Arrowtown (Marja)

Nadat de race op zaterdag erop zat, zijn we zondag samen Arrowtown ingelopen. Het is een heel leuk klein stadje, omgeven door een mooi bos, riviertje en natuurlijk de bergen waar Fons doorheen was gekomen.
Er zijn daar ook resten te vinden van een Chinees dorpje, overgebleven uit de tijd van de goudzoekers. onze jongste dochter was er op kamp al geweest en wist ons als een volleerd gids allemaal leuke weetjes te vertellen ( die trouwens ook op de borden stonden waarvan ze ze z voorlas, maar goed, ze wist waar ze de informatie vandaan moest halen).

Toen we door het dorpje liepen, rook ik ineens iets bekends: bos in de herfst! En dan niet zomaar een bos, een Nederlands bos! En toen besefte ik me pas, dat de bossen waar wij ingelopen hebben hier in NZ,  inderdaad anders ruiken dan het Heiloerbos waar ik mijn hele middelbare school periode doorheen gefietst heb. Dit bos rook precies hetzelfde!

Dat was wel even een ervaring die binnenkwam zeg maar.  Ik was er even totaal ondersteboven van. Maar gelukkig heb ik vier schatten van kinderen die er totaal geen boodschap aan hebben als mama even een prive-emo-momentje hebben, dus al snel was ik weer terug in Arrowtown. Eerlijk gezegd vond ik dit een leuker bezoekje dan Queenstown. Net zo toeristisch, maar een stuk kleiner en daardoor ook meer sfeer.

We hebben geluncht in een klein Frans cafeetje, waar allemaal posters van Parijs hingen, een Frans radio station aanstond en het personeel Frans was..... Ik ben ooit met Fons een weekend in Parijs geweest en dit bracht de herinneringen weer naar boven.

Helemaal blij en opgeladen zijn we weer naar huis gegaan, maar we komen er zeker nog een keertje terug!

Zelfs ik moest bukken om door de deur te kunnen...

Het bos in de herfst. Over een paar weken schijnt het er nog mooier te zijn, dan zijn alle bomen in herfstkleuren.

Tsja, zo groot is het dan allemaal....

Een van de hoofdstraten van Arrowtown....

Vers fruit (Marja)

Eindelijk zijn ze er dan: de appels en peren van onze eigen tuin!  En zuur dat ze zijn!
En ze zien er erg raar uit, helemaal niet zoals in de winkel. Met deukjes, scheuren, plekjes en gekke vormen. Maar je kunt er wel heerlijke crumble van maken. Dat is zeg maar een appel-kruimeltaart, maar dan zonder de taartbodem. Het is een veel gegeten dessert hier, wat er voorals lekker ingaat als er warme custard en roomijs bij geserveerd wordt.

Misschien moet ik toch nog maar even wachten met het plukken van de rest van de vruchten. Want in een crumble en als moes zijn ze lekker, maar mijn speekselklieren en slijmvliezen weten niet of deze zuurtegraad wel oke is voor mijn lijf.

Geduld is niet echt mijn sterkste kan heb ik al begrepen als het op tuinieren aankomt. Maar het is wel erg leuk om je eigen groenten en fruit te verbouwen, oogsten en dan tot iets lekkers te kunnen maken.
Ik kan niet wachten tot het volgend voorjaar!
Maar eerst nog even de peren rijp kijken. Eens zien of ze dan naar echte zoete peren smaken...

Motatapu marathon (Marja)

Het weekend van de Motoatapu marathon was aangebroken.
Afgelopen vrijdag vertrokken we direct uit school richting Arrowtown, waar we een appartement hadden gehuurd voor het weekend.  En na de laatste keer pasta eten deze week (carboloaden he, dus dan doen we maar met zijn allen gezellig mee) waren we van plan om vroeg naar bed te gaan.  Helaas hadden de kinderen een ander plan. OMdat de jongste heerlijk had liggen slapen in de auto op de heenweg, was hij nog helemaal niet moe en had hij wel zin in een feestje.

Uiteindelijk was het rond een uur of half elf stil. En om half 5 ging de wekker alweer ( ik ga echt nooit boer worden!!). Fons kleedde zich snel aan en ging zich voorbereiden. Rugtas mee met de verplichte uitrusting erin ( zoals warmtedeken, fluitje, regenjack, pleisters, verband en water), wat eten en drinken en toen op naar de  bus. Die zou hem naar Wanaka (Glendu Bay om precies te zijn, waanzinnig mooi!) brengen waar ze om 7:30 zouden gaan starten. Om iets voor achten kreeg ik nog een sms van hem, waarin hij vertelde dat de start vertraagd was. En daarna heb ik hem nog even kunnen volgen op endomondo ( een app voor sporters), voordat hij van de radar verdween.

