Ik krijg hier gewoon een hele grote grijns van..... ik wil ook een boot!
zaterdag 5 januari 2013
Brandje blussen (Marja)
NZ is groot, en de reddingswerkers kunnen niet overal tegelijk zijn. Wat doe je dan? Dan help je elkaar! Het bootje in onderstaand filmpje was in de brand gevlogen op een meer. De kapitein was in het water gesprongen en door de wind dreef het bootje naar de kant. En zo hebben omstanders geholpen:
Ik krijg hier gewoon een hele grote grijns van..... ik wil ook een boot!
Ik krijg hier gewoon een hele grote grijns van..... ik wil ook een boot!
De kiwi (Marja)
Als de mensen in NL vragen of je een kiwi lust, dan doelen ze op het fruit. Hier in NZ hebben ze het over de vogel. We worden dan ook regelmatig verbeterd als we mensen een kiwi(FRUIT) aanbieden.
Ze hebben hier de gele vaiant, met de gladde schil en de groene variant, met de harige schil.
Op zich niet allemaal heel bijzonder, maar ze eten hem hier met schil!
Een van de kinderen kwam thuis met het verhaal, dat een jongetje in de klas de kiwi met schil en al had opgegeten. De harige, groene kiwifruit variant dus. Mijn eerste gedachte was, dat dit in dezelfde categorie viel als het eten van insekten (en het zal wel weer een jongen zijn, misschien een weddenschap ofzo). Maar ze zei, dat de rest van de klas het heel normaal vond en dat hij dat vaker deed, omdat het gezond was. Toen nog kon ik niet bevatten , dat iemand vrijwillig dat harige schilletje zou eten.... niet alle kinderen zijn even slim, wie weet lag het daar aan?
Maar toch maar even navraag doen dan bij een van de collega's van Fons. En ja, je kunt kiwiwfruit gewoon eten met schil en al: zowel de groene als de gele variant. Er zitten heel veel vezels in de schil en die zijn dus heel goed voor je.
Een dag later zijn we aan tafel gaan zitten, met wat kiwifruit voor ons..... en na heel lang aarzelen, heb ik een hap genomen met schil (dochterlief had inmiddels al driekwart van de eerste op en ging gestaag door met het laatste stukje). En eigenlijk viel het wel mee! Ik voelden me wel een deelnemer van Expeditie Robinson, die aan de eetproef had meegedaan (en verloren, want mijn dochter was me duidelijk veel te snel af ).
Volgende etenswaar op de lijst: De Witte Kers. Hier vlakbij is Cherryland, waar je zelf je eigen kersen kunt plukken. De kersen worden hier beschouwd als een delicatesse en veel ervan zijn dan ook bestemd voor de export. Maar een groot deel is ook beschikbaar voor het gewone volk in NZ. Ik ben met de kinderen de boomgaard ingegaan en we hebben van de witte kersen geproefd. En ook die vielen erg mee! Ze zijn zelfs lekkerder dan de gewone donkere variant!
Toch ben ik nu wel even uitgeexperimenteerd wat eten betreft. Vanavond gewoon maar een broodj eten denk ik, met een plakje kaas erop en misschien een tomaatje uit de eigen kas....klinkt ook al heel exotisch ; zeker als je bedenkt, dat de tomaten helemaal uit NZ komen, net als de komkommer ;-)
Ze hebben hier de gele vaiant, met de gladde schil en de groene variant, met de harige schil.
Op zich niet allemaal heel bijzonder, maar ze eten hem hier met schil!
Een van de kinderen kwam thuis met het verhaal, dat een jongetje in de klas de kiwi met schil en al had opgegeten. De harige, groene kiwifruit variant dus. Mijn eerste gedachte was, dat dit in dezelfde categorie viel als het eten van insekten (en het zal wel weer een jongen zijn, misschien een weddenschap ofzo). Maar ze zei, dat de rest van de klas het heel normaal vond en dat hij dat vaker deed, omdat het gezond was. Toen nog kon ik niet bevatten , dat iemand vrijwillig dat harige schilletje zou eten.... niet alle kinderen zijn even slim, wie weet lag het daar aan?
