Onze buren hebben een allesbrander in hun huis. Vrijwel alle huizen in NZ hebben op dit moment een vorm van openhaard/allesbrander/palletbrander in huis. Dat is vaak de hoofdverwarming van het huis.
De wind waait vaak vanuit dezelfde kant, net als in NL (al ben ik er nog niet uit vanaf welke windrichting dat is...). En het gevolg is, dat de rook van de schoorsteen (die erg laag is..) vaak onze tuin inwaait. De eerste keren was dat overdag, zodat ik toch maar mijn was binnen haalde. Een rooksmaak aan mijn eten is soms nog wel lekker, maar aan mijn fris gewassen beddegoed heb ik liever een licht bloemenluchtje hangen!
Soms hebben de buren iets in de openhaard gegooid, wat zorgt voor een zwarte rook. En omdat we niet geisoleerd wonen, kunnen we in ons huis ook meegenieten met hun experimenten. De eerste keren zijn we het hele huis doorgelopen 's avonds, op zoek naar de oorzaak van die vreselijke brandlucht ( wonen in een houten huis zorgt er toch wel voor dat ik iets panischer ben over vuur enzo... geen kaarsen hier !)
Van de week liep ik naar buiten, toen ik een duidelijke zeeplucht rook. Een stuk beter dan die rooklucht, maar toch erg aanwezig. Na een paar dagen ben ik maar eens op zoek gegaan naar de bron van die lucht (vreselijk nieuwsgierig, ik weet het..)... zouden ze ineens een zeepfabriek hebben hiernaast als nieuwe hobby? Maar wat een sterke geur dan toch!
En wat bleek.... die zeeplucht kwam niet van zeep, maar van het echte spul; er stond in de tuin een mooie boom te bloeien met hele lekkere zeepbloemetjes.....
Toen viel langzaam het kwartje.....
Oh ja.....zeep wordt vaak gegeurd met "natuurlijke bloemengeuren". Ik voelde me wel een enorme stadse hoor. En ik weet nu nog steeds niet, wat voor boom het is!
Wel weet ik inmiddels, hoe madarijnbloesems ruiken (net als in de zeep) en de citrusvrucht is ook niet onbekend voor me. Ik kom er wel, het duurt gewoon even!
Over mijn leven met manlief en 4 kids in een piepklein dorpje in het midden van niemandsland in Nieuw-Zeeland. Geniet mee!
dinsdag 14 mei 2013
zondag 12 mei 2013
Saint Clair (Marja)
Na maanden van voorbereiden, zere rug, carboloaden, knieblessures en oefenrondjes uitstippelen was het zaterdag dan zover: de Saint Clair Half Marathon (voor de echte kenners de SCHM genoemd) ging om een uur of 9 van start!
Er deden zo'n 2500 deelnemers mee, dat is voor NZ begrippen echt wel een groot evenement. Een deel van de deelnemers kon helaas niet meerennen dit jaar. De ferry die van Wellington kwam op vrijdag, kon niet aanmeren in de haven van Picton vanwege een storm (niks van gemerkt hier...) en moest na diverse keren proberen helaas weer terugkeren naar Wellington. Die mensen hebben 10 uur op het schip gezeten, wat waarschijnlijk niet echt op een kalme zee heeft gevaren. Dat lijkt me echt zo'n teleurstelling!
Maar goed. Bij een ochtend temperatuur van -1 graden stonden we te blauwbekken voor de start om een veiligheidsinstructie te krijgen. Omdat de zon zou schijnen, had ik toch maar wel korte mouwen aangetrokken maar man, wat was het koud! Na 10 minuten wachten voelde ik mijn tenen, vingers en oren niet meer.
Eindelijk ginge hte startsein en weg waren we!
Helaas voelde ik mijn knie al snel weer opspelen. Ik stond voor de keus: door rennen en er het beste van maken
of het rustig aan doen en hopen, dat ik mijn knie een beetje zou kunnen sparen (voor zover dat mogelijk is als je 21 kilometer gaat afleggen natuurlijk.)
