woensdag 18 mei 2016

Dribble....

En toen had ik een van mijn eerste echt sessies als Personal Trainer. Ik had er lang over nagedacht en wist precies wat ik wilde gaan doen. Maar toen ik het overzicht van de sessie op het bord wilde schrijven ontekte ik, dat ik een aanval van vertaalangst had.

Wat ik wilde, is iemand een minuutje laten joggen en dan afwisselen met dribbel op de plaats. Maar hoe heet dat dribbel in het Engels? In mijn hoofd was het volstrekt logisch om dat te vertalen naar "to dribble" want a. het klonk erg goed en b. het zag er erg Engels uit, dus dan zou het wel kloppen. Google translate was misschien een betere optie geweest.....

Helaas had mijn klant nog nooit van deze uitleg van dit woord gehoord. Ze moest er nog wel even om lachen en vragen met wat ik bedoelde. Ik lachte mee , maar in mijn hoofd schoot ik in paniek: oh mijn hemel, had ik iets totaal onpasselijks op het bord gezet en was ze gewoon te beleefd om er iets van te zeggen?)

Toen ik thuis kwam en het voorval aan manlief vertelde moest hij heel hard lachen... dribble, dat is kwijlen!
Ik schrok me wild en ben meteen op internet gaan kijken... het zal toch niet.....

Gelukkig betekent to dribble niet ALLEEN maar kwijlen. Het betekent ook dribbelen. En biggelen. En kwijlen.

Juist.

Nou ja, ik kan alleen maar zeggen dat als mensen met mij werken, het in ieder geval niet snel saai zal worden. En wie weet leren mensen nog wat Dunglish onderweg. Kan nooit kwaad toch, een extra taal leren?

Maar als ik nu eens essie voorbereid, zet ik alles thuis alvast in het Engels op papier. Dan kan ik even rustig nadenken wat ik precies wil zeggen in het Engels. Wie weet voorkomt dat later wat genante momenten. Hoewel ik  van mezelf wel durf te zeggen, dat dat inmiddels een van mijn sterke kanten is geworden sinds we hier wonen. Mede dankzij mijn Dunglish heb ik me hier af en toe onsterfelijk gemaakt, dus misschien moet ik het wel gewoon omhelsen en uitdragen naar de buitenwereld.

Of ik knoop er een Nederlandse les aanvast voor mijn NZ klanten. Leren ze gratis een tweede taal!

Binnen!

Jaja, het is nu officieel! Ik mag mezelf een heuse personal trainer noemen!
Na een 7 maanden van leren, studeren en assessments maken is het nu af. Eindelijk.

Het moeilijkste deel van de hele studie was het feit, dat ik een aantal sessies moest doen die gefilmd werden. En daarna zouden ze beoordeeld worden natuurlijk. Maar het feit dat er iemand met een camera op mij gericht stond was echt killing! En ik werd er erg nerveus van. Ik ben er trouwens achter gekomen, dat het vertaalcentrum in mijn hersenen danig wordt verstoord als ik zenuwachtig ben. Dus er werd in die filmpjes veel "Dunglish" gesproken ( een mix van Dutch en English, erg leuk voor iedereen die ene keer wil lachen, niet voor iemand die op van de zenuwen een sessie probeert af te draaien kan ik je zeggen...).

Maar goed, ondanks dat werd ik toch als competent genoeg beschouwd om mijn papiertje te krijgen! En terwijl de eerste advertentie al onderweg was naar de drukker kreeg ik nog een email van de organisatie. Of ik even mezelf wilde registreren, want dat moest tegenwoordig. Natuurlijk wilde ik dat wel doen. Maar zodra ik erachter kwam dat ik een Australische versie van mijn DigiD moest gaan aanmaken, zag ik toch wat problemen aankomen. Inderdaad, zonder geldig Australisch rijbewijs of NZ paspoort kon ik geen DigiD aanmaken. De paniek schoot uit mijn oren. Want ik had dan wel al een email binnen waarin bevestigd werd dat ik heus wel geslaagd was, maar een diploma in handen hebben is toch een stuk echter zeg maar.

Snel een email verstuurd met daarin de uitleg van mijn situatie.  Gelukkig duurde het niet lang voor het verlossende antwoord kwam en een week later lag mijn certificaat in de bus! Whoohoo!