Maar toch maar even navraag doen dan bij een van de collega's van Fons. En ja, je kunt kiwiwfruit gewoon eten met schil en al: zowel de groene als de gele variant. Er zitten heel veel vezels in de schil en die zijn dus heel goed voor je.
Een dag later zijn we aan tafel gaan zitten, met wat kiwifruit voor ons..... en na heel lang aarzelen, heb ik een hap genomen met schil (dochterlief had inmiddels al driekwart van de eerste op en ging gestaag door met het laatste stukje). En eigenlijk viel het wel mee! Ik voelden me wel een deelnemer van Expeditie Robinson, die aan de eetproef had meegedaan (en verloren, want mijn dochter was me duidelijk veel te snel af ).
 |
| Ik weet niet, of ik me nog ga wagen aan de schil van de groene... |
Volgende etenswaar op de lijst: De Witte Kers. Hier vlakbij is Cherryland, waar je zelf je eigen kersen kunt plukken. De kersen worden hier beschouwd als een delicatesse en veel ervan zijn dan ook bestemd voor de export. Maar een groot deel is ook beschikbaar voor het gewone volk in NZ. Ik ben met de kinderen de boomgaard ingegaan en we hebben van de witte kersen geproefd. En ook die vielen erg mee! Ze zijn zelfs lekkerder dan de gewone donkere variant!
 |
| erg lekker, een aanrader! |
vrijdag 4 januari 2013
Survival of the fittest (Marja)
Nu de kinderen vrij hebben van school en Fons nog werkt (een dagje!) , was het vandaag Boodschappendag.... Sommige winkels zijn tot 22 uur open, maar dan is het brood op. In het weekend is er soms wel, soms geen brood, dus ik nam vanmorgen het besluit om met zijn vijven het dorp in te gaan, wat zakgeld te spenderen en sushi te halen voor ons vanavond. Dan weer terug naar de auto en met morning tea weer thuis.
Volledig voorbereid (extra eten en drinken mee, luiers, zonnehoeden, zonnebrand (zelfs ik) en de buggy mee) ging ik opgewekt op weg.
Alles liep eigenlijk wel op rolletjes kan ik zeggen: kinderen luisterden redelijk, liepen niet al te ver weg en luisteden. Helaas was de sushi winkel dicht.... dan maar even snel naar de grote supermarkt.
Bij de ingang brak het angstzweet me uit, toen ik me herinnerder hoe het de keer ervoor was gegaan. Omdat een paar extra handen me wel handig leek, had ik een van de kinderen de opdracht gegeven om het karretje te besturen. De jongste telg had inmiddels de benen genomen, de andere twee waren aan het ronddwalen en kwamen me om beurten artikelen brengen die we vast wel nodig hadden (vooral veel roze en anders gekleurde dingen). Toen ik de jongste telg uit het schap met de chips getrokken had (maakt inderdaad leuke geluidjes lieffie), wilde ik hem in het karretje planten. Daar was hij het niet mee eens, en het kind met karretje was een totaal eigen weg gegaan, zodat ik met schreeuwend kind en armen vol boodschappen met een rood, bezweet hoofd door de gangen heen strompelde...
Uiteindelijk gaf ik het op: jongste bij een ander kind gezet (NIET RENNEN) en op zoek naar mijn karretje met bijbehorend kind. Boodschappen erin (nee, we nemen geen blauwe limonade en nee, we hebben niet nog meer koekjes nodig).
Toen hoorde ik aan de andere kant van de winkel een bekend geschreeuw: een van de andere kinderen deed iets wat niet in de planning lag van de jongst en die ging als een volleerd acteur op de grond een stervende big spelen.....hels kabaal ( toen bedacht ik me, dat het toch wel handig was om de nooduitgang te kennen van de winkel....alleen weg en even rust... paar rollen behang halen met veel plaksel)...
