donderdag 2 mei 2013

Verwachtingen (Marja)

Nog maar 10 dagen te gaan voor de halve marathon van Saint Clair. Eigenlijk nog maar 9, maar omdat het in NL nog 1 mei is en omdat ik hier in totale paniek op de bank zit, fop ik mezelf graag met een extra dag.

Waar sta ik nu?

Ik had een fantastisch opbouwschema gedownload, met daarin ruimte om mijn tijd te vetbeteren, rustig de afstanden en duur van mijn trainingen te op te bouwen en nog wat speling voor het geval dat. Ik ben door mijn rug gegaan, wat wat vertraging opleverde. Geen probleem, dat schuif ik alles wat in elkaar.

En aangezien mijn motivatie erg groot is, ging ik er daarna ook helemaal voor!  Maar toen ik in een week 37 kilometer had gerend, verdeeld over drie loopjes, begon de binnenkant van mijn knie te protesteren. En ergens wist ik wel, dat het iets met overbelasting te maken had, maar ja..... de race komt er wel aan! Fons kwam er achter, dat ik last heb van mijn ganzenvoetje. Ik dacht, dat ik met mijn schoenen voor zwaargewichten alles wel gehad had, maar toen hij mij dit vertelde, voelde ik me echt wel een moeder de gans. Ganzevoetje! Gelukkig heeft iedereen dit, hoorde ik later, maar die van mij speelt nu even op doordat ik te snel te veel heb gedaan (en nee, ik was NIET eigenwijs.....). Het is een irritatie/ontsteking van pezen in mijn knie zeg maar....het zijn drie pezen die bij elkaar komen en die hebben de vorm van, jawel, een ganzenvoetje. IN het uiterste geval kan er een injectie in gezet worden, iets waar ik natuurlijk op zit te wachten! (steroiden....hmm... hopelijk hebben ze geen dopingtest daar..)


Daar zit dus de pijn. Sorry, ik zal de volgende keer mijn benen even scheren voordat ik op de foto ga ;-)


De afgelopen weken heb ik gesukkeld op een lopende band, halve rondjes gerend (en toen Fons gebeld of hij me kon komen halen alsjeblieft), slikte braaf ontstekingsremmers en heb ik iedere keer mijn verwachtingen bij moeten stellen. Maar nu ben ik op het punt aangeland, of het het wel allemaal waard is.

Er is een stemmetje in mijn hoofd, die er van overtuigd is, dat ik dit wel ga redden. Dat stemmetje zegt, dat ik er zelfs een pr kan neerzetten op de 10 kilometer. Nog sterker, ik zal binnen twee uur die halve marathon even wegtikken (even onder ons; dat is dus 21.1 km rennen he...)! Iedereen zal me op handen dragen, omdat ik ondanks een kwellende blessure deze prestatie heb neergezet. Wat een doorzettingsvermogen, wat een klasse!

...

Dat is dus duidelijk mijn grootheidswaanzinstemmetje, dat snap ik ook wel. Een optimistisch stemmetje zegt mij, dat zelfs als ik niet meer dat 16 kilometer gerend heb, ik dit wel kan.. Rustig lopen, niet te snel willen, genieten van alles en gaan! Eindtijd volgend de optimist: binnen de twee en een half uur.

En dan heb ik nog een realistisch stemmetje in mijn hoofd. Die vertelt me  keer op keer, dat ik eigenlijk niet genoeg getraind heb. Maar ik kan hem gaan rennen en zien waar in eindig. Misschien even een klein smokkelloopje  hier en daar , maar verder kom ik wel over die finishlijn. En als ik dan toch  niet ren met een bepaalde tijd in mijn hoofd, kan ik wel even een stopje maken voor een paar foto's, lekker wijntje en een stukje zalm en een wijnijsje. Verwachte eindtijd: binnen 3 uur.

Het laatste stemmetje is de pessimist. Die vertelt me, dat ik gewoon de boel moet afblazen, op alle kinderen van de andere lopers moet gaan passen (iedereen heeft oppasproblemen) en over een maand of twee, drie in mijn eigen tijd, zonder wedstrijd eens een keer op een goeie dag die halve marathon moet gaan lopen.

En nu zijn er zoveel stemmetjes in mijn hoofd bezig met die wedstrijd, dat ik niet meer weet, wat ik voor avondeten moet maken! Niks komt er meer uit mijn handen! Moet ik nog een keertje een lange afstand wagen en  broccoli eten of zal ik mezelf daar niet mee tergen en gewoon lekker patatjes halen?