En dit is leuk! Ik vind het leuk om sessies te plannen ( zonder camera erbij dit keer) om er zo voor te zorgen dat mensen hun beoogde doel kunnen halen. Dieet/voedingsadviezen uitschrijven, op internet rondstruinen op zoek naar meer ideeen etc. Helemaal leuk!

Ik ben niet een personal trainer die klanten staat af te blaffen langs de zijlijn. Ik coach en stimuleer wel, en doe sommige onderdelen mee in het kader van gedeelde smart is halve smart. Gelukkig heb ik nu nog niet zoveel klanten, want anders was ik vast wel wat moeier geweest aan het einde van de dag.

Voorlopig ga ik deze hobby/baan met mijn huidige dagbaan combineren. Kijken hoe dat gaat.

En ikzelf?  Marketing! Ik blijf hardlopen in en rond het dorp om te promoten hoe gezond ik wel niet ben. Maar nu de temperaturen beginnen te dalen en er ineens heel veel regen en wind is, is het misschien verstandig om een ander promotieding te gaan doen om mijn naamsbekendheid te vergroten.
Misschien kan ik ook heel veel groene thee drinken in het cafe hier. Natuurlijk wel in mijn sportkleding (liefst met logo), zodat ik er op en top fit uit zie. Of een rondje over de hoofstraat (en via een achteraf weggetje weer snel terug naar huis, das max 2 km ipv de normale 12km), zodat mensen zien dat ik er in weer en wind op uit trek in mijn sportieve kleren en koptelefoon op.
Misschien kan ik ook op faceboek gaan en allemaal actieve selfies erop zetten, om maar te laten zien hoe ontzettend goed ik aan het trainen ben ( moet denk ik wel oefenen met het maken van sportieve selfies. Hoe doe je een sportieve pose en maak daar dan een coole selfie van? Tips welkom!).

Maar de waarheid is, dat ik in dat hondeweer liever thuis ben. In mijn huispak onder een dekentje. Met een kopje chocolademelk met marshmellows erin.

Misschien moet ik de marketing nog even laten zitten tot in de lente......

maandag 9 mei 2016

Leuke traditie?

De herfst is nu een aardig eind op weg. Op 1 juni begint hier officieel de winter, dus dat wordt ook wel wat.
En hoewel we ongelooflijk veel geluk hebben met het weer ( afgelopen weekend nog 20 graden), is het om 18:00 al donker. De blaadjes vallen nu in rap tempo van de bomen en de NZ herfst/winter tradities gaan weer van start.

In NL hebben we de pepernoten, banketstaaf, erwtensoep, boerenkool en marsepein als de dagen korter beginnen te worden.

Hier worden er weer cheeserolls verkocht, die je bij heerlijke (maaltijd)soepen op kunt eten.
Het is de tijd van de roasts, stews, maaltijden uit de slowcooker en natuurlijk het eenden schieten.

Juist.

Afgelopen weekend, het weekend van moederdag, is het zogeheten "duck shooting " seizoen geopend. De mannen trekken zich dan massaal terug in hun maimai ( schuilhut), om van daaruit op wilde eenden te jagen.  Veel moeders zaten dit weekend dan ook alleen thuis met hun kinderen, omdat dit een Belangrijke Traditie is.

Zelfs de supermarkten adverteren met speciale duck shooting specials: aanbiedingen om de opening van het seizoen te vieren. dat doe je natuurlijk met bier, kant-en klare worstjes en chips; allemaal voor in de maimai.

De jagers hebben het liefst wat mistig weer heb ik begrepen. Gelukkig voor mij, als recreant, was het zalig zonnig weer met een klein windje.

Vandaag, maandag was het het gesprek van de dag. Of Fons nog was wezen jagen. Ja, zoonlief had er 36 geschoten. Nee, alles mee naar huis, niets voor moeders meegenomen, hahaha.

En dan heeft mijn Nederlandse ziel het toch wel even zwaar hoor. 36 eendjes afschieten! Waarom dan? Eten die mensen de hele winter eend? Plukken ze de beestjes voor een nieuw kussen?

Mijn dochters kwamen vandaag thuis met nog meer geweldig nieuws.  Morgen is er op school een pluk-wedstrijd.
Kijken wie het snelst zo goed mogelijk een eend kan plukken.
Ik kan je zeggen, dat deze vaardigheid niet zo hoog op mijn verlanglijstje staat om heel eerlijk te zijn.... Ik weet niet of mijn meiden gaan of willen kijken, maar ik ben blij dat ik niet op school hoef te zijn morgen.