Snel naar de kassa, kind zoek (was buiten aan t wachten) en naar huis.... waar bleek, dat ik de helft van de ingredienten was vergeten. Schone kleren aan (zweet was op allemaal plekken gedropen....).
En nu stond ik er weer voor. Ik haalde diep adem, telde tot tien en ging naar binnen, tissues voor t zweet bij de hand en met ene behoorlijk tempo, zodat we niet al te lang nodig zouden hebben.
Engeltjes!
Helemaal gezellig gehad daar in de countdown!
Dit geeft mij als moeder weer moed om wat anders te proberen....tjee.... misschien gaan we wel eens... of... ik weet het niet, de wereld ligt weer voor me open!
Volledig voorbereid (extra eten en drinken mee, luiers, zonnehoeden, zonnebrand (zelfs ik) en de buggy mee) ging ik opgewekt op weg.
Alles liep eigenlijk wel op rolletjes kan ik zeggen: kinderen luisterden redelijk, liepen niet al te ver weg en luisteden. Helaas was de sushi winkel dicht.... dan maar even snel naar de grote supermarkt.
Bij de ingang brak het angstzweet me uit, toen ik me herinnerder hoe het de keer ervoor was gegaan. Omdat een paar extra handen me wel handig leek, had ik een van de kinderen de opdracht gegeven om het karretje te besturen. De jongste telg had inmiddels de benen genomen, de andere twee waren aan het ronddwalen en kwamen me om beurten artikelen brengen die we vast wel nodig hadden (vooral veel roze en anders gekleurde dingen). Toen ik de jongste telg uit het schap met de chips getrokken had (maakt inderdaad leuke geluidjes lieffie), wilde ik hem in het karretje planten. Daar was hij het niet mee eens, en het kind met karretje was een totaal eigen weg gegaan, zodat ik met schreeuwend kind en armen vol boodschappen met een rood, bezweet hoofd door de gangen heen strompelde...
Uiteindelijk gaf ik het op: jongste bij een ander kind gezet (NIET RENNEN) en op zoek naar mijn karretje met bijbehorend kind. Boodschappen erin (nee, we nemen geen blauwe limonade en nee, we hebben niet nog meer koekjes nodig).
Toen hoorde ik aan de andere kant van de winkel een bekend geschreeuw: een van de andere kinderen deed iets wat niet in de planning lag van de jongst en die ging als een volleerd acteur op de grond een stervende big spelen.....hels kabaal ( toen bedacht ik me, dat het toch wel handig was om de nooduitgang te kennen van de winkel....alleen weg en even rust... paar rollen behang halen met veel plaksel)...
Snel naar de kassa, kind zoek (was buiten aan t wachten) en naar huis.... waar bleek, dat ik de helft van de ingredienten was vergeten. Schone kleren aan (zweet was op allemaal plekken gedropen....).
En nu stond ik er weer voor. Ik haalde diep adem, telde tot tien en ging naar binnen, tissues voor t zweet bij de hand en met ene behoorlijk tempo, zodat we niet al te lang nodig zouden hebben.
Engeltjes!
Helemaal gezellig gehad daar in de countdown!
Dit geeft mij als moeder weer moed om wat anders te proberen....tjee.... misschien gaan we wel eens... of... ik weet het niet, de wereld ligt weer voor me open!
 |
| En dan vraag ik me af wie er hier de meeste medicatie gebruikt..... |
donderdag 3 januari 2013
Hondeweer (Marja)
Ik schreef al eerder over de wind en de regen die we hier en daar hebben opgevangen. Er zijn wat weerswaarschuwingen geweest en die hebben we ook serieus genomen. Toch hebben we het hier in Blenheim niet echt slecht gehad; ons dak zit nog op het huis, er is geen lekkage en er zijn hier geen bomen omgewaaid. Dat het een paar uur naar het zuiden anders is, werd me duidelijk toen ik de krant las vanmorgen.
