maandag 11 februari 2013

Waitangi Day (Marja)

Op 6 februari werd in heel NZ Waitangi gevierd. En nationale feestdag sinds 1974. Er wordt gevierd, dat er op 6 feb 1840 een verdrag werd getekend tussen de Maori en de Engelsen.
Er stond in dat verdrag, dat NZ onder het Britse rijk viel en de rechten van Maori op hun  eigen land werden er in vastgelegd. Maar terwijl de Maori het zagen als een heilige overeenkomst, hebben ind e jaren erna de blanken het genegeerd. Tot 1975. Toen werd het ook door de blanken als een wettelijk dokument erkent.
Zo moeten de eerste Maori aan land gekomen zijn. Ook nu hoor je nog bij een bepaalde kano....



De vorm van de feestdag heeft wat verschild in de verleden jaren, maar nu is het door het hele land een feestdag. Op sommige plekken houden de Marae (samenkomsthuis van de Maori) een open dag, er zijn festivals, culturele optredens en de hoge piefen worden op 5 feb al ontvangen in Waitangi, waar een samenkomst is in de Marae en vaak een kerkdienst is.
En het allerbelangrijkste voor een aantal mensen: uitverkoop! Op nationale feestdagen zoals deze zijn de winkels gewoon open (maar op goede vrijdag weer niet werden we gewaarschuwd), en er zijn allemaal waitangi day aanbiedingen.

Maar goed, wij hebben die dag langs ons zwembad doorgebracht in de veronderstelling, dat de winkels dicht waren. Heerlijk, zo'n feestdag!

zaterdag 9 februari 2013

Vrouwenzaken (Marja)

Even een stukje met vrouwenzaken er in..... en vooruit, er zit ook een klein stukje voor mannen bij.
Maar goed, het gaat om het volgende. In NL wist ik alle merken te vinden , had ik mijn voorkeur als het ging om shampoo, zeep, tandpasta en wasmiddel. Hier ben ik al een paar maanden aan het testen of cuddles een goed merk wasverzachter is, of de chocolade van Whittakers beter is dan die van Cadbury en welk brood het minst slecht smaakt (echt, in NL zijn we verwend op dat gebied!).

Eens per maand heb ik ook maandverband nodig. Maar waar ik in NL feilloos het juiste schap indook, heb ik hier eindeloos staan twijfelen. En ik heb  hernieuwd respect gekregen voor mannen, die met een lijstje de supermarkt ingestuurd worden waar alleen maar " maandverband" op staat. Dik, dun, met of zonder vleugels, een vleugje balsem erin, een parfummetje om eventuele luchtjes ver verdoezelen, voor de dag of de nacht, ook geschikt voor incontinentie, extra lang, het is er allemaal. Ik wist wat ik wel en niet wilde, maar zelfs toen zag ik door de bomen het bos niet meer. Want ieder merk heeft zo zijn eigen dingen. En ik wilde het in een keer goed doen, anders zou ik echt even een paar nare dagen tegemoet gaan ( en ik kan je zeggen, dat ik dan toch al niet op mijn best ben...)
Het is me uiteindelijk gelukt ( en dat binnen 6 maanden) en nu loop ik weer net zo zelfverzekerd door de supermarkt als voorheen. Maar als ik dan zo'n man zie staan kijken bij het vak, met zo'n wezenloze blik in zijn ogen, heb ik het wel te doen. Sommig komen dan nog op het lumineuze idee om vrouwlief dan maar even te bellen. Dan blijf ik stiekem even treuzelen, want dat zijn voor mij toch wel gouden momentjes. Een man maakte een foto van de verpakking, stuurde die op, om daarna op zoek te gaan naar een andere verpakking. Dat tafereel herhaalde zich een keer of wat, tot hij met een zeer ingenomen blik het juiste pakketje in het karretje deed. Missie geslaagd, hij had helemaal alleeen maandverband gehaald voor zijn vrouw. Goed, het is niet hetzelfde als een bizon schieten, maar volgens mij  was de voldoening er niet minder om.
En ik, als een van de zeldzame vrouwen die ook daar geweest was, had respect voor hem. Hij kwam, zag en overwon.
Zo, en nu is het tijd voor chocolade, een grote kop thee en een zielig boek!