Gelukkig is het nog maar 9 nachtjes slapen en dan ben ik er van af.
Het wordt sushi denk ik toch maar.......of morgen sushi en vandaag pastaschotel.....of nee....vrijdag een rondje van 5.....of misschien toch een snelle 20km...of.......

maandag 29 april 2013

Meer dolfijnen (Marja)

Zaterdag ben ik met een vriendin naar Picton geweest. Zij had een tegoedbon om met dolfijnen te gaan zwemmen. De vorige keer waren ze er niet en dan mag je de herkansing in. En ik ging mee! Veel te vroeg moest ik mijn bed uit ( het is toch vakantie EN zondag, dus die telde dubbel), maakte alles klaar ( en nee.... geen fototoestel mee natuurlijk...) en gingen we op pad.
In een zeer charmante wetsuit bevond ik mezelf een uurtje later in de sounds, driftig op zoek naar dolfijnen. En dan ook nog de juiste, want er zijn ook dolfijnen die beschermd zijn en daarmee mag niet gezwommen worden. Gelukkig waren ze er: de Bottle nose dolfijnen! Ze kunnen wel 4,5 meter groot worden (en dat is best wel groot als ze zo onder je door zwemmen kan ik je zeggen!).

Volgens de laatste mode!
Het idee is simpel: alle schaapjes staan met hun snorkel klaar in hun gezellige wetsuit. De boot wordt voor de groep dolfijnen in hun zwemrichting gelegd,  er gaat een valg uit zodat iedereen kan zien dat er mensen in het water liggen, de trappen gaan naar beneden en dan klinkt er een toeter als teken dat we het water inmogen. Iedereen gaat dan soepeltjes het water in en beweegt zich als een walrus op het droge door het water heen om dan in hun drijfpak te gaan liggen met hun gezicht naar beneden.

Stelletje uitslovers....
De dolfijnen zijn niet niet op hun achterhoofd gevallen en je moet ze dus een beetje nieuwsgierig maken zodat ze naar  je toe te komen zwemmen. Het zijn wilde dieren en ze kiezen er zelf voor om een kijkje te komen nemen bij dat groepje drijvende mensen. En hoe kun je dat het beste doen? Door dolfijnengeluiden te maken! Stel je dus even voor: je ligt in een zweetpak in de zee, met een snorkel op je snuffert te kijken naar het water onder je. En dan moet je dus geluiden uitstoten in de hoop, dat er een dier van ruim 4 meter even naar je toe komt zwemmen. En het gekke is: dat doe je dus met alles wat je in je lijf hebt!

De vorige keer dat ik een staart uit t water zag komen, zat ik eerst twee uur lang misselijk op een boot....


We hebben de groep gevolgd en zijn drie keer het water in en uit geweest. Gaaf!

Daarna hebben we vanaf de boot naar de dolfijnen gekeken, terwijl ze aan het eten en spelen waren. Het gaafste moment van de dag was voor mij, toen de motor van de boot werd uitgezet.  Een van de gidsen pakte haar blokfluit en begon te spelen. Er waren een paar dolfijnen die er meteen op af kwamen en luisterden naar de muziek. Dat was een van de meest bijzondere momenten die ik heb meegemaakt.





Herfstvakantie (Marja)

De kinderen gaan hier een week of tien naar school en hebben dan twee weken vakantie. Zo wordt het schooljaar in 4 terms ingedeeld. Term 1 was 19 april voor bij en ze hebben nu dus twee weken herfstvakantie.

De eerste week is omgevlogen. Ik was veel dingen van plan om te doen, maar na een pyamadag, boodschappendag, een paar regendagen, een pluk-de-vruchten-uit-iemands-tuin-dag en een ga-gezellig-op-visite-op-een-megagave-boerderij-dag was de eerste week al weer om!
Fons had vandaag ook vrij en we wilde deze dag dus benutten, om iets leuks te gaan doen. Nu hadden al veel mensen ons al aangeraden om naar Lochmara lodge te gaan. Met de auto naar Picton, dan met de boot naar Lochmara toe en dan daar de dag doorbrengen.
Wat is daar te doen? Ehhh.... wandelen, struinen, kajakken, dieren voeren, in hangmatten liggen en meer.
Hier is de link voor een idee ( en kijk bij facilities ook even bij het bath house!!)

