Iemand vertelde me eens, dat als je kinderen hebt, zij een grote spiegel voor je zijn. Niet alleen krijg je je eigen gedrag terug en je eigen daden, maar ook alle niet verwerkte jeugd trauma's worden allemaal weer gezellig en ongenuanceerd terug je leven in gegooid.
Ik dacht altijd, dat ik ze had verwerkt. Een paar niet, maar daar groei je weer van (of verzin een dooddoener waar mensen mee smijten als ze ergens allergisch op reageren).
Ik ben er deze week twee tegengekomen. Nou ja, eentje was er niet echt een jeugdtrauma; het was meer een herinnering die ik heel diep had weggestopt, omdat ik me er echt enorm voor schaamde. En ik deel het nu met alle mensen op de hele wereld, omdat ik wil laten zien, dat ik erover heen ben. Ik heb ermee gedeald en ik kan het met een gerust hart achter me laten. Ik heb het echt zoooo verwerkt.... echt...done that!
Dit was hem:
Een paar dagen terug kwam de juf van S. naar me toe. We kletsten wat en toen vertelde ze me, dat S. had verteld, dat we al in Tapanui waren gaan kijken. Of dat verhaal klopte? Nee, natuurlijk niet....
En toen kwam die herinnering weer boven. Op de kleuterschool (kleuterschool inderdaad, heeeeel lang geleden dus), wilde ik ook iets te vertellen hebben in de kring. En toen heb ik verteld, dat mijn moeder haar been gebroken had. Zielig he..... ja.....heel zielig! Dus een mooie tekening gemaakt (denk ik) voor mijn arme mama met haar gebroken been. En toen kwam ze het schoolplein op tussen de middag om me van school te halen (dit was duidelijk in de periode voor de continue roosters). En toen vroeg mijn moeder me, waarom ik dat verhaal had verteld in de klas. Ik heb (voor zover ik me kan herinneren) verteld, dat ik gewoon iets wilde vertellen in de kring. Maar ik voelde zo schuldig en betrapt. En tot voor kort dus nog steeds. Nooit iemand verteld, omdat ik me er nog steeds voor schaamde.
En nu had mijn zoon dat ook gedaan. Hoe moest ik hier mee omgaan? Hem hierin laten? Maar ik wilde ook niet, dat hij allemaal onzin ging lopen vertellen in de klas. Maar ik wilde hem niet jarenlang zichzelf zo schuldig laten voelen... Ik ben 's avonds toch maar met hem in gesprek gegaan. Wat had hij verteld? Toen ik vertelde wat de juf mij had gezegd, werd hij boos op mij. Dat had hij echt niet tegen juf gezegd! We hebben nog even hierover gepraat en ik heb hem verteld, dat het niet zo handig is om verhalen te vertellen die niet helemaal waar zijn. Hij bleef zeggen, dat hij dat niet had gezegd. Maar wat bleek: hij had een letterlijke vertaling gemaakt, waardoor er verwarring was ontstaan:
We zijn gaan kijken naar Tapanui (op googlemaps, maar dat had hij voor het gemak vergeten te zeggen)
We went and see Tapanui waren zijn exacte woorden.
Ah.
Oke.
Niks geen trauma, niks geen schaamte. Hij had het niet fout gedaan, de rest zat fout!
Door dit voorval, heb ik met het schaamrood op mijn kaken mijn verhaal met Fons gedeeld. En wat blijkt: we konden er gewoon om lachen! Weg trauma! Wauw! Dit was goedkoper dan een therapie bij een psycholoog en minder tijdrovend ook.
Dus voor iedereen die van zijn jeugdtrauma's af wil: mijn kinderen hebben hier uitzonderlijke talenten voor. Ze zijn tegen kost en inwoning te lenen voor de duur dat nodig is , om kleinere of grotere trauma's compleet te verwerken. Oh ja, je moet ze wel zelf even komen afhalen, dan geven we je een klein instuctieboekje mee.
Ik kan uit eerste hand zeggen dat het het absoluut waard is!
