij er niet zoveel van hebben gemerkt. Inmiddels is de hulpverlening al druk op gang gekomen en is heel NZ druk bezig met bakken, inzamelen en doneren voor de getroffen gebieden.

Twee dames in een piepklein dorpje hadden iets opgezet wat direct heel veel steun kreeg. Zo veel, dat ze de goederen niet meer kwijt konden! De middenstand is bijgesprongen en binnenkort gaat er een kleine container richting de getroffen gebieden. De vrijgevigheid en het meeleven is indrukwekkend om  mee te maken!

Opnieuw heb ik hernieuwd respect voor dit mooie land met daarbij het besef, dat het minder veilig is dan ik dacht...... niet qua mensen, maar qua natuur. Het zorgt ervoor, dat ik me erg nietig voel hier.

Groentetuin

Naast het hebben van twee banen, sporten, yoga, bakken, huishouden en oh ja, familie, heb ik soms nog wel eens een verloren uurtje om even op de bank te zitten lezen.

Zoals je goed leest staat tuinieren niet in dit rijtje.
En met een reden. Onze tuin is erg groot en op het gras maaien na, gebeurt er niet in onze tuin ( en voor dat maaien betalen we trouwens.... ) ik geniet erg van het hebben van een tuin rondom het huis, begrijp me niet verkeerd. Maar het wieden, snoeien, meer wieden, verplanten, prunen ( takken weghalen van de fruitbomen na de bloei) en bijhouden van de wildgroei aan rhodondendrons en cornifeerhagen is me wat te gek. Laat staan het bijhouden van een moestuin. Vorig jaar heb ik de boel gesprayd met een onkruidverdelger en alles keurig bedekt met een onkruiddoek. Maar daar staat het gras inmiddels al op kniehoogte op te groeien.

Ikwas dus van plan om dit jaat he-le-maal niets te gaan doen in de moestuin Omdat de groente en fruit hier redelijk geprijsd kunnen zijn ( veel wordt er ingevlogen en daar hangt een priskaartje aan), hebben veel mensen een eiegn moestuin in ene hoek van hun tuin. de afgelopen jaren kwam ik met ruilen een heel eind; verse doperwten voor chocolade koekjes, sla en spinazie voor een banketstaaf etc.

Maar het is veel minder moeite om gewoon geld te betalen in de supermarkt en daar ben ik helemaal zen mee.

Maar als je kinderen hebt, vind je jezelf toch vaak terug op een plek waar je eiegnlijk niet van plan was om te zijn....

Mijn oudste twee hebben een bijbaantje. Even buiten het dorp is ene groentestalletje waar je onbespoten biologische producten kunt kopen. En zij helpen daar ieder weekend met wieden, verpotten, verpakken etc.
En als dank je wel krijgen ze wel eens plantje mee.

En omdat we geen kas hebben, staan ze allemaal op de vensterbank/stoelen/grond in de kamer van de oudste. Courgettes, aardbeien, spinazie, bootjes,tomaten, uitjes, kruiden, noem maar op.

Maar ja, al die stekkies moeten een keer de tuin in. En daar was geen ruimte voor.

Dus stond ik in een weekend ( boek nog niet uit, dus wel met een randje irritatie, smaen met drie kinderen onkruid te trekken , worteldoek los te wrikken en daarna de zware klegrond om te spitten om daarna de kleibrokken in stukken te hakken, met zand te vermengen en daarna te bemesten.

We zijn er 4 uur mee bezig geweest en hebben van de drie terrasbedden twee halfjes gedaan. dat is net genoeg om alle plantjes te kunnen planten heb ik uitgerekend. Maar zaterdag gaan ze weer werken. En hun baas heeft stekjes te veel.... Ik vrees, dat ik de rest van onze immens grote moestuin ( grappig, afhankelijk van wat je er moet doen varieert dat stuk tuin in grootte....) ook onder handen genomen worden. Ik denk dat ik er wel spieren mee kweek, want ik heb de dagen erna pijn op plekken waarvan ik niet eens wist dat ik pijn kon hebben....

