dinsdag 5 januari 2016

Gelukkig nieuwjaar!

Na een ruime maand van studeren, leren, huishouden, gezin en werken heb ik besloten om even adempauze te hebben: wat een luxe!

De kerstsdagen hier zijn heel mooi geweest wat het weer betreft, in tegenstellig tot het weer van de afgelopen tijd. Het is erg wisselvallig geweest ( 30 graden de ene dag, 10 graen de dag erop, echt enorm). Met als gevolg dat mijn kast nu uitpuilt van alle zomer-en winterkleding die naast elkaar hang in de kast.

We hebben visite gehad uit Nederland, altijd erg gezellig.  Ze waren NZ aan het doorkruisen en hebben samen met ons kerst gevierd op de kiwi- manier: pakjes uitpakken in de ochtend, een bbq voor lunch en daarna het zwembad in: heerlijk!

Alles en iedereen neemt vrij met de kerst, dus als je dingen moet regelen heb je pech. Zelfs de belastingdienst wist me via een antwoordapparaat te melden dat ik vanaf 7 januari weer welkom was. Dat is in NL wel anders....

De meeste kiwi's hebben maar 4 weken vrij per jaar, dus het is een kwestie van goed timen om je dagen zo optimaal te benutten. Als de feestdagen in het weekend vallen, zijn de eerst dagen na het weekend verschoven feestdagen. Dus dat betekende hier, dat er maar 3 dagen gewerkt hoefden te worden. Ruil die in voor vakantiedagen en je hebt twee weken vrij wat je maar 6 dagen kost!

We hebben meegedaan in de kerstparade in Tapanui. Geen foto's, want we waren er zelf onderdeel van! Met opgetuigde stepjes en fietsen liepen we mee door het centrum van Tapanui. Eigenlijk is het meer een sociaal gebeuren dan een parade, met na de optocht allemaal auto' en vrachtwagens van de omgeving die hun vervoersmiddelen allemaal hadden opgepoetst , speciaal voor de gelegenheid.

Oud en nieuw hebben we niet bewust meegemaakt. Geen vuurwerk hier, er is over het algemeen een algeheel vuurverbod ivm het gevaar op brand. En als je kijkt naar onze Blue Mountains waar een enorme hoeveelheid bomen staan, wil je niet dat dat in de brand vliegt. Een brandweerman heeft ooit tegen Fons gezegd dat als het in de brand vliegt, er geen mogelijkheid is om het te blussen.... dus maar geen vuurwerk dan. We zouden op tweede kerstdag marshmellows roosteren bij vrienden, maar omdat het tegen het middaguur al snikheet was hebben we ervoor gekozen, om dat door te schuiven naar een andere, koelere dag.

Er schijnen in NZ wel vuurwerkshows te zijn, en grote feesten. Maar dan moet je al ruim van te voren een slaapplek regelen en omdat wij beiden tussen de feestdag door gewoon moeten werken, was dat voor ons geen optie. Wij zijn in 2015 gaan slapen en werden in 2016 weer wakker.

Of ik het mis? Soms wel. Kerst  en oud en nieuw vieren in de zomer past gewoon nog niet. Oliebollen bij 26 graden zijn niet zo lekker  als in de winter ( hoewel ik heb begrepen dat in NL de temperaturen soms er niet ver van af liggen).
De kerstlichtjes gaan pas om een uur of 10 's avonds aan, omdat het eerder gewoon te licht is ervoor.

Ik heb wel een aantal voornemens voor dit jaar: studie afmaken, genieten van een goed boek, proberen om eindelijk de borstplaat goed te laten lukken, de nougat perfectioneren, kijken of het me lukt om zelf goeie ouwel/snoeppapier te maken, een schuimtaart maken..... uhm.... ja, eten is nu eenmaal belangrijk voor me....