donderdag 7 februari 2013

Blote voeten (Marja)

Hier in Blenheim valt het wel mee, maar de eerste keer toen we in NZ waren, moest ik er erg aan wennen. Even een kleine intro en flash back. Op het noordereiland , waar we destijds zaten (in Kaitaia om precies te zijn), wonen veel maori. We gingen er in juli heen, het midden van de winter. Maar omdat dat deel dicht bij de evenaar licht, wordt het door de kiwi's ook wel "the winterless north" genoemd. En inderdaad, ik heb daar mijn winterjas niet aangehad. Maar als je er woont, raak je gewend aan de warmte en is de winter toch wel koud. Dus hadden mensen er dikke jassen aan, mutsen op.... maar liepen op blote voeten!
Ik kan je zeggen: die voeten zien er echt niet zo uit aan het eind van de dag!

En dan bedoel ik dus gewoon op straat, naar school, de supermarkt door (ik heb nachtmerries gehad  en droomde dan, dat ik met mijn wagentje over iemands tenen reed). Eerst dacht ik dat de mensen te amrm waren om schoenen te kopen (en een deel had er denk ik ook daadwerkelijk geen geld voor), maar het is ook wel een cultureel verschijnsel.

Zoals ik al zei, valt het hier in Blenheim mee. Maar ook hier lopen (zeker de kinderen) veel op blote voeten rond en kijkt er niemand raar op, als er een iemand met blote voeten over straat gaat. De kinderen moeten op school  voor het lokaal de schoenen uittrekken. En veel kinderen doen ze pas aan het eind van de dag weer aan. Dus sporten, buitenspelen, even naar de wc gaan: waarom al die moeite doen om je schoenen aan te trekken?

Ergens snap ik dat wel. En ik vind het wel wat hebben. Waar mijn (moeder) haren dan weer van overeind gaan staan, is dat veel kinderen ook nog gewoon sokken aanhebben. En die zijn niet gemaakt om over gras, asfalt en houtsnippers geschuurd te worden. Het gevolg laat zich raden.... maar ik ben niet de enige mama die er zo over denkt. Laats waren we ergens waar een van de jongens naar buiten stoof op sokken. Uit verschillende monden tegelijk klonk het: schoenen aan of sokken uit!
 Mannen hebben misschien zo hun dingen om te bonden, maar dit was een echt vrouwenmomentje voor me. Een blik van verstandhouding zegt meer dan 1000 woorden!

dinsdag 5 februari 2013

Vuurgevaar (Marja)

Overal door het land verspreid staan er grote borden langs de weg, die aangeven hoe groot het gevaar op brand is.
Dat gaat van laag tot zeer hoog.  Omdat het hier al een tijdje erg droog is geweest, stond de wijzer op hoog en was vuur maken ten strengste verboden, om zo het gevaar van bosbranden tot een minimum te beperken. En eerlijk is eerlijk, als je zo dicht bij die bergen met mooie bomen woont, raak je wel gemotiveerd om naar die waarschuwingen te luisteren. Vuur mag alleen als je er toestemming voor hebt.
Nog niet zolang geleden heeft er vlakbij Christchurch een aardig brandje gewoed, waar veel mensen mee bezig waren en diverse mensen weg moesten uit hun huis, uit voorzorg.
En er moet dus iemand zijn die overal de wijzers aanpast....