lochmara lodge

We waren op dreef dit keer: fototoestel was mee, eten en drinken ook, net als insectenreppellent, zonnebrand, handdoeken en schone kleren voor de jongste. Maar gelukkig waren we toch nog iets vergeten: zwemkleding! Want het was vandaag een waanzinnig mooie dag van wel 24 graden, mooie blauwe lucht en weinig wind. Super dus! Gelukkig worden we steeds makkelijker. Dus tijdens het kajakken ging de lange broek uit, net als de sokken en schoenen. Doen we niet moeilijk over. En in de zon droogt alles snel, dus dat was geen probleem.

Dit was een topdag en een aanrader voor iedereen die nog deze kant opkomt. Je kun namelijk ook eerst een stuk langs de Queen Charlotte track lopen, dan in Lochmara lodge overnachten (bagage wordt geregeld), om dan 's avonds in een hangmat naar de sterren te kijken of in een bad te gaan zitten met uitkijk over de sounds. Dat alles na een heerlijke massage natuurlijk..... zucht..... ik wil nog wel een keer heen, maar dan zonder kinderen...

Hier een kleine impressie:
kajakken in de sounds.....

De kakariki: een native bird die met uitsterven bedreigd wordt. Ze hebben hier een speciaal fokprogrammavoor meerdere van deze beschermde dieren.

Als je de stairway to heaven volgt, kom je hier uit....het zoveelste uitzicht ;-)

Hier kunnen we weer even op vooruit!

zaterdag 27 april 2013

Goed idee (Marja)

Soms heb ik een goed idee. En dat werk ik dan rustig uit. Ik lig er een paar nachten wakker van , om alle kanten te bekijken, de eventuele problemen bij de uitwerking te ondervangen en om alle details goed door te denken.

Pas als ik dat allemaal heb gedaan, geniet ik van mijn plannetje en de uitvoering ervan. Zo heb ik voor Fons ooit een verrassingsfeestje gegeven op zijn verjaardag. Iedereen was op de hoogte, behalve hij. Plan was zeer geslaagd!

Op 25 september 2000 zijn wij getrouwd. Van de week besefte ik me ineens, dat we dus dit jaar 12,5 jaar getrouwd zouden zijn! Een snelle rekensom leerde  mij, dat dat over een paar dagen al het geval zou zijn. Snel ben ik aan het regelen gegaan: vrienden werden opgetrommeld om op vrijdag (de 25e) een leuk berichtje aan Fons te sturen, er werd een oppas geregeld, zodat we samen een borrel konden drinken in cafe Raupo.

Kat in het bakkie, alles geregeld. Totdag Fons op donderdag zei, dat hij zijn zus had getext om haar te feliciteren met haar verjaardag. Huh? Maar die is de 25e jarig, net als een vriendin en dat is op vrijdag..... toch? Mijn compleet overdachte plan begon een scheurtje te vertonen. Want hij had gelijk; terwijl ik iedereen had gevraagd om op vrijdag een berichtje te sturen, was de 25e al op een donderdag! Wat nu? Ach, Fons wist er toch niets van af en de oppas was op vrijdag, dus een dagje later kon wel. En dat was ook een leuke anekdote voor later, nietwaar...

Totdat ik nog eens ging rekenen. Wacht even, als wij in september getrouwd zijn, dan waren we in maart al 12,5 jaar getrouwd. Ik was niet een dag, maar een maand en een dag te laat! Even heb ik nog met de gedachte gespeeld om tegen Fons te zeggen, dat ik al een maand zat te wachten op een leuke verrassing en uiteindelijk zelf maar iets had georganiseerd, maar dat idee heb ik toch maar laten varen.

Ik heb Fons verteld van mijn briljante plan, waar (zeer tegen mijn natuur in) hier en daar toch wel wat hiaten in zaten, maar zo hadden we wel de lol van een avondje uit samen. Wat me wel opviel, was dat hij nog geen sms-jes had gehad. ik keek nog eens naar de berichtjes  die ik verstuurd had en kwam erachter, dat ook daar een fout zat: de mensen in NL hadden natuurlijk niet op vrijdag, maar op donderdagavond al berichtjes moeten sturen (nou ja, eigenlijk op woensdagavond al.....en eigenlijk al op 24 maart 's avonds, maar die liet ik maar even zitten...)