Iets meer naar het zuiden heb je waanzinnig mooie wandelroutes, soms van een paar dagen. Je kunt speciale slaapplekken in hutten boeken, want de tracks zijn te lang om in een dag te lopen. Door het onverwachte slechte weer, zaten er 120 mensen vast ergens in een hut op de Milford track (zomervakantie, dus topdrukte). Er was in een dag tijd meer dan 400 mm (!!) regen gevallen en de rivieren waren zo woest geworden, dat het niet verantwoord was om die over te steken. Een van de hutten was zelfs overstroomd!
Ieder jaar worden er mensen verrast door het snel steigen van het water door heftige regenvale, en helaas kan niet iedereen dat navertellen. De natuur is hier nog steeds erg de baas....
Weet je, dat glamping klinkt steeds beter om de vakantie door te brengen ; ik neig zelfs meer naar iets anders wat je hier kunt doen: book-a-bach.... je huurt gewoon het vakantie huisje van iemand anders; inclusief douche, open haard, koelkast, mooi uitzicht, soms zelf met jacuzzi..... laat dat kamperen maar zitten!
Iets meer naar het zuiden heb je waanzinnig mooie wandelroutes, soms van een paar dagen. Je kunt speciale slaapplekken in hutten boeken, want de tracks zijn te lang om in een dag te lopen. Door het onverwachte slechte weer, zaten er 120 mensen vast ergens in een hut op de Milford track (zomervakantie, dus topdrukte). Er was in een dag tijd meer dan 400 mm (!!) regen gevallen en de rivieren waren zo woest geworden, dat het niet verantwoord was om die over te steken. Een van de hutten was zelfs overstroomd!
Ieder jaar worden er mensen verrast door het snel steigen van het water door heftige regenvale, en helaas kan niet iedereen dat navertellen. De natuur is hier nog steeds erg de baas....
Weet je, dat glamping klinkt steeds beter om de vakantie door te brengen ; ik neig zelfs meer naar iets anders wat je hier kunt doen: book-a-bach.... je huurt gewoon het vakantie huisje van iemand anders; inclusief douche, open haard, koelkast, mooi uitzicht, soms zelf met jacuzzi..... laat dat kamperen maar zitten!
 | |
| Deze groep van 11 kwam met gids terug...dan is je vakantie pas echt verregend! |
Pine Valley (Marja)
Er is hier niet zo iets als een Monkey Town in de buurt, dus voor vertier van de kinderen moeten we hier weer opnieuw het wiel uitvinden. Gelukkig wonen er hier meerdere mensen met kinderen, die ons hier een beetje wegwijs maken.
Gisteren zijn we naar Pine Vally gegaan ( pine valley ). Het is een speeltuin in een bos (pine trees/pijnbomen, vandaar de naam denk ik). Je kunt er gewoon heengaan voor de dag, maar je kunt het ook afhuren om er te kamperen. Er zijn slaapplekken, toiletten en douches. Een aantal scholen hier in de buurt gebruiken deze plek als ze op kamp gaan. En als jij als groep het afhuurt, mogen de dagjesmensen er geen gebruik van maken.
Je snapt hem al.... we kwamen er aan, bleek er een bordje boven de ingang te hangen: afgehuurd, dus helaas pindakaas voor de dagjesmensen.
Nu hadden wij de mazzel, dat we met een collega van Fons gingen en zij kende de familie van school. Dus ze heeft even netjes gevraagd of we er een paar uurtjes mochten spelen.... geen probleem!
En toen bleek, dat het andere gezin absoluut meer ervaring heeft in dagjes uit in NZ dan wij: picknick kleden mee, koelbox met salades, crackers, lekkere dips mee, opklapstoeltjes mee, insectenwerend middel mee (nodig!!!!). Wij stonden daar met onze broodtrommeltjes, te weinig water voor 6 dorstige mensen die druk aan het spelen zijn buiten en onze camera (dat dan weer wel...)