Over mijn leven met manlief en 4 kids in een piepklein dorpje in het midden van niemandsland in Nieuw-Zeeland. Geniet mee!
zondag 19 mei 2013
zaterdag 18 mei 2013
Pepe (Marja)
Ik kreeg wat vragen over ons net niet huisdier, de egel. Hier is de laatste update. Nadat ik Pepe in een uiterste reddingspoging voor de kachel had gezet om te kijken, of we hem uit zijn winterslaap konden halen (magnetron leek me toch niet zo'n strak plan, hoewel me dat wel een veel snellere oplossing leek), werd hij toch nog wakker. Dus toen ben ik maar snel naar de winkel gereden om wat stro te halen en een bak om hem in te kunnen verplegen.
Maar toen? Gelukkig heeft een nichtje van Fons een egeltje als huisdier, dus we hebben haar moeder meteen gevraagd wat we nu moesten doen. Het leeft (hoera!), maar wat nu?
We kregen als advies om kattevoer te kopen , liefst met kip. En omdat die diertjes per nacht soms wel 5 kilometer afleggen, zou een looprad geen overbodige luxe zijn. En wij, gek als we zijn, zijn meteen de auto weer in geklommen om voor Pepe het allerbeste te halen. Dus we hebben het mooiste rad gekocht die we konden vinden en het beste kattevoer. Wij zouden Pepe genezen, wij zijn immers echte dierenredders (voor de mensen met kleine kinderen: wij voelden ons echte Diego's , inclusief het zeer pakkende muziekje aan het begin van de aflevering). Nog een mooi bakje erbij om het voer en water in te doen en we waren klaar voor deel 2 van de reddingactie. Dat het looprad te klein zou zijn wisten we niet. Hij loopt er niet in, zelf niet, toen we hadden geprobeerd om hem erin te persen...paste echt niet.....
En inderdaad, hij begon te eten en wat meer te bewegen. Maar wat is ie lelijk! Wat maakt hij een zooi van die bak (de dieranarts had wel gezegd dat het slordige eters zijn, maar zo erg ....)! En hij stinkt! Doordat hij ziek is, verliest hij zijn stekels en zie je een hele droge, rimpelige huid. En zo'n wilde egel ziet er lang zo lief niet uit als die witbuikegeltjes die gefokt worden als huisdier. Maar we behandelen hem inmiddels wel zo: hij gaat in bad, zijn nageltjes worden geknipt, we praten tegen hem en soms zingen we een slaapliedje.We hebben ontdekt dat hij van appels houdt, dus die krijgt hij , naast af en toe een beetje blikvoer. Hij is op bezoek geweest in de klassen van de kinderen, soms mag hij even in de tuin lopen om even zijn pootjes te strekken (wel onder strikte begeleiding natuurlijk, want hij mag niet ontsnappen!) en hij wordt af en toe geaaid. We mogen hier in huis officieel geen huidier hebben. Maar omdat een egel niet echt een huisdier is, telt dat niet hebben we besloten.
Het blijkt, dat de mensen hier de egels een beetje als ongedierte zien. Voor sommige mensen was het meer dan vreemd, dat wij hier geld, tijd en moeite wilden steken in iets, waar met liefde overheen gereden wordt als de mogelijkheid er is. Serieus he....
Hoe komt dat verschil? Wat blijkt, de egels zijn in NZ uitgezet, om ongedierte te bestrijden. Iets, waarvoor de mensen in Europa de egels erg dankbaar waren. Maar dat werkt hier niet zo. De inheemse vogels hebben van nature geen vijanden en vele nestelen op de grond. En raad eens wat egels graag eten: eitjes! Die van de kip zijn te groot, maar verder is een eitje van zo'n klein vogeltje op zijn tijd erg fijn.
Sommige mensen kijken dan ook naar egels zoals wij in NL naar ratten kijken: vol met ongedierte en beter kwijt dan rijk (de enige goeie egen is een dooie zeg maar).
En dan zeg je als buitenlander dat die vieze beesten in NL beschermd worden, dat er speciale opvangcentra bestaan en dat er in NL wordt afgeraden, om ze zelf te verplegen, omdat het zulke tere beestjes zijn. En ik zag ze denken en kijken; rare lui, die Nederlanders.... Ik voelde me weer een trede van de intergratieladder afglijden......