Maar gelukkig heeft Fons daar een oplossing voor gevonden: hij heeft me opgegeven voor een halve marathon!
Als alles goed gaat ( duim voor me!), dan loop ik begin april 21,1 km in Wanaka.
Volgens Fons is het een "eitje" ( daar ben ik nog over aan het nadenken); asfalt, voornamelijk heuvelaf, en de juiste tijd van het jaar. Dus ik ben nu keurig drie keer per week aan het rennen en hoop, dat mijn knie het dit keer houdt. Rustig aan opbouwen is mijn motto. Maar tot nu toe gaat het goed en ik heb er wel vertrouwen in.
En het voordeel van veel rennen is, dt je na afloop weer alle voorraden in je lijf moet aanvullen. Dat betekent dat ik me misschien ook eens moet gaan verdiepen in het maken van dingen als caramelbonbons, chocoladeflikken en meer van dat lekkers.....

Voor iedereen die "normale" dingen doet: heel veel plezier dit jaar, iedereen een gezond en gelukkig 2016 gewenst!



dinsdag 24 november 2015

Weekend ontspannen

Ik had al even geleden een weekend weg geboekt. Zonder man en kinderen. Het was een yoga weekend, wat me helemaal het einde leek. Ik had bedacht dat dat weekend zou plaatsvinden na mijn stage, maar door onvoorziene omstandigheden zat ik nog midden inmijn stageweken toen ik vertrok naar Wanaka.

Van te voren had de yoga juf me verteld, dat we vegetarisch zouden gaan eten. Nu ben ik daar mee bekend, leek mee heerlijk. Ik kreeg het programma doorgemaild: veel yoga, met op zaterdagmiddag een paar uurtjes free time. Kijk, als je dan toch in Wanaka zit is free time wel erg lekker.

Op vrijdagmiddag vertrok ik met twee vriendinnen richting Wanaka. Onderweg haalden we bij een winkeltje een "ongeonde" lunch met de grap, dat dit het laatste fatsoenlijke eten zou worden voor ons het weekend. Want mijn vriendinnen wisten me te vertellen, dat we vegan zouden gaan eten. Daar kan ik het ook wel mee, dus ik had er nog steeds zin in, hoewel ik een donkergrijs vermoeden kreeg, dat er geen patat op het menu zou staan..... of een heerlijke indische curry.

Het weer was heerlijk en de eerste yogaklas was erg fijn.  Voor het avondeten ( pas om 19:00 eten!!) hadden we nog een yogales wat tijdens de gewone yogaklas gehouden werd. Je moet even weten, dat als ik op donderdagavond naar yoga  ga, iedereen altijd erg blij is om elkaar te zien en dat er voor de klas heel wat afgebept wordt.
Hier niet.

er hing een bordje op de deur voor het yogalokaal: stilte. Iedereen kwam dan ook heel stil en serieus binnen en ging direct in ene yogahouding liggen, iets wat bij mij direct op mijn lachspieren werkte. En hoe meer mensen er binnen kwamen en zich in een bocht vouwde, hoe erger dat werd.
Na de les was het dan eindelijk etenstijd. We hadden een paar heerlijke salades en als toetje iets met raw chocolate, wat net smaakt als echte chocolade, dus ik was al lang blij.

De volgende ochtend begonnen we om 7:00 uur met een les. Voor die tijd kregen we een glas appelazijnmet water te drinken (iets met het op gang brengen van je spijsvertering) en een vers glas bietensap te drinken. Met een licht misselijk gevoel toog ik naar de bikram yoga klas, yoga in een omgeving van 40 graden. Na de workshop zou  de "echte" klas volgen. Maar ik ging tijdens de workshop al een aantal keren bijna onderuit; een combinatie van laag bloedsuiker en bewegen in de warmte. Ik besloot de klas over te slaan  en heerlijk lang te gaan douchen. De juffen hadden gezegd dat dit ons weekend was en dat we mochten doen wat we wilden, iets wat ik zeer ter harte nam.