Sommige tradities neem ik met liefde over, maar dit is er eentje die ik oversla. Geef mij die cheeserolls met soep maar.

dinsdag 26 april 2016

Even melk halen.....

Vrienden van ons hebben een boerderij en ik mag daar af en toe verse melk halen. En eerlijk is eerlijk; datgene wat je in de supermarkt koopt lijkt niet eens op melk vers uit het vat.
Zelf wel nog even pasteuriseren, maar dan heb je ook wat!

Afgelopen week was ik er weer. In het donker dit keer, want de dagen worden korter en korter.  Vaak zet ik de auto dan met de koplampen zo, dat ik net genoeg licht heb om te zien wat ik doe.

deze keer stond ik net niet gunstig en stond ik in mijn eigen schaduw richting de opening van de melktank. En ik ontdekte, dat de hendel waarmee de melk getapt kan worden vervangen was.
Omdat ik niets wilde stukmaken, heb ik eerst mijn vriendin gebeld en de situatie uitgelegd. Ja, ze hadden een nieuwe kraan. Heel handig voor de vrachwagens. Die sluiten de slang van de tank aan op het melkvat, draaien de kraan via een hendel open en dan gaat met een grote vaart de melk -hup! de melkwagen in. Eitje.

Maar op deze nieuwe kraan zat geen klein kraantje onderaan. Zo'n lief klein hendeltje die je zachtjes openzet, waardoor de melk niet horizontaal de vrachtwagen ingespoten wordt, maar via een klein en krachtig straaltje direct naar beneden mijn melkkannetje ingaat.

Via mijn vriendin kreeg ik aanwijzingen: melkkan schuin tegen de opening van het vat aanhouden, voorzichtig hendel openzetten en dan ergens halverwege maar stoppen, omdat de kan schuin stond ten opzichte van de opening van de melktank.

Tot zo ver geen probleem. Maar in het donker met de felle autolampen achter me was dit toch wel een grotere uitdaging dan ik dacht. 
Nu moet je weten dat mijn vriendin een boerin is. En die zijn behoorlijk sterk. Toen ik de hendel niet meteen openkreeg besefte ik me, dat ik waarschijnlijk iets meer kracht moest zetten. Oh ja, en de hendel indrukken, hielp ook.


Wat er toen gebeurde is een beetje wazig voor me....Maar ik kan me vaag herinneren dat ik dacht; ik moet meer kracht zetten bij het omzetten. En toen stroomde de melk ineens met een grote vaart over de melkkan heen direct over mijn kleren. Heel snel was de kraan weer dicht, maar het kwaad was al geschied. Heel voorzichtig lukte het me de tweede keer wel om de hendel een beetje om te zetten, waardoor de melk netjes in mijn kannetje terecht kwam.

Opgelucht dat het gelukt was, maakte ik alles schoon en liep naar de auto. Ik vond het wel een grappig voorval, totdat ik de melkspetters zachtjes in mijn  nek voelde lopen. En via mijn broek mijn laarsen in. En doordat er spetters op mijn bril zaten, kreeg het autoritje naar huis een hele ander dimensie. En weet je dat melk, verse melk toch een beetje gaat ruiken?

Cleopatra nam baden in ezelinnenmelk, dus ik ben er voor het gemak maar van uit gegaan, dat ik nu een gratis whole body experience had meegemaakt. Goe dvoor je haar ook trouwens, koeiemelk.
Echt top.

Maar een volgende keer denk ik, dat ik er toch maar een schoonheidspecialiste tegenaan gooi.

Daar heb je ook niet zoveel wasgoed van.

zaterdag 16 april 2016

Uitvindingen

Sinds we hier in NZ zitten heb ik me verbaasd over de dingen die hier niet, en in NL wel te krijgen zijn. Via internet kunnen we veel bestellen, maar niet alles wordt naar NZ verscheept om een een of andere vage reden (misschien zijn er nog mensen die bang zijn aangevallen te worden door wilde inboorlingen of slangen ofzo, geen idee.)

Maar heel soms zie ik hier dingen waarvan ik denk: waarom hebben we dat in NL niet? Een van die dingen is de shower dome. Oke, die kan hier alleen bestaan omdat de isolatie zo slecht is. Laat ik het pricipe even uitleggen.

Een showerdome is een plastic koepel die je met behulp van twee geleidingsrailtjes over je douche cabine kunt schuiven.
Alle stoom blijft dan in de cabine. Die blijft heerlijk warm en je hebt geen last meer van vocht in de badkamer. Geen vocht is geen schimmel of afbladderende verf. Ideaal!