Maar we houden vol: het herstel gaat nog wel even duren, maar we hebben gelukkig een (Engelse) collega bereid gevonden om straks voor Pepe te zorgen als we gaan verhuizen naar het zuiden.
Al met al zijn we dus druk in de weer met een NZ rat. Ach, het houdt ons lekker bezig zeg maar....
Maar toen? Gelukkig heeft een nichtje van Fons een egeltje als huisdier, dus we hebben haar moeder meteen gevraagd wat we nu moesten doen. Het leeft (hoera!), maar wat nu?
We kregen als advies om kattevoer te kopen , liefst met kip. En omdat die diertjes per nacht soms wel 5 kilometer afleggen, zou een looprad geen overbodige luxe zijn. En wij, gek als we zijn, zijn meteen de auto weer in geklommen om voor Pepe het allerbeste te halen. Dus we hebben het mooiste rad gekocht die we konden vinden en het beste kattevoer. Wij zouden Pepe genezen, wij zijn immers echte dierenredders (voor de mensen met kleine kinderen: wij voelden ons echte Diego's , inclusief het zeer pakkende muziekje aan het begin van de aflevering). Nog een mooi bakje erbij om het voer en water in te doen en we waren klaar voor deel 2 van de reddingactie. Dat het looprad te klein zou zijn wisten we niet. Hij loopt er niet in, zelf niet, toen we hadden geprobeerd om hem erin te persen...paste echt niet.....
En inderdaad, hij begon te eten en wat meer te bewegen. Maar wat is ie lelijk! Wat maakt hij een zooi van die bak (de dieranarts had wel gezegd dat het slordige eters zijn, maar zo erg ....)! En hij stinkt! Doordat hij ziek is, verliest hij zijn stekels en zie je een hele droge, rimpelige huid. En zo'n wilde egel ziet er lang zo lief niet uit als die witbuikegeltjes die gefokt worden als huisdier. Maar we behandelen hem inmiddels wel zo: hij gaat in bad, zijn nageltjes worden geknipt, we praten tegen hem en soms zingen we een slaapliedje.We hebben ontdekt dat hij van appels houdt, dus die krijgt hij , naast af en toe een beetje blikvoer. Hij is op bezoek geweest in de klassen van de kinderen, soms mag hij even in de tuin lopen om even zijn pootjes te strekken (wel onder strikte begeleiding natuurlijk, want hij mag niet ontsnappen!) en hij wordt af en toe geaaid. We mogen hier in huis officieel geen huidier hebben. Maar omdat een egel niet echt een huisdier is, telt dat niet hebben we besloten.
![]() |
| Dit was mijn idee...... |
![]() |
| En zo gaat die van ons eruit zien.....wel ff anders he... |
Het blijkt, dat de mensen hier de egels een beetje als ongedierte zien. Voor sommige mensen was het meer dan vreemd, dat wij hier geld, tijd en moeite wilden steken in iets, waar met liefde overheen gereden wordt als de mogelijkheid er is. Serieus he....
Hoe komt dat verschil? Wat blijkt, de egels zijn in NZ uitgezet, om ongedierte te bestrijden. Iets, waarvoor de mensen in Europa de egels erg dankbaar waren. Maar dat werkt hier niet zo. De inheemse vogels hebben van nature geen vijanden en vele nestelen op de grond. En raad eens wat egels graag eten: eitjes! Die van de kip zijn te groot, maar verder is een eitje van zo'n klein vogeltje op zijn tijd erg fijn.
Sommige mensen kijken dan ook naar egels zoals wij in NL naar ratten kijken: vol met ongedierte en beter kwijt dan rijk (de enige goeie egen is een dooie zeg maar).
En dan zeg je als buitenlander dat die vieze beesten in NL beschermd worden, dat er speciale opvangcentra bestaan en dat er in NL wordt afgeraden, om ze zelf te verplegen, omdat het zulke tere beestjes zijn. En ik zag ze denken en kijken; rare lui, die Nederlanders.... Ik voelde me weer een trede van de intergratieladder afglijden......
