Dagje uit! (Marja)

Vandaag was de eerste dag van de vakantie van Fons en we zijn meteen maar op pad gegaan. Hier in de Marlborough kun je met dolfijnen zwemmen of gewoon om te kijken. De minimumleeftijd is 8 jaar, maar omdat alles nogal overweldigend is, werd ons verteld, dat een leeftijd van 10 jaar beter is. Dus deze houden we nog even op ons verlanglijstje.

Maar goed, om 8.30 stonden we klaar in Picton, waarvandaan de boot zou vertrekken. De kans was, dat we 4 verschillende soorten dolfijnen zouden kunnen spotten, maar "helaas" hebben we maar een enorme goep met bottlenose dolfijnen gezien. Dat is de enige soort, waarmee gezwommen kan worden. Ze worden tot wel 5 meter groot, dus ik kan me indenken, dat het behoorlijk indrukwekkend is als je in het water ligt en zo'n wild dier komt op je afzwemmen.

Zowel de kinderen als wij hebben een fan-tas-tische ochtend gehad: de zon scheen, er stond een klein windje, we hebben dolfijnen gespot!
Op de terugreis hebben we een touristische route genomen van Picton naar Havelock. Die gaat langs via de heuvels langs de sounds, waardoor je een waanzinnig uitzicht hebt op het water, de baaien waar gezwommen wordt en de mensen hun bootjes/schepen te water  laten.  Zucht.....

Hier onder is een hele, hele kleine selectie van de foto's die we hebben genomen!

Uitzicht op Queen Charlotte Sound

Moeder en kind

Dolfijnen vinden het leuk om in de boeggolven van boten mee te varen

en nog een!

Over Queen Charlotte Drive naar Havelock

Genieten van het uitzicht

Strandje

Zwemmen in het water...

Nou, en dan zou ik zoiets wel willen hebben....

Brandje blussen (Marja)

NZ is groot, en de reddingswerkers kunnen niet overal tegelijk zijn. Wat doe je dan? Dan help je elkaar! Het bootje in onderstaand filmpje was in de brand gevlogen op een meer. De kapitein was in het water gesprongen en door de wind dreef het bootje naar de kant. En zo hebben omstanders geholpen:

Ik krijg hier gewoon een hele grote grijns van..... ik wil ook een boot!

De kiwi (Marja)

Als de mensen in NL vragen of je een kiwi lust, dan doelen ze op het fruit. Hier in NZ hebben ze het over de vogel. We worden dan ook regelmatig verbeterd als we mensen een kiwi(FRUIT) aanbieden.
Ze hebben hier de gele vaiant, met de gladde schil en de groene variant, met de harige schil.
Op zich niet allemaal heel bijzonder, maar ze eten hem hier met schil!

Een van de kinderen kwam thuis met het verhaal, dat een jongetje in de klas de kiwi met schil en al had opgegeten. De harige, groene kiwifruit variant dus. Mijn eerste gedachte was, dat dit in dezelfde categorie viel als het eten van insekten (en het zal wel weer een jongen zijn, misschien een weddenschap  ofzo). Maar ze zei, dat de rest van de klas het heel normaal vond en dat hij dat vaker deed, omdat het gezond was.  Toen nog kon ik niet bevatten , dat iemand vrijwillig dat harige schilletje zou eten.... niet alle kinderen zijn even slim, wie weet lag het daar aan?

Maar toch maar even navraag doen dan bij een van de collega's van Fons. En ja, je kunt kiwiwfruit gewoon eten met schil en al: zowel de groene als de gele variant. Er zitten heel veel  vezels in de schil en die zijn dus heel goed voor je.
Een dag later zijn we aan tafel gaan zitten, met wat  kiwifruit voor ons..... en na heel lang aarzelen, heb ik een hap genomen met schil (dochterlief had inmiddels al driekwart  van de eerste op en ging gestaag door met het laatste stukje). En eigenlijk viel het wel mee! Ik voelden me wel een deelnemer van Expeditie Robinson, die aan de eetproef had meegedaan (en verloren, want mijn dochter was me duidelijk veel  te snel af ).

Ik weet niet, of ik me nog ga wagen aan de schil van de groene...