Maar goed, het is leuk voor de kinderen dat ze zoveel interesse tonen in waar het eten vandaan komt.
Ik weet het, ik ben een softie.....
Want het is ws moeders die tijdens de schooluren staat te wieden straks. En alles staat te bewateren als het droge seizoen begint ( niet dat dat er op korte termijn in zit, maar toch). En die binnen een half uurtje planten 3 sandfly beten op een arm had zitten voordat ze naar binnen vluchtte om de deet te halen.

Tuinieren zou rustgevend zijn heb ik ooit gehoord. Ik denk, dat dat een foute conlusie is geweest. Voor mij in het ontspannend om het resultaat van andermans inspanningen af te rekenen bij de kassa, om het daarna met het grootste gemak heerlijk in de kast te schuiven thuis. Helemaal mijn soort tuinieren!

Maar totdat de laatste wortels de grond uit zijn, zal ik er toch maar aan moeten geloven en ook de ander twee kids meezeulen de tuin in. Kunnen ze ook lekker ontspannen het onkruid uit de grond trekken, terwijl een zus in paniek wegrent vanwege het wildleven in  de tuin. Daardoor kunnen de mannen laten zien wat een ridders het zijn door de schonejonkvrouwe te redden van een gewisse dood!

Ach, later kijken we er vast met veel plezier op terug, ik weet het zeker! Maar tot die tijd loop ik toch nog maar even snel naar de buurtsuper voor wat asperges.....

Verandering van spijs doet eten....

Ik ben vorige week begonnen met mijn nieuwe baan. Waar ik bij mijn vorige werkgever van alles wat deed ( personeelszaken, health&safety, receptie, post, salaris richting accountant en rekeningen), in deze baan bestaan mijn werkzaamheden puur uit health and safety.

NZ heeft geen beste naam als het aankomt op veiligheid op de werkvloer. Er valt gemiddeld een dode per week op de werkvloer. De gemakkelijke  en relaxte houding van de kiwi's siepelt ook door in de werksfeer. Maar als je met boomstammen werkt, in de mijn of met een kudde koeien op moet schieten, kan zo'n houding fataal aflopen. In NL, waar alles overgeorganiseerd is, gaan mensen gewoon me met de bedrijfscultuur. Dat doen de mensen hier ook, alleen is hier de cultuur helaas niet zo veilig.

Met het aanpassen van de wet hoopt de overheid de veiligheid en het aantal gewonden en doden terug te dringen. Met als gevolge dat er heel veel papierwerk ineens opgezet moet worden en het aantal adviesbureaus als paddestoelen uit de grond gestampt wordt. Maar goed, werk voor mij dus ik klaag niet.

Ik hoef niet meer een half uur naar mijn werk te rijden nu; binnen 10 minuten  zit ik achter mijn bureau (als ik erg rustig loop).
Ik merkte, dat ik vorige week helemaal ruimte in mijn hoofd had; alsof er een last van me afgevallen was. Ik had  het erg naar mijn zin bij mijn vorige werkgever en snapte in eerste instantie niet, waarom ik me zo licht voelde. Maar nu weet ik het.

Bij mijn vorige baas was ik de enige die H&S pushte. Dingen veranderen, richtlijnen schrijven, bijeenkomsten voorzitten, scholingen en cursussen regelen; allemaal voor mij. En ik zat alleen op mijn kantoortje, af en toe te bellen met het ministerie  om antwoord te krijgen op mijn vragen.

En nu.... nu ben ik iemands assistent. Het bedrijf heeft al ontzettend veel gedaan op dat gebied, dus er zijn al heel veel dingen die gewoon zijn. Ik krijg een opdracht, rond die af en dan gaat alle verantwoordelijkheid gewoon weer terug naar mijn manager. En ik kan bij twijfel direct overleggen; heerlijk! Na mijn werk trek ik de deur dicht en alles is meteen uit mijn hoofd. Niks lijstjes met dingen die ik nog moet regelen, emailtjes die ik nog moet beantwoorden...klaar.

Daardoor heb ik meer ruimte gekregen om mijn andere hobby op te pakken: bakken!

Dus ineens hadden we sticky buns in huis (erg aan te raden), stonden er op vaderdag verse witte bolletjes op tafel en rook het huis heerlijk naar verse pepernoten.