Maar we houden vol: het herstel gaat nog wel even duren, maar we hebben gelukkig een (Engelse) collega bereid gevonden om straks voor Pepe te zorgen als we gaan verhuizen naar het zuiden.
Al met al zijn we dus druk in de weer met een NZ rat. Ach, het houdt ons lekker bezig zeg maar....
vrijdag 17 mei 2013
Gemist! (Marja)
Soms zijn er van die dagen, waarvan je al voor de lunch wenst, dat ie al over was. Dat zijn de dagen, waarop de mand met schone was uit je handen valt in een vieze plas die net voor de deur ligt, waarop je in de supermarkt erachter komt dat je geen portemonnee bj je hebt op het moment dat al je boodschappen al gescand zijn en waarop je je hoofd stoot tegen dat kastdeurtje, dat je altijd al dichtdoet omdat je bang bent om je hoofd er tegenaan te stoten (maar nu dus was vergeten).
Dan zijn er ook nog dagen, waarvan je wilde dat ze nog veel langer zouden duren. De meeste van die dagen vinden plaats tijdens een vakantie, met mooi weer, met vrienden , lekker eten en een goed glas wijn.
En dan heb je soms ook van die dagen (zeldzaam hoor, maar ze zijn er), waarvan je wilde dat je ze had meegemaakt, maar dat ze al voorbij zijn voor je er erg in had. In mijn geval was dat de dag waarop we 12,5 jaar getrouwd waren bijvoorbeeld.
En vandaag dus. Vandaag was namelijk de internationale Sauvignon Blanc Day! En omdat NZ de eerste plek zo'n beetje is waar de zon opgaat op een nieuwe dag, had ik er dus als eerste heel erg van kunnen genieten: lekker bij het ontbijt een savvie (zo heet dat hier), een kleintje bij de thee 's morgens, een iets groter glas bij de lunch... of ik had alle wijngaarden met een proeflokaal af kunnen rijden om daar een eer te bewijzen aan een van de meest populaire wijnen van NZ!.
Maar nee hoor, in plaats daarvan heb ik wel rondgereden, maar heb ik vuilniszakken weggebracht, stro gehaald voor de egel (daarover later meer), gasflessen gehaald voor de gashaard en heb ik me op het schoolplein zeiknat laten regenen. Niks geen savvie voor mij. Een snelle blik in de koelkast net leerde me, dat ik gelukkig nog twee flessen sauvignon blanc in de koelkast heb staan. Dat zijn de flessen wijn, die Fons en ik gewonnen hebben afgelopen zaterdag bij het uitlopen van de halve marathon. Maar ik heb helaas ook al gehoord, dat die wijn (met bubbels, dus ik denk iets van prosecco achtig iets) niet te zuipen is.
Wat ga ik doen? Het is nu 19:00 uur. Ik kan nu in de stromende regen naar de supermarkt gaan, om een goeie sauvignon blanc te halen (Church road is erg lekker, net als Pete's shed, of Stoneleigh, een van mijn favorieten). Het liefst ga ik natuurlijk verschillende wijnen halen, zodat ik kan vergelijken.
Maar ben ik dan op een zeer gemotiveerde manier aan het inburgeren of ben ik dan meer op een wanhopige manier op zoek naar aansluiting bij deze gemeenschap, zodat ik mee kan praten op het schoolplein? Of nog erger, ben ik gewoon op zoek naar een excuus om eens flink aan de wijn te gaan? (wel een goed excuus, maar toch...)
Nu werken mijn hersenen op topsnelheid om me uit dilemma te halen. Het huis is warm en droog (en ik ook eindelijk), de kachel brandt heel gezellig en buiten is het koud en donker.
Wat niet meehelpt, is dat ik een extreme weegschaal ben en vaak net zo lang aan het wikken en wegen ben, dat het moment voorbij is en ik geen keuze meer heb. Maar de druk om nu voor sluitingstijd te beslissen wat ik moet doen, is enorm.... Misschien moet ik er gewoon maar een nachtje over slapen en morgen de Sauvignon Blanc Day vieren. Dan is het in Amerika nog steeds vrijdag, dus die telt gewoon mee! Hte heeft echt wel zijn voordelen om als eerste de dag te zien in de wereld....