Dat was volgens verwachting, want zonder bereik zendt de app geen signaal uit. En toen begon Het Wachten. Fons verwachtte er rond de vier en een half uur over te doen, ikzelf zat meer op de 5 uur. Maar ja, zonder de app waarop ik hem in de gaten kon houden besloot ik maar op tijd bij de finish te gaan staan. Want je weet ten slotte maar nooit. Mijn vriendin was met man en kinderen vanuit Kelso (vlakbij hier) ook naar Arrowtown gereden om hem aan te moedigen.

En om kwart over een was hij er dan! De laatste meters hebben er 6 kinderen met hem meegehold richting de finish,  wat voor veel grijnzen bij de toeschouwers heeft gezorgd.

Eindelijk was het voorbij. De afgelopen maanden heeft ons leven een beetje gedraaid om het hardlopen. Want een trainingsrondje van 4 uur hakt er best wel in op de zondag zeg maar.

Hier even een paar foto's vanuit mijn beleving:

 

  

 

Dit ziet er wel uit als een zeer blije man, toch??

En nu het andere verhaal, het  zijne.  Hij is een half uur later van start gegaan, omdat nog niet iedereen zijn registratie had. Je moest aangeven hoe lang je erover dacht te gaan doen en dan in een bepaald vak gaan staan. Zo hoeven de snelle mensen niet alle langzame mensen in te halen. Fons startte met gelijkgestemden en begon met rennen. En kwam er al snel achter, dat de hoogtekaart van het evenement niet helemaal juist weer had gegeven , hoe enorm steil de heuvels waren .  Dat was dus 30 kilometer vooral omhoog, en dan naar beneden de laatste 12 kilometer. Er waren mensen, die bij de eerste steile heuvels  al waren gaan lopen. Er is nog door zijn hoofd gegaan, dat deze mensen waarschijnlijk niet genoeg getraind hadden. Later bedacht hij, dat deze mensen waarschijnlijk een vorige keer in dezelfde val waren gelopen als hij dat had gedaan. Te snel van start gegaan en dan veel te snel je benen leeglopen.  Na 17 kilometer waren zijn benen op. En als je dan "maar" een halve marathon loopt, doe je de laatste kilometers op karakter. Maar als je dan op een dag als deze  nog niet eens halverwege bent en je geen bereik hebt met je telefoon zodat je vrouw en kinderen je kunnen redden met de auto , dan kun je maar een ding doen: langzaam doorgaan ( want een helicopter is weer zo duur om in te huren). Soms lopend, soms rennend. En dan loop je toch wel in een eenzame omgeving, wat het  ontzettend indrukwekkend maakt.

Bij de start.....

wel wat anders dan de Van Dam Tot Dam he....

Ik zie de glimlach met kiespijn al doorkomen....

Ik heb ontzettend  veel respect voor de manier waarop hij de afgelopen tijd is bezig geweest met het rennen. Hij heeft na de finish duidelijk gemaakt, dat hij zoiets als dit  nooit meer zou gaan doen.
Maar ik vrees, dat dit net zo is als met bevallen, want vanmiddag zei hij, dat hij nu een geschikt trainingsrondje heeft gevonden om op de juiste manier die beruchte  heuvels te trainen.

Want tsja, een tijd van 5:12:30 schreeuwt natuurlijk wel om een verbetering he...

Het is misschien nog te vroeg om te zeggen, maar ik denk de eerste tekenen van een verslaving al te kunnen zien. Want over drie weken zitten we weer in Wanaka voor een weekend. Gezellig een weekendje weg. En laat daar nou toevallig ook dan de halve marathon van Wanaka zijn! Dat is dus    " maar " een halve marathon he, en hij heeft nog drie weken om van deze hele  bij te komen.
Het enige wat hij nu nog moet doen is even van die spierpijn afkomen, zodat hij zelfstandig zijn kleren weer aan en uit kan trekken en dan kan hij de hardloopschoenen weer aandoen en lekker een kilometertje of 20 wegtikken!