Maar het was een superdag! Even verderop schijnt er nog een mega hoge hangbrug te zijn, maar die bewaren we voor een dag dat het minder waait.
Gisteren zijn we naar Pine Vally gegaan ( pine valley ). Het is een speeltuin in een bos (pine trees/pijnbomen, vandaar de naam denk ik). Je kunt er gewoon heengaan voor de dag, maar je kunt het ook afhuren om er te kamperen. Er zijn slaapplekken, toiletten en douches. Een aantal scholen hier in de buurt gebruiken deze plek als ze op kamp gaan. En als jij als groep het afhuurt, mogen de dagjesmensen er geen gebruik van maken.
Je snapt hem al.... we kwamen er aan, bleek er een bordje boven de ingang te hangen: afgehuurd, dus helaas pindakaas voor de dagjesmensen.
Nu hadden wij de mazzel, dat we met een collega van Fons gingen en zij kende de familie van school. Dus ze heeft even netjes gevraagd of we er een paar uurtjes mochten spelen.... geen probleem!
En toen bleek, dat het andere gezin absoluut meer ervaring heeft in dagjes uit in NZ dan wij: picknick kleden mee, koelbox met salades, crackers, lekkere dips mee, opklapstoeltjes mee, insectenwerend middel mee (nodig!!!!). Wij stonden daar met onze broodtrommeltjes, te weinig water voor 6 dorstige mensen die druk aan het spelen zijn buiten en onze camera (dat dan weer wel...)
Maar het was een superdag! Even verderop schijnt er nog een mega hoge hangbrug te zijn, maar die bewaren we voor een dag dat het minder waait.
dinsdag 1 januari 2013
Flying Fox (Marja)
Onze achterburen hebben een acre -tje land over ( dat is ongeveer 4.000 m2) en hebben daar behalve wat schapen, een kabelbaan opgezet. En dan niet zo'n huis-, tuin- en keukenkabelbaan, maar een Kabelbaan... Hier heet dat een flying Fox. Helaas is de kabel te slap om volwassenen te dragen (de buurvrouw had dat zelf uitgetest en had letterlijk op de blaren gezeten), maar oeh, wat had ik daar graag van af gegaan! Met een ladder een hokje in, dan een mega rit naar de ander kant van het landje....super! Ik was echt erg jaloers toen ik ze zag gaan, lachend en gillend... ik wil ook!
Gelukkig gaan we morgen naar Pine Valley. Een van de kinderen is er met school geweest en verzekerde me, dat daar ene flying fox was waar zelfs de juffen op zijn geweest: Yess!!!
Foto's volgen!!
 |
| Weeeeeeeeeee!!! |
Gelukkig gaan we morgen naar Pine Valley. Een van de kinderen is er met school geweest en verzekerde me, dat daar ene flying fox was waar zelfs de juffen op zijn geweest: Yess!!!
Foto's volgen!!
Nieuwe tradities (Marja)
Nederland is een land met een historie en een oude culturele achtergrond. Het geloof is er een van, met de daarbij behorende feesten als pasen, pinksteren, kerst.
Oud en nieuw met de daarbij behorende oliebollen is er ook eentje. Nu heb ik dit jaar geen oliebollenkraam gezien, anders had ik ondanks de hoge temperaturen wel wat gekocht. Maar nu zitten we hier dus zonder vuurwerk (want dat leeft hier echt een stuk minder dan in NL), zonder oudejaarsconference, zonder appelflappen, zonder terugblik van 2012....
Aanhaken op de NZ tradities gaat ook niet echt, want de blanken zijn hier nog maar 4 generaties en zijn een allegaardje zonder een gezamelijke historie of cultuur ( en die bbq met steak kennen we nu wel).