Dan zijn er ook nog dagen, waarvan je wilde dat ze nog veel langer zouden duren. De meeste van die dagen vinden plaats tijdens een vakantie, met mooi weer, met vrienden , lekker eten en een goed glas wijn.
En dan heb je soms ook van die dagen (zeldzaam hoor, maar ze zijn er), waarvan je wilde dat je ze had meegemaakt, maar dat ze al voorbij zijn voor je er erg in had. In mijn geval was dat de dag waarop we 12,5 jaar getrouwd waren bijvoorbeeld.
En vandaag dus. Vandaag was namelijk de internationale Sauvignon Blanc Day! En omdat NZ de eerste plek zo'n beetje is waar de zon opgaat op een nieuwe dag, had ik er dus als eerste heel erg van kunnen genieten: lekker bij het ontbijt een savvie (zo heet dat hier), een kleintje bij de thee 's morgens, een iets groter glas bij de lunch... of ik had alle wijngaarden met een proeflokaal af kunnen rijden om daar een eer te bewijzen aan een van de meest populaire wijnen van NZ!.
![]() |
| Marlborough sauvignon blanc : Hunters winemaker, Gary Duke |
Maar nee hoor, in plaats daarvan heb ik wel rondgereden, maar heb ik vuilniszakken weggebracht, stro gehaald voor de egel (daarover later meer), gasflessen gehaald voor de gashaard en heb ik me op het schoolplein zeiknat laten regenen. Niks geen savvie voor mij. Een snelle blik in de koelkast net leerde me, dat ik gelukkig nog twee flessen sauvignon blanc in de koelkast heb staan. Dat zijn de flessen wijn, die Fons en ik gewonnen hebben afgelopen zaterdag bij het uitlopen van de halve marathon. Maar ik heb helaas ook al gehoord, dat die wijn (met bubbels, dus ik denk iets van prosecco achtig iets) niet te zuipen is.
Wat ga ik doen? Het is nu 19:00 uur. Ik kan nu in de stromende regen naar de supermarkt gaan, om een goeie sauvignon blanc te halen (Church road is erg lekker, net als Pete's shed, of Stoneleigh, een van mijn favorieten). Het liefst ga ik natuurlijk verschillende wijnen halen, zodat ik kan vergelijken.
Maar ben ik dan op een zeer gemotiveerde manier aan het inburgeren of ben ik dan meer op een wanhopige manier op zoek naar aansluiting bij deze gemeenschap, zodat ik mee kan praten op het schoolplein? Of nog erger, ben ik gewoon op zoek naar een excuus om eens flink aan de wijn te gaan? (wel een goed excuus, maar toch...)
![]() |
| En dan is de pinot gris nog lekkerder..... |
Nu werken mijn hersenen op topsnelheid om me uit dilemma te halen. Het huis is warm en droog (en ik ook eindelijk), de kachel brandt heel gezellig en buiten is het koud en donker.
Wat niet meehelpt, is dat ik een extreme weegschaal ben en vaak net zo lang aan het wikken en wegen ben, dat het moment voorbij is en ik geen keuze meer heb. Maar de druk om nu voor sluitingstijd te beslissen wat ik moet doen, is enorm.... Misschien moet ik er gewoon maar een nachtje over slapen en morgen de Sauvignon Blanc Day vieren. Dan is het in Amerika nog steeds vrijdag, dus die telt gewoon mee! Hte heeft echt wel zijn voordelen om als eerste de dag te zien in de wereld....
donderdag 16 mei 2013
Wintertime.... (Marja)
Ik kreeg te horen, dat op 1 juni de winter in NZ begint. Ik heb voor de zekerheid dat maar even gegoogeld, want hoewel de dagen duidelijk kouder worden, is het als de zon schijnt soms toch nog well 18-20 graden (als het regent wordt het niet warmer dan 14 graden, zowel buiten als binnen...)! En als we opstaan, is het al licht (rond de klok van half 8). Om half 6 begint het donker te worden. Maar voor mijn gevoel was het in Nederland veel langer en eerder donker (ik kan me heel wat keren herinneren, dat we in het donker naar school liepen). Hier hebben we over een maand de kortste dag al gehad! Ik ben echt totaal mijn gevoel voor jaargetijde kwijt. En omdat er hier ook geen katholieke feestdagen gevierd worden zoals pinksteren, hemelvaart en meer, zeggen de maanden me helemaal niets meer. In ieder geval klopt het voor een deel: de astronomische winter begint op 1 juni, de meteorologische winter begint op 21 juni. Weer wat geleerd vandaag.