Ik koos voor de tweede optie en heb afgezien, gerend, stukken gelopen en genoten van het fantastische uitzicht! Wat een waanzinnige mooie streek is dit! En omdat het grootste deel van de race over priveterrein gaat, kom je op plekken waar je anders niet mag komen. En inderdaad; ik heb de wijnijsjes gezien (waar sommige renners graag eentje van namen), de zalspiesjes, de kleine glaasjes wijn. Maar ook de banjoman, het kapa haka koor (maori koor), een trommelman, een pipeband, fanfare, super allemaal! De sfeer was erg goed en gezellig, een beetje een theekransje idee. Althans, bij mij in de achterhoede. Vooraan liepen de snelle mensen en die zullen dit wel anders beleefd hebben. Bovendien was 75% van de deelnemers vrouw, wat waarschijnlijk het hode theekrans-effect wel verklaard. En daar liep ik heel gezellig tussendoor.
De lopers hadden niet automatisch voorrang. Waar bij de Dam tot Dam loop het hele verkeer plat ligt en wordt omgeleid, stonden er hier langs het parcour bij oversteekplekken verkeersbrigadiers te posten. En als er auto's aankwamen, kon het zomaar gebeuren, dat je gestopt werd en even moest wachten tot je weer verder kon met de race (ikzelf ben 3 keer gestopt, Fons mocht overal doorrennen....hmmm).
Er deden zo'n 2500 deelnemers mee, dat is voor NZ begrippen echt wel een groot evenement. Een deel van de deelnemers kon helaas niet meerennen dit jaar. De ferry die van Wellington kwam op vrijdag, kon niet aanmeren in de haven van Picton vanwege een storm (niks van gemerkt hier...) en moest na diverse keren proberen helaas weer terugkeren naar Wellington. Die mensen hebben 10 uur op het schip gezeten, wat waarschijnlijk niet echt op een kalme zee heeft gevaren. Dat lijkt me echt zo'n teleurstelling!
![]() |
| -1; dikke truien aan.... |
![]() |
| Op weg naar de start....brrr! |
Eindelijk ginge hte startsein en weg waren we!
Helaas voelde ik mijn knie al snel weer opspelen. Ik stond voor de keus: door rennen en er het beste van maken
![]() |
| Mooi he.... ochtendzon komt net op... |
![]() |
| Tussen de wijngaarden wachten op het startsein |
of het rustig aan doen en hopen, dat ik mijn knie een beetje zou kunnen sparen (voor zover dat mogelijk is als je 21 kilometer gaat afleggen natuurlijk.)
Ik koos voor de tweede optie en heb afgezien, gerend, stukken gelopen en genoten van het fantastische uitzicht! Wat een waanzinnige mooie streek is dit! En omdat het grootste deel van de race over priveterrein gaat, kom je op plekken waar je anders niet mag komen. En inderdaad; ik heb de wijnijsjes gezien (waar sommige renners graag eentje van namen), de zalspiesjes, de kleine glaasjes wijn. Maar ook de banjoman, het kapa haka koor (maori koor), een trommelman, een pipeband, fanfare, super allemaal! De sfeer was erg goed en gezellig, een beetje een theekransje idee. Althans, bij mij in de achterhoede. Vooraan liepen de snelle mensen en die zullen dit wel anders beleefd hebben. Bovendien was 75% van de deelnemers vrouw, wat waarschijnlijk het hode theekrans-effect wel verklaard. En daar liep ik heel gezellig tussendoor.
De lopers hadden niet automatisch voorrang. Waar bij de Dam tot Dam loop het hele verkeer plat ligt en wordt omgeleid, stonden er hier langs het parcour bij oversteekplekken verkeersbrigadiers te posten. En als er auto's aankwamen, kon het zomaar gebeuren, dat je gestopt werd en even moest wachten tot je weer verder kon met de race (ikzelf ben 3 keer gestopt, Fons mocht overal doorrennen....hmmm).