Na een ontbijt met fruit, kokosyoghurt, kokoswater en noten volgden er een workshop over raw eten, iets wat we dit hele weekend zouden gaan doen. En toen sloeg de paniek wel een beetje toe hoor. Vegetarisch, vegan, ik doe wel mee, maar raw? Maar goed, ik zat er nu eenmaal en besloot mee te doen met alles. Leuke ervaring, toch? Dus na een lunch met ontsproten kikkererwten, erwtjes, salades en een sapje gingen we wederom een yogales in.
Maar met de free time hielden mijn vriendin en ik het niet meer: we zijn de supermarkt ingedoken en hebben een zak chips leegegeten aan de rand van het meer. Heerlijk! Ik kreeg meteen meer trek in chocolade, dus een zak m&m's was snel gehaald.

Met dat in onze buik verschenen we een paar uur laten aan het avondeten: salades met rauwe courgettes ( tot spagetti gesneden in een spiralisor) met een koude tomatensaus.

Zondagochtend ging ik beter voorbereid richting de les: ik had mueslibars meegenomen en opgegeten, samen met een banaan. De appelazijn sloeg ik vriendelijk af, net als het groentesapje wat me werd aangboden. En terwijl de rest druk bezig was met ander zaken, besloot ik mijn hardloop schoenen aan te trekken en ene stuk te gaan rennen.

En dat was een hele goede beslissing!

Dit was het uitzicht tijdens mijn 5k rondje:





NIet slecht he!

Al met al heb ik een heerlijk weekend gehad maar ben er wel achtergekomen, dat raw vegan eten niet echt iets voor mij is.....

Stage

In mijn opleiding die ik aan het volgen ben zit ook een stage.
Maar liefst 40 uur moest ik meelopen met een personal trainer om zo ervaring op te kunnen doen voor straks.
Omdat mensen naar een personal trainer gaan buiten hun werktijden om, hield dat voor mij in, dat ik bijzondere weken achter de rug heb.
En de kinderen... die deden het super. Iedere avond voor de stage dag hadden we een officiele briefing. dat zag er ongeveer zo uit: mama ziet jullie morgenochtend wel/niet. Uit school gaan jullie wel/niet naar papa's werk, waar ik jullie wel/niet vandaan kom ophalen. Dan eten we wel/niet  samen en daarna ga ik wel/niet weer weg.
Neem nou een woensdag. Om 5:00 uur op, een half uur later in de auto en om 6:00 stage. dan van 7-11 werken en van 11-13 uur stage. dan van 13-14:30 werken en van 14:30-16:00 stage. In de auto naar de praktijk, kinderen ophalen en eten koken. Om 18:30 weer in de auto op weg naar Gore, om daar van 19:00-21:00 staget te lopen.

Het is me gelukt om in drie weken 30 uur te draaien. Daarna was ik helemaal gaar. En de kinderen vragen nu af en toe nog steeds waar ze naar toe moeten gaan uit school, de zieltjes...

Maar goed, dit blok is achter de rug. Nu hoef ik alleen maar "gewoon" te leren en te werken. De dagen van 5:00 opstaan zijn achter de rug en ik kan zowaar uitslapen in de weekenden!

Maar om nou te zeggen dat ik zo'n grapje nog een keer zou uithalen..... nou nee.

Als het goed is ben ik over twee maanden helemaal klaar, daar hou ik me maar aan vast!


zondag 1 november 2015

Gezinsuitbreiding

Fons en ik hadden het er al een hele tijd over gehad. Een huisdier nemen. Maar ja, eigenlijk mag het niet van onze huisbaas, door vervelende ervaringen in het verleden. Een van de vorige bewoners had namelijk ene hond of wat en die hebben het huis toen dusdanig onder poten genomen, dat het huis opnieuw behangen moest worden, de vloerbedekking moest eruit en wij zien nog steeds sporen van huisdieraanwezigheid op de deuren en sommige muren.

Dus het was vastgelegd in ons contract, dat huidieren niet welkom waren. Maar wij vinden het zo leuk....

Omdat we hier inmiddels al twee jaar wonen en dachten dat we nu inmiddels wel een potje konden breken hebben we toch de stoute schoenen aangetrokken.

En we zijn sinds kort de trotse dienaren van onze kat Rose.

Toen ik een poes ging halen uit het asiel  kwam zij meteen op mijn schoot zitten. De verzorger zei heel toepasselijk: ik denk dat je net geadopteerd bent!