Wel weet ik, dat we hier inmiddels al een maand of 9 zitten en dat de tijd hier echt omvliegt! De kinderen hebben het enorm naar hun zin en spreken onderling vaak ook nog Engels, met een echt kiwi-accent. Waar wij dan weer ingrijpen, omdat het ons wel handig lijkt, dat ze het Nederlands bijhouden. De enige plek waar ze dat kunnen doen is hier thuis, dus moeten de kinderen van ons ook Nederlandse boekjes blijven lezen en stimuleren we ze om te emailen, schrijven of sms-en met hun vrienden en vriendinnenin Nederland.
En dan hebben we er eentje, die al keurig wat woorden door elkaar gebruikt Koezen is bijvoorbeeld een mix van choose en kiezen. En die gaat er niet uit. Iedere keer als ik hem vertel, dat het kiezen is, zegt hij: oh ja, sowwie mama (de "r" zit er nog niet in zo midden in een woord). Om daarna het gewoon weer te gebruiken (hij heeft de eigenwijsheid van een van ons, maar van wie...)...
Ik heb net gelezen, dat in Tapanui de scholen nog wel eens dicht gaan in de winter door de sneeuw.... dat wordt toch wel even een aanpassing denk ik! Omdat Tapanui een stuk verder weg van de evenaar ligt dan Blenheim, is het daar nu ook eerder donker en later licht. Een heel gek idee, maar wel logisch. Denk maar aan Zweden in vergeleken met Nederland. Alleen is dit allemaal in een land.
Aan de andere kant houdt dat dus wel in denk ik, dat we in Tapanui in de zomer toch wel langer licht hebben 's avonds! We gaan het meemaken allemaal. De verhuizers komen volgende week voor een offerte, de reis is uitgestippeld en de overnachtingen zijn geboekt. Nu begint het verheugen op onze eerste, echte reisvakantie die we ooit in NZ hebben gedaan!
Maar ik moet voor die tijd nog wel ergen sneeuwboots vandaan halen, en lang, thermisch ondergoed. Misschien nog een paar wollen sokken, een berenmuts en wat van die warmhoud sticks die ze inde bergen gebruiken.....en de electrische deken gaat op 3!
Wel weet ik, dat we hier inmiddels al een maand of 9 zitten en dat de tijd hier echt omvliegt! De kinderen hebben het enorm naar hun zin en spreken onderling vaak ook nog Engels, met een echt kiwi-accent. Waar wij dan weer ingrijpen, omdat het ons wel handig lijkt, dat ze het Nederlands bijhouden. De enige plek waar ze dat kunnen doen is hier thuis, dus moeten de kinderen van ons ook Nederlandse boekjes blijven lezen en stimuleren we ze om te emailen, schrijven of sms-en met hun vrienden en vriendinnenin Nederland.
En dan hebben we er eentje, die al keurig wat woorden door elkaar gebruikt Koezen is bijvoorbeeld een mix van choose en kiezen. En die gaat er niet uit. Iedere keer als ik hem vertel, dat het kiezen is, zegt hij: oh ja, sowwie mama (de "r" zit er nog niet in zo midden in een woord). Om daarna het gewoon weer te gebruiken (hij heeft de eigenwijsheid van een van ons, maar van wie...)...
Ik heb net gelezen, dat in Tapanui de scholen nog wel eens dicht gaan in de winter door de sneeuw.... dat wordt toch wel even een aanpassing denk ik! Omdat Tapanui een stuk verder weg van de evenaar ligt dan Blenheim, is het daar nu ook eerder donker en later licht. Een heel gek idee, maar wel logisch. Denk maar aan Zweden in vergeleken met Nederland. Alleen is dit allemaal in een land.