Maar deze Motatapu klinkt heel erg indrukwekkend. Dus volgend jaar zit ik daar op de fiets dood te gaan, mezelf afvragend waarom ik in godsnaam me hiervoor heb opgegeven..... Fons had namelijk gezegd, dat die heuvels wel mee vielen (had ik vast al eens eerderd gehoord...) Ik heb er nu al zin in!

Visite met boodschappen (Marja)

Een paar weken terug hadden we vrienden over uit NL.  Dat was echt zo bijzonder! Om kwart voor 10 werd er aangebeld en stonden ze zomaar op de stoep. Ze hadden al een hele reis door NZ achter de rug en hadden dank zij mijn feilloze aanwijzingen  (oke, en een tomtom) zomaar het centrum van Tapanui gevonden! Dat is op zich al een compliment waard al zeg ik het zelf.


Na een snelle rondleiding zijn we aan de koffie gegaan (met een koekje, want we blijven NL en die  zijn niet van de slices waar marshmellows inzitten zeg maar).
Ik wilde ze dolgraag wat van de omgeving laten zien. Dus we zijn de auto ingestapt en een stuk gaan rijden. En ik heb weer wat geleerd. Als de regen met bakken uit de lucht komt, kun je dus helemaal niet ver kijken he! Alle vergezichten waar ik altijd naar kijk: in de wolken! Het uitzicht als ik melk ga halen: verdwenen!

Maar goed, door de kou konden we 's avonds wel de open haard aanzetten en dat had ook wel weer wat. En ze hadden een boodschap voor ons, die we zeer ter harte hebben genomen. En boodschappen ook nog: pure hagelslag, snoeppapier, een dekbedhoes voor de oudste dochter: het leek wel kerst!


Het weekend was veel te snel voorbij en voor ik het wist, was het weer tijd voor ze om op zoek te gaan naar pinguins, albatrossen, zeeleeuwen en watervallen.

Zucht.


Deze bezoekjes doen me beseffen, hoe heerlijk het is om vrienden te hebben die heel ver weg wonen, maar ook zomaar ineens op de stoep staan tijdens hun vakantie. En dat het delen van verhalen, ervaringen en gevoelens heel gezellig kunnen zijn.  Het nadeel is dan weer wel, dat je niet zo snel zegt: dit moeten we snel weer overdoen. Want dat gebeurt dan weer niet.
Maar een proefje NL zo af en toe ( met hagelslag) is wel een traktatie geweest.

Zoo boogie (Marja)

Afgelopen donderdag gingen de kinderen van kidzway ( de kinderopvang) naar een voorstelling van Zoo Boogie.  Ik had eigenlijk geen flauw idee wat of wie dat was, maar doordat we er met een echte bus (cool!) heen zouden gaan, besloot ik om me op te geven als hulp ouder.

De rit in de bus was inderdaad geweldig! Heel veel kinderen hadden nog nooit in een bus gezeten en keken hun ogen uit. Een van de moeders vertelde me, dat haar oudste dat ook geweldig vond, tot het moment dat hij naar school ging. Toen moest hij iedere dag met de schoolbus naar school en was de lol en binnen een maand vanaf.

In Gore aangekomen werden we gebracht naar een theater. De zaal zelf was een gymzaal met een podium. Alle stoelen waren weggehaald, zodat de kinderen en ouders  op de grond konden zitten.

Nog steeds had ik geen flauw idee wat er ging gebeuren, maar de kinderen die de zoo boogies kenden werden steeds wilder en wilder.
En eindelijk waren ze er dan: een oppasser en mensen in dierenpakken, verkleed als leeuw, aap, ijsbeer en olifant.  Dat was voor veel kinderen te veel van het goede. Om mij heen werd het allemaal een beetje chaotisch: een deel van de kinderen begon mee te zingen, een ander deel vluchtte weg achter de ruggen van de juffen of zette het op een brullen. Het was een voorstelling met een morele boodschap; daar krijg ik altijd een beetje jeuk van.

Na een uurtje krabben was alles afgelopen en gingen we weer in de bus ( nog steeds cool!) naar kidzway terug.

En daar konden de kinderen ( en moeders) even bijkomen van de ervaring. Het was erg leuk, maar voor mij een eenmalige actie. En ik weet nog steeds niet, waar die Zoo boogie nu zo populair van is; zo weet ik niet of ze een tv show hebben of gewoon al jaren toeren en daardoor overal bekend zijn.


Maar goed, hier een link naar de website. Kun je ook even krabben........