En zeker hier, waar isolatie nog geen gemeengoed is, is zo'n showerdome een heerlijke droom. Was, moet ik zeggen. Want wij zijn sinds kort de trotse bezitters van ook zo'n kek ding. En eerlijk is eerlijk: het is zalig! Normaal gesproken stond ik onder de douche nog in de tocht, nu is het zelfs heet in de douche cabine!
En na het douchen zorg ik ervoor dat alles netjes droog gewisserd wordt. Daarna moet de deur wel even op een kiertje om het kleine beetje stoom er nog even uit te laten en klaar!

Het enige nadeel is wel, dat op het moment dat je uit je warme stoomcabine stapt, je meteen wordt teruggeworpen in de koude realiteit; een tochtige badkamer in een koud huis. Maar ik heb ook al ontdekt, dat als je maar heel heet doucht, je nog even nastoomt als je jezelf afdroogt en het dan nog wel even duurt voordat je echt koud wordt. Laat die winter maar komen! Zolang we gasflessen hebben zodat het water warm wordt, weet de rest van het gezin waar ik ben.

In de rij voor de douche.

Want ik ben niet de enige die ineens een enorme fan is geworden van onze stoomcabine.

vrijdag 8 april 2016

Sarah

Een vriendin van me is 50 jaar geworden. Dat wordt natuurlijk gevierd!

Ze  zijn Nederlands en kennen de Nederlandse tradities. Haar man had dus  gevraagd of ik een Sarah wilde maken voor haar. Natuurlijk leek me dat heel erg leuk om te doen. Ik hoefde dus niet lang na te denken over het antwoord.

Maar de enige Sarah die ik ooit had gemaakt was in 2005 geweest... en dat was gewoon een pop van zandkoekdeeg, niet echt iets bijzonders.

Maar nu wilde  ik er iets leuks van maken. Dsu nadat ik gevraagd had voor hoeveel personen de Sarah moest worden ( weetiknie), begon Het Nadenken. Want ik wilde wel iets leuks doen, maar er was zoveel mogelijk. Zou ik een taart maken? Of verschillende taarten aan elkaar maken a la Heel Holland Bakt ( of de Britse variant: The Great British Bake Off)? Of zou ik iets 3D maken van verschillende eetbare materialen?

Uiteindelijk besloot ik het thema ( jaja, ik had een heus thema) Nederland te gebruiken. Nog steeds niet met een duidelijk beeld of plan begon ik met bakken. En besloot het thema Nederland wat uit te breiden naar : door een Nederlandse vrouw gebakken. Dan kon ik iets meer kanten op. Dus binnen een paar dagen rook het huis heerlijk naar allemaal koekjes die de oven uit kwamen. Pepernoten, gevulde speculaas, banketstaven, lange vingers, biscotti, amandelkoekjes en meer heerlijkheden verlieten de oven en werden op een veilige plaats opgeborgen totdat ik wist wat en hoe de Sarah er uit zou gaan zien.

Het uiteindelijke resultaat was een Sarah van 85 cm lang. Gemaakt van boterkoek, pepernoten, gevulde speculaas, biscotti,  banketstaaf en marsepein. 


Ik was zelf erg te spreken over het resultaat.
En omdat ik veel te veel koekjes en andere probeersels over had, zitten we nu heerlijk aan de pepernoten bij de thee. De dagen worden ten slotte korter, de herfst is echt begonnen en als we dit vertalen naar NL zou het nu al begin oktober zijn, dus ver uit het seizoen zitten we dan niet.

Helaas had ik geen boterkoek extra gemaakt, maar mijn kinderen hebben die nog nooit gegeten en dat kan natuurlijk niet. Dus die gaan we binnenkort weer opnieuw maken, maar deze keer zal hij niet worden verwerkt in een Sarah. Deze koek gaan we zelf eten, nadat ik eerst een stuk heb gerend zodat ik zonder schuldgevoel een extra groot stuk kan nemen. Ik heb er nu al zin in! En als ik dan ook nog heel goed mijn best heb gedaan, kan er vast nog wel een stukje marsepein van af. En als ik dan heel erg hard mijn best heb gedaan, dan kan er vast nog wel een gevulde koek bij. En een triple chocolate cookie. En een amandelkoekje. En een paar lange vingers.