Mijnjongste dochter gaat dit jaar op kamp en moet zelf geld inzamelen om dat te bekostigen. Dit idee wordt vanuit school gestuurd, zodat kinderen leren dat niet allen zomaar gedaan kan worden; er moet wat voor gedaan worden!
Dus heeft ze al heel lief lootjes verkocht voor een prijzenpakket en toen ze van diverse mensen de vraag kreeg wanneer ze weer eens koekjes ging verkopen, vloog ik voor het eerst sinds lange tijd niet tegen het plafond met het idee..... maar dat is veel werk!

Dus nu staat er 3 kilo aan pepernoten deeg te rusten in de kast, is er al 1,6 kilo gebakken en ben ik al ingredienten aan het hamsteren om boterkoek, chocolade koekjes, schuimpjes en biscotti te gaan maken. Vanaf dit weekend ga ik me opsluiten in de keuken en zal het huis heerlijk ruiken naar dingen die mijn gezin allemaal niet mag hebben, omdat het verkocht moet gaan worden. En het gekke is, dat ik er zin in heb!

Dat gevoel heb ik al een tijd niet gehad en het voelt dan ook heerlijk. Nu weet ik wel, dat als ik om 22:00 uur de laatste schuimpjes uit de oven ga halen ik het bakken weer helemaal heb gehad, maar het is wel een bevestiging voor mij dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

Dus wie weet verschijnen hier binnenkort weer eens een paar nieuwe recepten die ik heb uitgevonden... zou zomaar ineens kunnen!

Antibiotica met pindakaas.

We hebben onze lieve poes Roos (eigenlijk heet ze Rose, maar wij hebben besloten om een tweetalige kat op te voeden, dus wordt ze door ons Roos genoemd. Bovendien komen katten alleen als ze zin hebben, dus wat maakt het ui, nietwaar?).

De afgelopen week was ze niet lekker en werd steeds een beetje zieker. Dus zijn we met haar naar de dierenarts gegaan om te kijken of ze iets voor haar konden betekenen. Ze moest een nachtje blijven (aan het infuus, jaja) en de volgende dag kregen we haar mee naar huis met een zak speciaal voer en een antibioticakuur.

Nu heb ik wel door hoe ik vieze medicijnen bij mijn kinderen naar binnen kan krijgen, maar een kat is toch een ander verhaal. Nadat ik vroeg hoe we dat moesten gaan aanpakken was het antwoord, dat we met een hand haar kop en bovenkaak moeste vastpakken en met een hand de onderkaak moesten openmaken. Pilletje achter op de tong en klaar.
Ik heb nog gevraagd naar een plan B ( pindakaas op haar rug of pootje, waar het vermaalde tabletje doorheen vermengd zat), maar er werd mij verzekerd dat ze een makkelijke poes was. Het zou geen problemen opleveren.

Maar ZIJ doen niets ander he....

Goed, 's avonds was het tijd voor haar eerste tabletje. Fons kat vast, ik op de kop vasthouden en toen de onderkaak naar beneden duwen. Intussen was onze lieve theemuts veranderd in een grommend, blazend en kronkelend dier wat geluiden uitstootte die ik nog nooit eerder had gehoord. Een beetje in paniek gooide ik het pilletje haar keel in. Die werd met de zelfde vaart eruit gekatapulteerd en de kat verdween onder de tafel, zwaar beledigd.

Pilletje opgeraapt van de vloer en op naar de vijzel.

Nu moet je weten, dat we hier geen calvepindakaas in huis hebben. Wij gebruiken pics peanutbutter, waar lekker veel olie inzit. De consistentie van de pindakaas en de mate van druiperigheid hangt erg af van welke plek uit de pot je de pindakaas haalt.