Tripjes over het zuidereiland (Marja)

Vorige week dinsdag was het zo ver: E. ging zwemmen in Balclutha, een uurtje rijden hiervandaan. Er ging wel wat aan vooraf, voordat we eenmaal in de auto zaten. Opvang regelen voor K. onder andere. Want een snelle rekensom leerde mij, dat als de wedstrijd pas om 17:30 zou beginnen, we zeker niet voor 8 uur thuis zouden zijn. Gelukkig wilde mijn vriendin me wel uit de brand helpen. Ze zu hem komen halen rond half 4.

Op de dag zelf werd ik gebeld: of ik E. wilde halen van school. Ze was niet lekker. Omdat er een buikgriepvirus ronddoolde in Tapanui, verbaasde me dat niet.  En gezien het feit dat ze vorige week een kamp had met daarin een totaal van 20 uur slaap of zo en een sportdag maandag, was het eigenlijk al een wonder dat ze niet eerder in bed was beland. Maar toen ik haar zo op de bank zag hangen, heelijk verdiept in haar ipod  kreeg ik het idee, dat ze gewoon moe was en niet ziek.

Ik heb haar verteld, dat als ze ziek was, we lekker thuis bleven voor de openhaard, met een boekje en een dekentje.  En misschien een bekertje honingthee en een chocolade koekje. Maar als ze gewoon moe was, zouden we heel ver moeten rijden, zodat ze in het koude water de wedstrijd zou moeten zwemmen ( en nee, ik vertelde mijn verhaal  niet sturend naar een bepaalde keus, dank u wel). Ze antwoordde zoals gevreesd: eigenlijk was ze gewoon moe en wide ze graag zwemmen. Dus stond ik 's middags voor 5 personen brood te smeren, water in flessen te doen, vermaak voor tijdens de wedstrijd  in tassen  te proppen, mezelf verwijtend voor het gesprek wat ik met haar had gehouden. Maar ja, ze wilde wel heel graag, dus dan ga je als ouder "met plezier" een uurtje rijden ( alleen heen dus). Om iets voor vieren reden we weg, zodat we ruim op tijd voor het inzwemmen bij het zwembad zouden zijn. Het was er wel al gigantisch druk. Ik was helemaal verbaasd. Na maanden met de Tapanui-tijd geleefd te hebben ( standaard een half uur te laat komen overal dus) was het ineens weer opmerkelijk, dat er zoveel mensen zo op tijd waren in het zwembad! Zelfs de andere families uit Tapanui kwamen net aanrijden. Dus ze kunnen het wel, dacht ik. Dat hele idee van Tapanui-tijd is gewoon een plaatselijk cultureel verschijnsel.

Op ons gemakje gingen we E. laten registreren. Het inzwemmen was al in volle gang.  Een van de dames vertelde ons, dat we moesten opschieten, omdat om 5 uur de wedstrijd zou beginnen. Een beetje ongemakkelijk vroeg ik nog, of ze niet het inzwemmen bedoelde. Ik weet heus wel dat zij daar de boel organiseerde, maar in MIJN briefje stond half zes en dat briefje moest wel kloppen, toch?
...
Niet dus.
Op topsnelheid werd E. in haar badpak gehesen, zodat ze toch  een keertje in het water kon springen  voordat de wedstrijd zou beginnen. Daarna ging ik met de andere twee een plekje bevechten op de tribune, waar meer dan 400 kandidaten en ouders, vrienden, familieleden, coaches, trainers en juffen zaten. Na 25 minuten wachten was het de beurt van E. Ik heb haar aangemoedigd en heb totaal niet stilgestaan bij het idee, dat als ze de limiet zou halen, ik weet ik waar naar toe zou moeten rijden.
Na haar wedstrijd moest ze een uur wachten tot haar volgende race. En toen waren we zo gaar, dat we heel graag naar huis wilden... He-le-maal klaar met het zwemmen. Ik heb er nog niets van gehoord en ga er van uit, dat ze de limieten niet gehaald heeft. Wel zo rustig. Ben ik toch een zeer steunende ouder geweest. Maar voorlopig was het sporten klaar en het rondrijden naar verre oorden was niet meer ter sprake.

Totdat ik er vandaag achter kwam, dat de stage challenge waar mijn liefste oudste dochter aan meedoet, een wedstrijd tussen scholen is. Inderdaad, scholen in Dunedin (ruim twee uur ijden) en Invercargill (5 kwartier rijden). Met een redelijk geforceerde glimlach heb ik haar aangekeken en geprobeerd enthousiast te zijn voor haar. Want vrijdag rijden we haar naar Gore, waar ze een literatuur wedstrijd heeft. En als ze die winnen, gaan ze naar Wellington.
Wellington! Dat ligt niet eens op het zuidereiland!