Nu las ik laatst een bericht in de krant, dat er in de buurt van Auckland al diverse kleine brandjes waren uitgebroken. Gelukkig snel geblust, maar toch.... daar zit je niet echt op te wachten als je daar in de buurt woont.  Toen ik wat verder las begreep ik, dat de brandjes waren uitgebroken op het militair oefenterrein.
Tijdens de oefeningen (met VUURwapens) waren er in diverse struiken brandjes uitgebroken.
Na een paar van dat soort akkefietjes is er besloten, om de oefeningen maar even op te schorten tot er wat regen was gevallen.

Serieus nieuws mensen! Nu snap ik, dat dit kan gebeuren. Je bent druk bezig om alles onder controle te houden als commandant van de brandweer en dan kan het er even bij inschieten, dat het misschien niet zo'n handig plan is om met VUURwapens te gaan oefenen in struikjes die al in de fik vliegen als je uitademt nadat je hete pepers hebt gegeten. Maar het wordt hier ook gewoon in de krant gezet! Niks kamervragen, gewoon niet zo erg handig...

Doet me denken aan een berichtje in de krant een jaar of 8 geleden (ook in NZ). Toen hadden agenten een enorme wietplantage opgerold (dus wiet telen kunnen ze hier wel). En hoe kom je van die planten af? Gewoon, net als al het andere tuinafval: de fik erin!
Maar toen ze er achter kwamen, dat de mensen er omheen het een ge-wel-dig vuur vonden (iets met de ervaring van je leven, zwevend op een roze wolk), hebben ze de boel snel geblust en op een andere manier verwerkt.
En dat stond ook allemaal in de krant. Er is niemand opgestapt, niemand heeft gedwongen ontslag moeten nemen en er zijn geen uitzendingen geweest van het parlement die na een enquete vragen ging stellen aan een speciaal opgezette commissie. Maar ik denk, dat ze er zonder al deze maatregelen wel van geleerd hebben. Dus de volgende keer gaan ze dat anders doen OF ze vragen een leuke entreeprijs denk ik.... jammer dat ik er toen niet bij was!

zondag 3 februari 2013

Privacy (Marja)

In NL heb je het recht op privacy. Zelfs als je iets ergs hebt gedaan, kun je (meestal) terugvallen op een mooi zwart balkje over je ogen en onheilspellende initialen, zodat je later ergens anders overnieuw zou kunnen beginnen.
Hier is dat anders. Iedereen wordt met naam en toenaam genoemd, zelfs adressen worden soms vrijgegeven.  Dat zou als afschrikmiddel kunnen werken, maar er zit een heel groot nadeel aan. Fons heeft nu diverse mensen op het spreekhuur gehad, die rechtstreeks in de problemen waren gekomen door deze gang van zaken. De familie die op het adres woonde, kreeg te maken met dreigbrieven, baldadigheid ed. Moeders, wiens kind bij een vechtpartij betrokken waren of in een homotent waren opgepakt  (sommige mensen leven hier meer dan 50 jaar terug in de tijd) zaten niet lekker meer thuis toen dat nieuws naar buiten kwam. Kinderen die gepest of gemeden worden door iets wat een familielid heeft gedaan.
En ook als je beschuldigd wordt, staat het overal al in de pers vermeld. Maar als je uiteindelijk onschuldig bent, is je naam al wel blijven hangen bij mensen. En als je pecht hebt en je hebt dezelfde naam als een van de criminlen hier (want geloof me, de politie doet goede zaken hier...), dan moet je keer op keer uitleggen, dat jij dat niet bent, maar een naamgenoot ( en wie gaat je geloven?).
Niks geen recht op privacy. Niet voor de verdachte, maar dus zeker niet voor de familie.
 Toen ik me dat realiseerde, was dat toch wel even een nadenkertje voor mij.
En ik weet niet, wat "beter" is. IN NL, waar iedereen in anonimiteit ergens anders weer zijn gang kan gaan of hier, waar anderen met jouw acties zitten opgescheept?