...

Dat gaat denk ik toch een lange run worden morgen!

dinsdag 5 april 2016

Eindelijk!

Na maanden trainen, in weer en wind de  hardloopschoenen onderbinden was het dan eindelijk zo ver.

Op vrijdag was ik 's middags al met een deel van de kinderen naar Wanaka gegaan, waar ik mijn race pack kon ophalen. Ik had gehoopt op een leuke goodie bag, maar op mijn startnummer en een bandje voor de bus na zat er alleen een gelletje in.... Helaas.... Snel heb ik de kinderen nog meegenomen een andere sportwinkel in, waar ik voor de zekerheid een paar gelletjes kocht voor onderweg. ik had er tijdens de training nog nooit een gebruikt, maar met mijn zenuwen die door mijn lijf gierden haalde ik mezelf allemaal doemscenario's in mijn hoofd waar ik ze absoluut nodig zou hebben. Zo'n 10 minuten later verliet ik opgelucht de winkel met 5 gelletjes in mijn zak, met/zonder caffeine, met extra suiker, met allemaal vercshillende smaakjes etc. Ik had alleen geen idee waar ik die dingen allemaal zou moeten stoppen tijdens de race, maar ik had ze in ieder geval!

Na een redelijk onrustig nachtje werd ik om 6 uur door de wekker gewekt ( tip voor de volgende keer: als er een wekker in een vakantie huisje staat, kijk dat altijd even of iemand hem heeft gezet; kan je zo maar wat slaap schelen....)

Ons vakantie huisje was op 2 minuten loopafstand vanwaar de bussen zouden vertrekken. Om 7:45 zou de eerste bust weggaan, dus stipt om 7:30 liep ik de voordeur uit ( want wie weet wat ik op die 200 meter allemaal nog tegen zou komen, toch?).

Rond 8:00 stapte ik vlakbij het startpunt uit de bus.  Gelukkig waren er toiletten waar ik even gebruik kon maken. Maar toen ik zag wat een enorme hoeveelheid  ( voor NZ bergippen dan he) mensen er aankwamen, besloot ik meteen weer achteraan te sluiten in de rij. gelukkig maar, want toen we bijna aan de beurt waren, werd ons gevraagd naar de andere kant van het veld te komen voor het veiligheidspraatje. Maar mooi niet dat ik mijn plaatsje in de rij zou opgeven ( want inmiddels moest ik echt heel nodig plassen...)! En met mij waren er meerdere deelneemsters met hetzelfde idee, dus niemand vertrok uit de rij. Met een diepe zucht  besloot de organisator dan maar het praatje te houden bij te toiletten, zodat iedereen zou horen wat er wel en niet van ons verwacht werd tijdens de race. Omdat ik mijn rugtas met mijn warme vest al in de trailer had gezet ( die zou bij de finish weer op mij wachten) en het behoorlijk fris was, liep ik te klappertanden tijdns het praatje. Lekker voor het hardlopen natuurlijk, maar niet om stil te staan.

Ein-de-lijk, om 09:00 uur gingen we van start. Ik heb het rustig aan gedaan in het begin, om zo mijn eigen ritme te kunnen vinden. De hele run verliep soepeltjes. Vlakbij de finish ging de weg erg steil naar beneden en toen ik me schrap zette om rustig naar beneden te gaan, schoot de kramp in mijn bovenbenen. Met het idee: hoe sneller ik ben, hoe sneller ik er van af ben, heb ik mezelf toen maar naar beneden laten gaan op volle snelheid en ben met een eindsprint geeindigd in een tijd van 2:16:14!

Het zat erop. Na alle trainingen, spierpijn, blaren, krampen en mentale tegenslagen had ik het dan toch maar geflikt: een halve marathon!

Het eerste uur voelde ik me fantastisch.... maar toen we na de lunch even heerlijk gingen zitten aan de waterkant, voelde ik mijn bovenbenen weer opstijven. En om na een uurtje doezelen in de zon weer op te staan en heuvelop te lopen was zwaarder dan het rennen van die hele marathon.

Gelukkig was dat van korte duur en heb ik net mijn eerst loopje al weer achter de rug. Want eind mei is er weer een halve marathon en die is niet allemaal naar beneden, dus ik moet aan de bak. Heuvels trainen. En het gekke is, ik kijk er nu al naar uit. Niet naar het lopen zelf, maar naar het finishen, Want dat was alle moeite absoluut  waard!