Aan het einde van de kuur  hebben we de volgende scenario's gehad:
* Pindakaas precies goed, poes krijgt pindakaas op pootje en ligt het goedje daarna braaf op.
* Pindakaas te dik, plakt niet op pootje. Pindakaas ligt ergens op de vloer en moest met geweld op het poortje "geplakt" worden.
* Pindakaas te dun. Poes schudt pootje om van de pindakaas af te komen, wat resulteert in pindakaas op de koelkast, muren en op de kastjes
* pindakaasmengsel was precies goed, maar poes heeft door dat er iets niet leuks staat te gebeuren en begint al te blazen als je met een lepeltje in de buurt komt. Resultaat: poes met geweld gepakt om pindakaas op poot te smeren, kras op mijn hand en helft van de pindakaas op mijn shirt.
* Pootje is niet meer te bereiken en kat ziet er net zo gestresst uit als de baasjes. Besluit om het op de rug te smeren met iets te dunne pindakaas. Gevolg: kat loop door het hele huis met een steeds grotere smeer pindakaas op haar rug; een plek die zoetjes aan uitloopt over haar zij, op haar achterpoot. Mevrouw wast zich wel, maar niet rug of achterpoot. Gaat daarna op verschillende plekken in huis liggen om uiteindelijk ergens in slaap te vallen. gevolg. Pindakaas. Overal.

We gaan er maar van uit dat ze de meeste antibiotica heeft gehad en dat ze voorlopig ook niets meer nodig heeft. want dit is duidelijk niet een van onze talenten, ben ik achter gekomen.

Ze is inmiddels weer helemaal opgeknapt en komt weer bij ons op schoot liggen. Ik denk dat ze het ons vergeven heeft.......

Løk!

Op een van mijn vele boodschappenrondjes door Gore besloot ik de Warehouse weer eens binnen te stappen. Ze hebben veel spullen. Het is niet te vergelijken met een V&D, C&A of Action. Het is een warenhuis met betonnen vloeren, vaak een beetje een idee van een goed verlichte loods.

Je kunt er van alles kopen: van kattenvoer, tot speelgoed, van kleren tot beddengoed. De kwaliteit laat soms wat te wensen over, maar het merkloze spul is over het algemeen niet zo erg duur ( de lego en merkspullen maakt dat verschil  dubbel en dwars weer goed.....)

Ik liep langs een van de koppen toen ik ineens iets herkenbaars zag. iets, wat mijn hart sneller deed kloppen. Zou het echt.....

En ja hoor, toen ik de verpakking beter bekeek bleek het waar te zijn: Ikea!

Nu moet je weten, dat hier in NZ geen enkele ikea is. Waarschijnlijk wonen hier te weinig mensen, is het te dun bevolkt. Er is wel een importeur die bepaalde spullen vie Australie het land binnen haalt, maar dat is maar zeer beperkt. de rest van de meubels hier zijn erg duur en de kwaliteit is  over het algemeen matig vergeleken bij wat wij in Europa gewend zijn.

Dus mis ik een Ikea? Ja!

Maar ik had dus iets gevonden! Als een puppy stond ik te kwispelen voor de bak. Wat is het toch heerlijk als je ver van huis bent en je komt iets bekends tegen. Dat zijn dan ook meteen de momenten waarop ik me realiseer, dat ik NL toch nog steeds wel mis.  Maar nu had ik iets tastbaars in handen en was vastbesloten, om dat mee naar huis te nemen. had ik het nodig? Absoluut niet, maar dat was niet de issue.

Omdat ik mijn mandje al aardig had volgeladen met andere spullen en ik het toch niet helemaal kon verkopen aan mezelf om totaal nutteloos spullen te kopen ( ook al waren ze van Ikea; reden genoeg), heb ik als compromis de helft weer terug gelegd.

Thuis heb ik het ingepakt neergezet, zodat ik mijn schat met Fons en de kinderen kon delen. de kinderen deed het helemaal niets natuurlijk. Maar ik heb gewacht tot ik weer alleen was en heb toen alles netjes uitgepakt en uitgestald op de tafel. Kijk mij nou, echte Ikea spullen!

Echte Kalas, zomaar bij mij in huis.

Om eerlijk te zijn, staat alles al een tijdje in  mijn kast. En we gebruiken het niet zo erg veel, omdat we het niet nodig hadden. Maar soms, als ik er naar kijk, word ik zomaar een beetje blij van binnen. Want die heimwee gaat denk ik toch niet helemaal weg. En NL eten, snoep en satesaus gaat op, maar Kalas zal er altijd blijven!

Hier zijn de foto's van Kalas ( ja, ik heb er foto's van gemaakt.... en ik schaam me er niet voor! Dat hoeft ook niet, zei mijn therapeut ;)

Ik grijns weer bij de aanblik van deze foto.....wat een koopje!

Kijk nou wat een mooie kleurtjes!!