Echte dierenliefde (Marja)

We hebben in onze achtertuin een fazant wonen, hardstikke grappig. Ook iets van een wezel denken we (te zien aan de gangen en het jatten van de groenten uit de tuin).
Nu zien wij onszelf toch wel als dierenvrienden.
Maar hier in NZ gaan ze anders om met dieren dan dat wij gewend zijn. Hier worden er geen mooie viaducten gebouwd  voor herten of wilde zwijnen, zodat ze veilig kunnen trekken. Nee, hier trekken de echte mannen er op uit om met hun maten te gaan jagen en de herten af te schieten. Dat kan in een echt mannenweekend. Trekken van jagershut naar hut. Wilde herten afschieten, ter plekke de goeie stukken vlees eruithalen (reerug) en weer doorgaan. Moeder doodgeschoten? Dan het jong ook meteen maar, anders overleefd ie het toch niet.
En hoe bereid je je  voor op zo'n tocht? Precies, door je in te lezen. Dat kan met boekjes als guns and rifles, de deer hunter, pig stalker en noem maar op. Echt mannenspeeltjes om mannendingen mee te doen.
De vorige keer toen we hier waren, was er in NL door een jager een mus doodgeschoten die domino day zou kunnen verwoesten. Nederland op zijn kop, stond in het nieuws en de jager werd met de dood bedreigd. Hier kregen ze het beeld, dat er in NL dus echt helemaal geen misdaad was, omdat dit als groot nieuws naar buiten werd gebracht.
Ze moesten eens weten......

Een collega van Fons zei heel serieus, dat als die fazant in onze kas zou komen, we eindelijk een geldig excuus zouden hebben, om het beest de kop om te draaien, hahaha.... En toen lachte Fons maar mee.
Ik ben benieuwd hoe die collega zou reageren als hij wist, dat we in Otautau onze eerste muis in huis netjes hadden gevangen en op het lege perceel naast ons vrij hadden gelaten in de naiviteit, dat hij niet meer terug zou komen. We hadden hem nog net niet laten beloven dat hij dat niet meer mocht doen, maar het scheelde bijna niets kan ik je zeggen.  Maar na diverse keutels en sporen, waren de vallen snel gezet (en die hebben we ook horen klappen.... de eerste keer voelt dat heel gemeen).
Je kunt ook vast wel vallen kopen voor de wezel, maar wij hebben ervoor gekozen, om de uitgang dicht te gooien. Maar dat beest bleef die gang maar open maken (duidelijk niet gevoelig voor subtiele wegpesthints), dus Fons heeft het toch maar met grof geschut aangepakt: Eerst heel veel water in de tunnels laten lopen (maar die tunnels waren langer dan dat we aan water kwijt wilden). Daarna steentjes erin en toen wederom dichtgegooid met zand. Zo, dat zal hem leren, hahaha!
En nu maar hopen, dat hij zijn heil bij de buren gaat zoeken.
Want een gezin wezels is misschien toch wel een beetje te veel van het goede hier....

vrijdag 1 februari 2013

Dierengeluiden (Marja)

Hoewel de dieren hier ongeveer hetzelfde klinken als de dieren in NL (poes zegt hier gewoon miauw, honden blaffen en schapen blaten), is het in het Engels toch allemaal weer anders. Dus als je hier een paard nadoet, kijken ze me hier heel raar aan.... een paard doet niet: hihihi, maar neigh (spreek uit: neeejjjj).
Een varken zegt oink in plaats van knor, een hond zegt gelukkig wel weer woof, een kat meow .
Maar een haan zegt geen kukeleku, maar cock-a'doodle-doo.  Een koe zegt moo, een eend zegt quack, de muis piept niet, maar squeakt in het voorhuis.
De uil? Die is leuk! Die doet in het Engels " to whit to whooo". Een kip doet hier cluck, een kikker zegt ribbit, de ezel zegt hee haw.
Ik heb ze nog niet allemaal, maar grappig vind ik het wel!
En tot slot nog een schaap: baaaa.....