Volgende etenswaar op de lijst: De Witte Kers. Hier vlakbij is Cherryland, waar je zelf je  eigen kersen kunt plukken. De kersen  worden hier beschouwd als een delicatesse en veel ervan zijn dan ook bestemd voor de export. Maar een groot deel is ook beschikbaar voor het gewone volk in NZ. Ik ben met de kinderen de boomgaard ingegaan en we hebben van de witte kersen geproefd. En ook die vielen erg mee! Ze zijn zelfs lekkerder dan de gewone donkere variant!

erg lekker, een aanrader!

Toch ben ik nu wel even uitgeexperimenteerd wat eten betreft. Vanavond gewoon maar een broodj eten denk ik, met een plakje kaas erop en misschien een tomaatje uit de eigen kas....klinkt ook al heel exotisch ; zeker als je bedenkt, dat de tomaten helemaal uit NZ komen, net als de komkommer ;-)

Survival of the fittest (Marja)

Nu de kinderen vrij hebben van school en Fons nog werkt (een dagje!) ,  was het vandaag Boodschappendag.... Sommige winkels zijn tot 22 uur open, maar dan is het brood op. In het weekend is er soms wel, soms geen brood, dus ik nam vanmorgen het besluit om met zijn vijven het dorp in te gaan, wat zakgeld te spenderen en sushi te halen voor ons vanavond. Dan weer terug naar de auto en met morning tea weer thuis.
Volledig voorbereid (extra eten en drinken mee, luiers, zonnehoeden, zonnebrand (zelfs ik) en de buggy mee) ging ik opgewekt op weg.
Alles liep eigenlijk wel op rolletjes kan ik zeggen: kinderen luisterden redelijk, liepen niet al te ver weg en luisteden. Helaas was de sushi winkel dicht.... dan maar even snel naar de grote supermarkt.

Bij de ingang brak het angstzweet me uit, toen ik me herinnerder hoe het de keer ervoor was gegaan. Omdat een paar extra handen me wel handig leek, had ik een van de kinderen de opdracht gegeven om het karretje te besturen. De jongste telg had inmiddels de benen genomen, de andere twee waren aan het ronddwalen en kwamen me om beurten artikelen brengen die we vast wel nodig hadden (vooral veel roze en anders gekleurde dingen). Toen ik de jongste telg uit het schap met de chips getrokken had (maakt inderdaad leuke geluidjes lieffie), wilde ik hem in het karretje planten. Daar was hij het niet mee eens, en het kind met karretje was een totaal eigen weg gegaan, zodat ik met schreeuwend kind en armen vol boodschappen met een rood, bezweet hoofd door de gangen heen strompelde...
Uiteindelijk gaf ik het op: jongste bij een ander kind gezet (NIET RENNEN) en op zoek naar mijn karretje met bijbehorend kind. Boodschappen erin (nee, we nemen geen blauwe limonade en nee, we hebben  niet nog meer koekjes nodig).
Toen hoorde ik aan de andere kant van de winkel een bekend geschreeuw: een van de andere kinderen deed iets wat niet in de planning lag van de jongst en die ging als een volleerd acteur op de grond een stervende big spelen.....hels kabaal ( toen bedacht ik me, dat het toch wel handig was om de nooduitgang te kennen van de winkel....alleen weg en even rust... paar rollen behang halen met veel plaksel)...
Snel naar de kassa, kind zoek (was buiten aan t wachten) en naar huis.... waar bleek, dat ik de helft van de ingredienten was vergeten. Schone kleren aan (zweet was op allemaal plekken gedropen....).

En nu stond ik er weer voor. Ik haalde diep adem, telde tot tien en ging naar binnen, tissues voor t zweet bij de hand en met ene behoorlijk tempo, zodat  we niet al te lang nodig zouden hebben.

Engeltjes!

Helemaal gezellig gehad daar in de countdown!

Dit geeft mij als moeder weer moed om wat anders te proberen....tjee.... misschien gaan we wel eens... of... ik weet het niet, de wereld ligt weer voor me open!

En dan vraag ik me af wie er hier de meeste medicatie gebruikt.....