Zucht. Misschien moet ik hier toch gewoon doorheen. Want zo is het hier nu eenmaal. Ik zal de tank maar weer eens volgooien, want je weet nooit, wat er vrijdag gebeurd. Wellington redt ik niet eens op een tank ook trouwens......

Druk ?! (Marja)

De afgelopen week was de drukste week die ik tot nu toe heb beleefd sinds we in NZ zijn. Oke, dat gedoetje met die verhuizing hakte er ook wel in, maar dit was zeg maar ouderwets NL druk!

Met wat dan? Nou, eigenlijk kwam er van alles bij elkaar in deze week. Het goede nieuws voor mij is, dat er dan in de regel weer genoeg voer is om weer een aantal ervaringen op het blog te zetten. Woensdag ben ik op cursus geweest vanuit playcentre.

Playcentre draait op ouders (meestal moeders, dus daar ga ik het over hebben  nu). Je krijgt de gelegenheid om cursussen te volgen, 6 in totaal. Die cursussen bestaan weer uit modules, waarbij je workshops moet volgen, verslagen moet schrijven, assessments moet doen,  observaties moet verrichten en meer, veel meer. Als je dat allemaal met goed gevolg heb afgelegd, krijg je ene diploma dat gelijk staat aan dat van een juf op de kinderopvang van 0-5 jaar: een zogeheten early childhood educator. Nu krijg je dat papiertje niet kado natuurlijk, dus de cursussen worden steeds pittiger.

Ik heb cursus 1 afgerond en zit nu midden in twee. En afgelopen woensdag ben ik naar Clydevale gegaan om daar een workshop communicatie te volgen. Nu heb ik daar eerlijk gezegd niets mee. Ik bedoel, als het 5 uur duurt om de boodschap over communicatie over te brengen, dan denk ik, dat je iets niet helemaal goed doet. Maar goed, dat is mijn idee en ik vind het wle altijd erg leuk om te communiceren met anderen ( wat volgens sommigen weer in de catagorie ouwehoeren valt, maar voor mij een essentieel onderdeel van mijn dagelijks leven is).

Lang verhaal kort: na de lunch heb ik echt alle zeilen bij moeten zetten om niet in slaap te vallen. Thuis gekomen heb ik de kinderen opgehaald van school en ging ik ze helpen met het maken van het huiswerk. Dat ging eigenlijk wel rustig, totdat er aan de deur geramd werd  (want kloppen was het niet). Tot mijn verbazing stond er een vriendin zeiknat in haar badpak op de stoep. Het duurde even voordat er tot me doordrong wat ze hijgde: kind blauw, mond op mond, help!

Ik greep mijn telefoon en rende meteen achter haar aan naar het zwembad aan de overkant van de straat, ondertussen driftig proberend om 111 te bellen. En heb geleerd, dat als je holt over een gravelweg en je moet uitkijken waar je rent, terwijl de adrenaline uit je oren spuit terwijl je het protocol van de kinderrreanimatie weer voor ogen  probeert te halen, dat dan het intoetsen van een paar nummers op een touchscreen een onmogelijke opgave is. Ik was zo bang dat het om het jongste kind ging van mijn vriendin. Onvoorstelbaar hoeveel emoties er in een paar seconden door je lijf kunnen gieren.

Bij het kinderbad aangekomen zag ik een moeder met een kind, die aan het hoesten en huisel was. Alle andere 6 kinderen stonden eromheen te huilen en schreeuwen. Op dat moment had ik contact met de ambulance, die ik afgebeld heb.  Het meisje huilde, wat een enorme opluchting was. Ik  heb moeder met de kinderen in haar auto naar de praktijk gereden, waar de dokter ( die ik toevallig persoonlijk vrij goed ken) naar haar longen heeft geluisterd en haar ter observatie naar het ziekenhuis heeft doorverwezen. In die tussentijd heb ik de andere kinderen meegenomen naar de wachtkamer, waar ze keurig in hun ( nog natte) zwemkleding een spelletje gingen doen.

Om kwart voor 6 was ik weer thuis, nog helemaal hyper van alles.
Dit was bijna net zo spannend  als de cursus communicatie zeg.  Poehee.