Vers uit het asiel gehaald deed Roos al of ze hier jaren kwam. En wij, haar trouwe dienaren probeerden haar van alle gemakken te voorzien.  Ze werd geaaid, geborsteld, vertroeteld met leuke speeltjes en ze mocht heerlijk op schoot zitten.

Nu zijn we inmiddels een dikke twee weken verder en alles is een beetje normaal geworden. Roos is een echte kat op een heel klein dingetje na. Dat was ook de reden dat ze in het asiel is beland.
Ze vangt namelijk geen muizen.
Ze gaat er ook niet achteraan om mee te spelen, ze eet ze niet op, ze doet er niets mee.

Gerookte zalm? Ze haalt haar neus ervoor op. Plakje ham blieft madam niet. Maar Voor kattebrokjes komt ze de stoel wel uit, dat dan weer wel.
Een beetje een typische poes dus die dus heel goed in ons gezin past! 

Enne..... muizen weten toch niet dat onze kat niets ziet in muizen vangen en dat gaan we haar niet vertellen ook!

Tijd!

Nu bij iedereen de klokken weer zijn verschoven schelen we weer 12 uur. Tot ergens in maart volgend jaar, want dan gaan we weer schuiven, tenzij iemand besluit om het hele gebeuren af te lassen.
Kan altijd.
Maar dan zien we het wel weer.
Voor nu zitten we in de zomertijd wat inhield dat het veel te vroeg was om eruit te komen in de ochtend en dat de kinderen 's avonds niet in slaap konden vallen.
Gelukkig is dat nu voorbij en genieten we voorzichtig van het feit, dat we 's avonds na het eten nog even lekker naar buiten kunnen.
Althans, als het niet zou stormen en regenen. Maar ook dat weer hoort bij de lente. En nu is november begonnen, het Nederlandse equivalent van mei, dus laat het mooie weer maar komen!

zondag 11 oktober 2015

Milford Sound

Op mijwas n verlanglijstje stond al een hele tijd Milford Sound. Mensen uit de hele wereld komen kijken naar dit fjord en wij wonen hier nu al ruim twee jaar en zijn er nog nooit geweest. Tijd om daar dus verandering in te brengen. En omdat kinderen in de schoolvakanties gratis met de boot mochten zijn we als echte Nederlanders dus op pad gegaan de afgelopen week. Onze uitvalbasis was Te Anau. Daar zouden we de nacht ervoor en erna blijven slapen.

Vrijdagochtend om 10 uur zaten we in de auto. vanaf Te Anau ( spreek uit: tiejanau) is het nog twee en een half uur rijden naar Milford Sound. En met heel veel mooie stukjes onderweg hadden we genoeg tijd om erheen te rijden.

De rit is al de moeite waard, de boottocht in Milford Sound was ook bijzonder mooi. Zeker omdat de bergtoppen nog bedekt liggen in een laagje sneeuw.

Hieronder een kleine impressie: geniet!

Mirror Lakes: klein meertje met waanzinnig mooie weerspiegeling
Wachten voor de Homer Tunnel: een met de hand gemaakte tunnel door de bergen heen, eenrichtingsverkeer

Onderweg naar de tunnel toe mochten we nergens stoppen wegens lawinegevaar: veilig gevoel....

Eerste aanblik van Milford Sound, met in de verte een schip dat aan komt varen

Bijschrift toevoegen


Als je goed kijkt zie je de bussen met toeristen die ook terugrijden... vakantie verkeer op de weg!

... maar toen die eenmaal voorbij waren was er niet zoveel verkeer meer over.....







Rijbewijs

Ons NZ rijbewijs was inmiddels wleer 10 jaar oud: tijd om te vernieuwen!
Maar waar laat je dat doen? In Tapanui  hebben we wel een gemeentehuis/bibliotheek, maar daar kun je niet je rijbewijs vernieuwen.