Aan de andere kant houdt dat dus wel in denk ik, dat we in Tapanui in de zomer toch wel langer licht hebben 's avonds! We gaan het meemaken allemaal. De verhuizers komen volgende week voor een offerte, de reis is uitgestippeld en de overnachtingen zijn geboekt. Nu begint het verheugen op onze eerste, echte reisvakantie die we ooit in NZ hebben gedaan!
![]() |
| Hanmer Springs, een van onze stops.... alles is buiten, dat wel. Dus slippertjes aan en een dikke handdoek mee! |
![]() |
| Lake Wanaka, waar we ook gaan logeren. Dit verwacht ik ongeveer te zien als we daar zijn! |
Maar ik moet voor die tijd nog wel ergen sneeuwboots vandaan halen, en lang, thermisch ondergoed. Misschien nog een paar wollen sokken, een berenmuts en wat van die warmhoud sticks die ze inde bergen gebruiken.....en de electrische deken gaat op 3!
woensdag 15 mei 2013
Naweeen (Marja)
Het is nu een paar dagen na de halve marathon en tijd om de balans op te maken: wie is het zieligst?
We hebben alletwee blaren (maar ik vind die van mij toch wel een tikkie groter dan die van Fons). Fons heeft nog wat last van zijn enkels, maar ik heb pas echt veel last van mijn knie!
Gelukkig is de spierpijn aan het afzakken, zodat ik het trappetje voor ons huis af kan gaan zonder in een gekreun uit te barsten. En het voortbewegen per voet ziet er wat meer uit als soepeltjes wandelen dan als een mix van strompelen en een qusimodo-gang.
Al met al zijn we dus behoorlijk aan het herstellen, hoewel ik er nog steeds van overtuigd ben, dat ik het echt wel zwaarder heb....
Maar goed , hier nog even de foto's die onderweg van ons gemaakt zijn. En mocht je denken dat ik hte niet zwaar had: ik lachte echt speciaal voor de fotograaf hoor.... niks genieten, puur afzien hier!!
We hebben alletwee blaren (maar ik vind die van mij toch wel een tikkie groter dan die van Fons). Fons heeft nog wat last van zijn enkels, maar ik heb pas echt veel last van mijn knie!
Gelukkig is de spierpijn aan het afzakken, zodat ik het trappetje voor ons huis af kan gaan zonder in een gekreun uit te barsten. En het voortbewegen per voet ziet er wat meer uit als soepeltjes wandelen dan als een mix van strompelen en een qusimodo-gang.
Al met al zijn we dus behoorlijk aan het herstellen, hoewel ik er nog steeds van overtuigd ben, dat ik het echt wel zwaarder heb....
Maar goed , hier nog even de foto's die onderweg van ons gemaakt zijn. En mocht je denken dat ik hte niet zwaar had: ik lachte echt speciaal voor de fotograaf hoor.... niks genieten, puur afzien hier!!
![]() |
| 15 km onderweg.... |
![]() |
| Fotograaf.. snel lachen! |
![]() |
| Extreem tandvlees werk zeg ik je..... |
![]() |
| Fons on the move! |
dinsdag 14 mei 2013
Windrichtingen (Marja)
We zitten hier toch wel een beetje in de omgekeerde wereld. Nu het volop herfst is in mei, de dagen korter worden en het kouder wordt 's nachts, ben ik helemaal mijn gevel voor de maanden kwijt.
En meer nog: Als er een zuidenwind waait, is die koud. Die komt namelijk vanuit de zuidpool. De westenwinden zijn ok, net als de wind uit het noorden. Hoe meer je naar het zuiden gaat, hoe kouder het wordt. (Laten wij nou net die kant op gaan verhuizen.....)
De zon gaat wel op in het oosten en onder in het westen, maar trekt dan niet over het zuiden, maar over het noorden. Een warme, zonnige tuin ligt dan ook op het noorden en niet op het zuiden.
En omdat we hier op het zuidelijk halfrond zitten, ziet de sterrenhemel er ook ander uit.
Ik weet niet hoe het zit, maar in het voorjaar hebben we hier echt heel veel stormwinden gehad, terwijl het hier nu wel weer meevalt.