Wat dan te doen: nieuwe tradities maken of oude NL tradities toch maar in ere herstellen? We hebben gekozen voor het tweede. Na wat surfen op internet kwamen we een traditie tegen , waar we nog niet eerder van wisten, anders hadden we die in NL natuurlijk ook al die jaren meegedaan (echt waar!): de nieuwjaarsduik!
Voor de mensen die het niet kennen: op 1 januari neem je een duik in het water om zo het nieuwe jaar in te luiden. Sommige mensen doen dat in een zwembad, in een jaccuzi, bubbelbad, rivier of in de zee, maar na ons laatste kampeer avontuur besloten wij het hier dichter bij huis te zoeken; in bad dus!
Helaas bleek ons bad te klein voor ons allen en hebben we de koude wind getrotseerd om bij een gevoelstemperatuur van amper 20 graden in het zwembad te duiken! Ja, jullie lezen het goed: buiten!
Er moest iemand op de jongste letten en foto's nemen, dus we zijn maar twee keer gesprongen om zo ook voor de overige familieleden een goed 2013 in te luiden. Na afloop snel weer uit het water, wat warms aantrekken en een kopje hete thee drinken, want het gaat je toch niet in de koude kleren zitten, zo'n duik!
Wat een ontzettend leuke traditie is dit! Volgend jaar gaan we het weer doen; weer of geen weer, want tradities zijn er om in ere gehouden te worden. Nu alleen nog op zoek naar een goede oliebollenkraam; eentje zonder meelwormen het liefst....
Gelukkig nieuw jaar allemaal en we hopen, dat dit een jaar wordt, waarin dromen uitkomen!
Oud en nieuw met de daarbij behorende oliebollen is er ook eentje. Nu heb ik dit jaar geen oliebollenkraam gezien, anders had ik ondanks de hoge temperaturen wel wat gekocht. Maar nu zitten we hier dus zonder vuurwerk (want dat leeft hier echt een stuk minder dan in NL), zonder oudejaarsconference, zonder appelflappen, zonder terugblik van 2012....
Aanhaken op de NZ tradities gaat ook niet echt, want de blanken zijn hier nog maar 4 generaties en zijn een allegaardje zonder een gezamelijke historie of cultuur ( en die bbq met steak kennen we nu wel).
Wat dan te doen: nieuwe tradities maken of oude NL tradities toch maar in ere herstellen? We hebben gekozen voor het tweede. Na wat surfen op internet kwamen we een traditie tegen , waar we nog niet eerder van wisten, anders hadden we die in NL natuurlijk ook al die jaren meegedaan (echt waar!): de nieuwjaarsduik!
Voor de mensen die het niet kennen: op 1 januari neem je een duik in het water om zo het nieuwe jaar in te luiden. Sommige mensen doen dat in een zwembad, in een jaccuzi, bubbelbad, rivier of in de zee, maar na ons laatste kampeer avontuur besloten wij het hier dichter bij huis te zoeken; in bad dus!
Helaas bleek ons bad te klein voor ons allen en hebben we de koude wind getrotseerd om bij een gevoelstemperatuur van amper 20 graden in het zwembad te duiken! Ja, jullie lezen het goed: buiten!
Er moest iemand op de jongste letten en foto's nemen, dus we zijn maar twee keer gesprongen om zo ook voor de overige familieleden een goed 2013 in te luiden. Na afloop snel weer uit het water, wat warms aantrekken en een kopje hete thee drinken, want het gaat je toch niet in de koude kleren zitten, zo'n duik!
Wat een ontzettend leuke traditie is dit! Volgend jaar gaan we het weer doen; weer of geen weer, want tradities zijn er om in ere gehouden te worden. Nu alleen nog op zoek naar een goede oliebollenkraam; eentje zonder meelwormen het liefst....
Gelukkig nieuw jaar allemaal en we hopen, dat dit een jaar wordt, waarin dromen uitkomen!
 |
| echt zoooo koud man! |
 |
| Gelukkig 2013!! |
Abonneren op:
Posts (Atom)