Zucht. Nou ja, alles wat mis kon gaan was al misgegaan, dus Murphy en zijn wet waren aan hun trekken gekomen. Nu konden we onbezorgd naar het cafe gaan om daar te genieten van een drankje om te proosten op ons huwelijk van 12 jaar, 7 maanden en een dag.

Maar toen we bij Raupo aankwamen, waren alle tafeltjes vol. Fons vroeg me, of ik gereserveerd had. Ehh..... nee dus?!

Gelukkig konden we na even wachten aanschuiven aan een vrijgemaakt tafeltje, waar we uiteindelijk lekker konden gaan zitten en ongestoord even konden praten. Maar toen werd NL wakker en kreeg Fons de ene sms na de andere....zucht....

Weet je, soms lopen dingen nu eenmaal anders dan gepland. En ook alle alternatieven gaan anders dan gehoopt. Het beste idee wat ik had, was om er maar gewoon om te lachen. En dat hebben we gedaan! Mensen, allemaal bedankt voor jullie lieve berichtjes en felicitaies, het werd zeer gewaardeerd!

vrijdag 26 april 2013

ANZAC Day (Marja)

Gisteren was het in NZ ANZAC Day. Dat staat voor Australian en New Zealand Army Corps. Het is een beetje als de 4-5 mei herdenking in NL. Het is ooit begonnen als herdenking voor de gevallen soldaten in de WO 1, maar nu worden de oorlogs slachtoffers over de wereld herdacht.
In de praktijk komt het er op neer, dat de winkels 's morgens verplicht dicht zijn en dat je 's middags over de hoofden kunt lopen. De rest van de mensen heeft namelijk wel de hele dag vrij en dan krijg je het meubelboulevard-syndroom op tweede paasdag  in NL.

Je kunt speciale speldjes kopen om je steun te betuigen. Het zijn klaprozen, de poppy.

Dat is hem dan.


En er zijn ANZAC biscuitjes. Het verhaal gaat, dat deze (lang houdbare) koekjes meegegeven werden met de soldaten die naar het front gingen. Zo hadden ze dan wat eten bij zich om t rantsoen aan te vullen. Ze zijn erg lekker en gewoon het hele jaar te verkrijgen.

en makkelijk zelf te maken!

Omdat ANZAC Day op een donderdag viel dit jaar, hebben veel mensen de vrijdag vrij genomen en zijn dus lekker een lang weekend vrij. Fons hda gisteren dienst (new guys does it all), vandaag is hij gewoon weer op de praktijk te vinden. Gelukkig heeft hij maandag vrij. Eens kijken wat we allemaal zouden kunnen gaan doen. De weersverwachtingen zijn gunstig, dus wie weet waar we eindigen!

donderdag 25 april 2013

Schoolreisje zonder Murphy (Marja)

Deze bleek nog als draft te staan.....  maar de dag was te leuk om hem niet te publiceren, ook al is het al even terug....

Nu we in verschillende auto's uiteindelijk in Picton waren aangekomen, kon het schoolreisje beginnen. In een tsjoeke-tsjoeke boot gingen we met een oude kapitein en een maori vrouw (die we aunty  mochten noemen gelukkig, want haar naam was onuitspreekbaar) zijn we de hele dag de sounds ingegaan. De kapitein heeft heel veel verhalen verteld over de sounds, maori sprookjes verteld en de kinderen  mochten een voor een de boot besturen. We zijn aan wal gegaan bij een beschermd natuurgebied, waar we vuil hebben geraapt ( hou de natuur schoon ) , de blue cod hebben zien zwemmen, er hebben  gekko's over mijn hand en jas  gelopen. We hebben pinguins gezien, geluncht bij Ship's cove langs de Queen Charlotte track. Daar aan het strand hebben we geluncht terwijl een weka (een enorme nieuwsgierige vogel) om de tassen heen liep en ons volgde naar een strand met stenen, waar onder elke steen tientallen krabben zaten. Groepje jongens om een grote steen heen, de stoerste draaide hem om; krabbetjes die wegvluchtten voor het licht .... En iedere keer waren die jongens aan het gillen als ze weer die krabbetjes zagen. Op naar de volgende steen, waar het tafereel zich herhaalde. En weer. En weer. De meisjes waren intussen van schelpen en takken hele knustwerken aan het maken, zonder gegil dit keer.

Ze zijn dol op glimmende dingen; erger dan eksters!