En ik moet nu wel beginnen met het dealen van de harde realiteit. We kwamen hier aan in augustus, midden in de winter. Maar na twee maanden konden we genieten van de lente, dagen die duidelijk langer werden en een heerlijke zon. En terwijl Nederland gebukt ging onder een natte herfst, strenge winter en een zeer fris voorjaar, beleefden wij hier een van de mooiste zomers die Marlborough in tijden niet had gekend, gingen we iedere dag in ons zwembad zwemmen en zitten we nu nog op mooie dagen in de tuin met 20 graden. Maar er is geen ontkennen aan: het weer in NL wordt beter een warmer dan hier. Ik kreeg van mijn vriendin al een prachtige foto van een veld vol bloemen vanuit de bollenstreek, terwijl ik hier naar de kale bomen zat te kijken.

Een half jaar lang hebben we mensen laten meegenieten van het mooie weer, de zon en de warmte (en als ze daardoor jaloers werden, was dat een kleine bonus maar ECHT niet de bedoeling, echt niet.....).
En terwijl ik onder een dekentje op de bank zit en het 's morgens 15 graden of minder in huis is (er zit een thermometer in de babyfoon die 's morgens staat te knipperen: temperatuur te laag!!!), probeer ik oprecht blij te zijn voor alle verhalen over het mooie weer in de meivakantie, de terrasjes, de start van het rose seizoen.
Maar eigenlijk ben ik gewoon stikjaloers en kan ik niet wachten tot het weer oktober is: voorjaar in NZ! dan beginnen voor mij de goede tijden weer en kan ik mensen dubbel zo veel laten meegenieten met ons leven hier ;-)
En meer nog: Als er een zuidenwind waait, is die koud. Die komt namelijk vanuit de zuidpool. De westenwinden zijn ok, net als de wind uit het noorden. Hoe meer je naar het zuiden gaat, hoe kouder het wordt. (Laten wij nou net die kant op gaan verhuizen.....)
De zon gaat wel op in het oosten en onder in het westen, maar trekt dan niet over het zuiden, maar over het noorden. Een warme, zonnige tuin ligt dan ook op het noorden en niet op het zuiden.
En omdat we hier op het zuidelijk halfrond zitten, ziet de sterrenhemel er ook ander uit.
Ik weet niet hoe het zit, maar in het voorjaar hebben we hier echt heel veel stormwinden gehad, terwijl het hier nu wel weer meevalt.
En ik moet nu wel beginnen met het dealen van de harde realiteit. We kwamen hier aan in augustus, midden in de winter. Maar na twee maanden konden we genieten van de lente, dagen die duidelijk langer werden en een heerlijke zon. En terwijl Nederland gebukt ging onder een natte herfst, strenge winter en een zeer fris voorjaar, beleefden wij hier een van de mooiste zomers die Marlborough in tijden niet had gekend, gingen we iedere dag in ons zwembad zwemmen en zitten we nu nog op mooie dagen in de tuin met 20 graden. Maar er is geen ontkennen aan: het weer in NL wordt beter een warmer dan hier. Ik kreeg van mijn vriendin al een prachtige foto van een veld vol bloemen vanuit de bollenstreek, terwijl ik hier naar de kale bomen zat te kijken.
![]() |

Een half jaar lang hebben we mensen laten meegenieten van het mooie weer, de zon en de warmte (en als ze daardoor jaloers werden, was dat een kleine bonus maar ECHT niet de bedoeling, echt niet.....).
En terwijl ik onder een dekentje op de bank zit en het 's morgens 15 graden of minder in huis is (er zit een thermometer in de babyfoon die 's morgens staat te knipperen: temperatuur te laag!!!), probeer ik oprecht blij te zijn voor alle verhalen over het mooie weer in de meivakantie, de terrasjes, de start van het rose seizoen.
Maar eigenlijk ben ik gewoon stikjaloers en kan ik niet wachten tot het weer oktober is: voorjaar in NZ! dan beginnen voor mij de goede tijden weer en kan ik mensen dubbel zo veel laten meegenieten met ons leven hier ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)