Ik zag mijn geest alweer dwalen: dat zou wel weer iets van twee uur rijden worden op een van de zeldzame dagen dat Fons en ik samen vrij zouden zijn door de week. Maar dankzij google kwamen we er al snel achter, dat het ook gewoon hier in Gore zou kunnen. Kijk, een half uurtje rijden is mooi te doen.

We moesten naar het kantoor van de AA, de kiwi variant van de ANWB. Het kantoor zat aan de hoofdstraat waar ik iedere keer overheen ging als ik naar mijn werk reed, dus dat moest geen probleem opleveren.
Dacht ik....
Want als ik er zes keer per week langsreed, waarom was het me dan nooit eerder opgevallen?

Op die vraag kregen we later op de dag antwoord. We hadden het adres op zaken en togen vol goede moed op pad. We moesten uitkijken naar een geel met zwart uithangbord, dat  zijn immers de kleuren van de AA. Helder, toch? Maar nadat we het bewuste stukje een keer of wat op een neer hadden gereden hadden we nog niets gevonden. Geen geel met zwart bordje, geen aanwijzingen, gewoon niks.

Uiteindelijk besloten we bij een bezinestation hulp te vragen. Het is ons wel vaker overkomen, dat op internet er alles nog open en werkend uitzag, maar dat op de plaats van bestemming er niets meer was te vinden. Winkeld die gesloten of verhuisd waren, of andere winkels die in die plaats hun spullen verkochten; alles al een keertje gezien.

Dus op het ergste voorbereid ( toch twee uur rijden voor een nieuw rijbewijs) liep ik richting het kantoor van het bezinestation. en daar stond het: rijbewijs vernieuwen binnen. Nog steeds erg voorzichtig liep ik naar binnen, waar mijn gematigde enthousiasme al snel omsloeg in heuse euforie.
Want achter de kassa's van het benzinestation was een heuse balie van de AA! Met rijbewijsvernieuwingen!

Fons en ik moesten wat papieren invullen en onze foto's werden er meteen gemaakt.  Dat scheelde weer. Maar toen...
Toen bleek, dat het Gore kantoor geen beschikking had over een mooi print-je-rijbewijs-terwijl-je-wacht-machine.
Onze spulletjes moesten opgestuurd worden en dan zouden we ons nieuwe rijbewijs met de post opgestuurd krijgen. Ons oude rijbewijs moesten we inleveren. Maar zonder rijbewijs mag je de rweg niet op.
Ik was erg benieuwd naar de kiwiw oplossing voor dit probleem. En dat was anders dan ik had verwacht.

Heel vroeger, nog voor de pin apparaten enzo, konden mensen in  NL een cheque uitschrijven  in plaats van cash te betalen. Nu hebben ze  hier in NZ die cheques nog steeds. En dat was ook precies wat die mevrouw van de AA deed. Op een speciaal cheque boekje schreef ze voor ons allebei een soort cheque uit ter waarde van een tijdelijk rijbewijs. Een paar weken geldig, want tegen die tijd zou ons nieuwe rijbewijs wel met de post gekomen zijn.

Wel gek hoor, met een sloom papiertje op zak week op pad gaan, maar he, als het werkt, dan werkt het. En inderdaad, na anderhalve week wachten werd ons nieuwe rijbewijs keurig in de brievenbus gestopt. Niet aangetekend ofzo. Gewoon, met de gewone post.

Dus nu sta ik weer met een gezellige nieuwe vreselijke foto op mijn nieuwe rijbewijs en mag ik hier weer 10 jaar mee door NZ  rondtoeren.

Hoe het NZ rijbewijs eruit ziet? Het is een pasje, net als in NL. Dat was het 10 jaar geleden ook al.
En wat nou als ik mijn NL rijbewijs wil verlengen? Dat kan, maar dan moet ik weer de paierwinkel in waar iedereen zo dol op is. Ik heb nog steeds last van hoofdpijn die de NL belastingdienst bij mij heeft bezorgd ( aangifte 2012 is nog steeds niet rond), dus om nu weer formulier Enummerzoveel in te vullen en orginelen van bewijs van uitschrijving..... gelukkig heb ik nog even de tijd.... Ik neem er alvast maar een paracetamol op!