Er waren zeepuisten die door jongens uitgeknepen werden (zoo goor!). We zijn naar een eiland geweest waar native birds zijn uitgezet en waar de oorspronkelijke begroeiing wordt  teruggeplant, we hebben vogels van heel dichtbij een vogelbad zien nemen. We hebben een paar zalm kwekerijen gezien, we hebben zeeleeuwen zien luieren op de rotsen.
We hebben vissen gevoerd, de zeldzame hector dolfijnen gezien, knakworstjes gegeten op een klef broodje met ketchup.  De zon heeft de hele dag aan de strakblauwe hemel geschenen.
Mooi he...... die hector dolfijnen komen maar op een plek voor in deze sounds


Toen ik 's morgens van huis ging, vroor het. Ik moest krabben! Op het water was het fris, maar tijdens de lunch aan land hebben we in ons t-shirt rondgelopen.
Helemaal rozig en vol van alle indrukken kwamen we uiteindelijk om 17:00 uur weer in Picton aan.  Daar vertelde de juf, dat de kinderen wel mochten uitslapen de volgende dag, omdat het allemaal zo uitputtend was. De dag erop zouden ze een rustige dag hebben, waarin alles nog eens de revue zou passeren en kinderen de gelegenheid kregen om al hun ervaringen te delen met elkaar door middel van knutselen, schrijven en tekenen.

Deze boottrip wordt ieder jaar gedaan door de kinderen in jaar 4. Maar omdat het thema "water" was schoolbreed, gingen zowel jaar 3 als jaar 4 deze keer naar de sounds.

Ik ben vaker meegeweest op schoolreisje en ik kwam altijd moe terug. Kinderen tellen, in bedwang houden, vermoeiend allemaal. Nu was ik ook moe, maar anders. Vooral rozig, omdat we de hele dag buiten waren geweest. De kinderen kondern tussendoor al hun energie kwijt en ze werden aangemoedigd om zelf dingen te ontdekken ipv een dag lang vermaakt te worden in een park.
Zij (en ik) hebben enorm genoten. Wat is dit toch een waanzinnig mooi land zeg!

Groentje (Marja)

Hoewel er veel  informatie te vinden is op het internet en er veel mensen in de winkel  altijd bereid  zijn om te helpen, blijf ik toch een groentje op het gebied van zwembadonderhoud. Ik had gehoord, dat we een speciaal anti-algenmiddel in het zwembad konden doen, het filter uit konden zetten en dat het zwembad dan winterklaar zou zijn. Klinkt erg mooi en simpel, nietwaar? En na een paar weken ontdekte ik, dat het ook te mooi was om waar te zijn. De randen begonnen toch wat tekenen te vertonen van algengroei, hoewel dat volgens het flesje niet echt mogelijk zou zijn. Maar goed. het werd meer en meer en uiteindelijk hebben we toch maar de zuiger er weer ingehangen en het filter een paar uurtjes per dag aangezet. Maar wat blijkt: was het water eerst nog helder en de algen op de muren en vloer, nu verspreidden de algen zicht keurig door het zwembad. Het gevolg: een bad met een kleur, waar ene heus kuuroord een moord voor zou doen. Het is ongetwijfeld erg goed voor je huid, werkt goed voor een mooie gloed in je haren, maar het ziet er niet meer zo uitnodigend uit om in te gaan zwemmen.
Van lichtgroen is de kleur inmiddels naar mosgroen gegaan en iedere dag lijkt het meer op sloot te lijken dan op een zwembad. En ik? Ik weet het niet meer! Ik heb de vriend van de eigenaar al gebeld en die zou deze week nog even langs te komen om te helpen. Maar zoals dat hier wel meer gewoon is, is dat inmiddels al een paar weken geleden.  Ik ga hem volgende week weer eens bellen, want ik heb niet het idee, dat dit nog spontaan goed gaat komen voordat we weggaan. En ik durf te wedden, dat we onze borg niet terugkrijgen als ik het blauwe, heldere zwembadwater heb vervangen voor een hoogstaand algenbad waar de mensen van Blenheim hun heil zoeken voor de huidproblemen die hier zoveel spelen.
En hoewel het niet mogelijk is betrap ik mezelf erop, dat ik af en toe kijk, of er vissen zwemmen in het water. Je weet maar nooit he....

Toch kleurt hij nu wel beter bij de rest van de tuin, vind je niet?