Hondeweer (Marja)

Ik schreef al eerder over de wind en de regen die we hier en daar hebben opgevangen. Er zijn wat weerswaarschuwingen geweest en die hebben we ook serieus genomen. Toch hebben we het hier in Blenheim niet echt slecht gehad; ons dak zit nog op het huis, er is geen lekkage en er zijn hier geen bomen omgewaaid. Dat het een paar uur naar het zuiden anders is, werd me duidelijk toen ik de krant las vanmorgen.
Iets meer naar het zuiden heb je waanzinnig mooie wandelroutes, soms van een paar dagen. Je kunt speciale slaapplekken in hutten boeken, want de tracks zijn te lang om in een dag te lopen. Door het onverwachte slechte weer, zaten er 120 mensen vast ergens in een hut op de Milford track (zomervakantie, dus topdrukte). Er was in een dag  tijd meer dan 400 mm (!!)  regen gevallen en de rivieren waren zo woest geworden, dat het niet verantwoord was om die over te steken. Een van de hutten was zelfs overstroomd!
 Ieder jaar worden er mensen verrast door het snel steigen van het water door heftige regenvale, en helaas kan niet iedereen dat navertellen. De natuur is hier nog steeds erg de baas....

Weet je, dat glamping klinkt steeds beter om de vakantie door te brengen ; ik neig zelfs meer naar iets anders wat je hier kunt doen: book-a-bach.... je huurt gewoon het vakantie huisje van iemand anders; inclusief douche, open haard, koelkast, mooi uitzicht, soms zelf met jacuzzi..... laat dat kamperen maar zitten!

Deze groep van 11 kwam met gids terug...dan is je vakantie pas echt verregend!

Pine Valley (Marja)

Er is hier niet zo iets als een Monkey Town in de buurt, dus voor vertier van de kinderen moeten we hier weer opnieuw het wiel uitvinden. Gelukkig wonen er hier meerdere mensen met kinderen, die ons hier een beetje wegwijs maken.

Gisteren zijn we naar Pine Vally gegaan ( pine valley ). Het is een speeltuin in een bos (pine trees/pijnbomen, vandaar de naam denk ik). Je kunt er gewoon heengaan voor de dag, maar je kunt het ook afhuren om er te kamperen. Er zijn slaapplekken, toiletten en douches. Een aantal scholen hier in de buurt gebruiken deze plek als ze op kamp gaan. En als jij als groep het afhuurt, mogen de dagjesmensen er geen gebruik van maken.
Je snapt hem al.... we kwamen er aan, bleek er een bordje boven de ingang te hangen: afgehuurd, dus helaas pindakaas voor de dagjesmensen.
Nu hadden wij de mazzel, dat  we met een collega van Fons gingen en zij kende de familie van school. Dus ze heeft even netjes gevraagd of we er een paar uurtjes mochten spelen.... geen probleem!

En toen bleek, dat het andere gezin absoluut meer ervaring heeft in dagjes uit in NZ dan wij: picknick kleden mee, koelbox met salades, crackers, lekkere dips mee, opklapstoeltjes mee, insectenwerend middel mee (nodig!!!!). Wij stonden daar met onze broodtrommeltjes, te weinig water voor 6 dorstige mensen die druk aan het spelen zijn buiten en onze camera (dat dan weer wel...)

Maar het was een superdag! Even verderop schijnt er nog een mega hoge hangbrug te zijn, maar die bewaren we voor een dag dat het minder waait.

Flying Fox (Marja)

Onze achterburen hebben een acre -tje land over ( dat is ongeveer 4.000 m2) en hebben daar behalve wat schapen, een kabelbaan opgezet. En dan niet zo'n huis-, tuin- en keukenkabelbaan, maar een Kabelbaan... Hier heet dat een flying Fox. Helaas is de kabel te slap om volwassenen te dragen (de buurvrouw had dat zelf uitgetest en had letterlijk op de blaren gezeten), maar oeh, wat had ik daar graag van af gegaan! Met een ladder een hokje in, dan een mega rit naar de ander kant van het landje....super! Ik was echt erg jaloers toen ik ze zag gaan, lachend en gillend... ik wil ook!

Weeeeeeeeeee!!!

Gelukkig gaan we morgen naar Pine Valley. Een van de kinderen is er met school geweest en verzekerde me, dat daar ene flying fox was waar zelfs de juffen op zijn geweest: Yess!!!
Foto's volgen!!