![]() |
| Zo rond de 14 km stond er bovenop een dijkje een fotograaf foto's te maken...ik weet hoe die van mij eruitziet! |
![]() | ||||
| Langs de rivier, op 16 km |
![]() |
| En de zon schijnt, en schijnt...... |
| Fons is nadat hij over de finish kwam omgekeerd en kwam me tegemoet lopen. Samen hebben we de laatste kilomer afgelegd! |
![]() |
| Voordeel om als laatste de finish over te gaan: groot ontvangst commitee! |
donderdag 9 mei 2013
Makkelijk (Marja)
Vanmorgen was ik in het dorp om stofzuigerzakken te halen. En de fiets van E. moest weg, omdat die door haar achterband was heen geslipt. Gaf trouwens wel een leuke knal. En de banden van de loopfiets bleken toch niet bestand te zijn tegen het opblazen met de compressor (tip voor ouders: altijd zeker een marge van 15 seconden inbouwen als je tegen je behulpzame peuter zegt: nu stoppen met het inknijpen van de compressor....), dus die waren ook enigzins aan vervanging toe.
In ieder geval liep ik al snel de winkel binnen, waar wij de stofzuiger hadden gekocht. Tsja.... en toen zag ik heel veel soorten zakken, maar had geen idee meer welke ik moest hebben. De stofzuiger die we hadden gekocht, had nog een hele tijd in de etalage gestaan, maar daar stonden nu allemaal andere stofzuigers. Wat suf dat ik niet even een foto had genomen van de oude doos zeg!
Ik was in mijn hoofd al druk bezig om een plan te bedenken (op internet het merk opzoeken, dan alle types, kijken welke zakken erin horen en dan heel koeltjes bestellen. Dit alles binnen een minuut, want anders zou er iemand van de winkel mij komen helpen.....ehhh...
te laat....), toen er een vriendelijke winkelbediende op mij af kwam lopen.
Met het schaamrood op mijn kaken vertelde ik mijn probleem. No worries was het antwoord. Welk merk? En welke kleur? Dan moet je deze zakken hebben!
En verhip, bij thuiskomst bleken het precies de juiste zakken te zijn! Ik zag mezelf al bij de blokker staan: ik heb een blauwe miele stofzuiger, welke zakken moeten erin?
Toch wel makkelijk ergens, dat ze niet zo heel veel keus hebben. Van ieder type hadden ze maar een kleur beschikbaar en dan is het een stuk makkelijker om de juiste zakken te vinden!
Maar nu ga ik toch maar eerst een foto van de doos maken, want de volgende keer wil ik wel heel koeltjes meteen de juiste doos uit het schap pakken......
In ieder geval liep ik al snel de winkel binnen, waar wij de stofzuiger hadden gekocht. Tsja.... en toen zag ik heel veel soorten zakken, maar had geen idee meer welke ik moest hebben. De stofzuiger die we hadden gekocht, had nog een hele tijd in de etalage gestaan, maar daar stonden nu allemaal andere stofzuigers. Wat suf dat ik niet even een foto had genomen van de oude doos zeg!
Ik was in mijn hoofd al druk bezig om een plan te bedenken (op internet het merk opzoeken, dan alle types, kijken welke zakken erin horen en dan heel koeltjes bestellen. Dit alles binnen een minuut, want anders zou er iemand van de winkel mij komen helpen.....ehhh...
te laat....), toen er een vriendelijke winkelbediende op mij af kwam lopen.
Met het schaamrood op mijn kaken vertelde ik mijn probleem. No worries was het antwoord. Welk merk? En welke kleur? Dan moet je deze zakken hebben!
En verhip, bij thuiskomst bleken het precies de juiste zakken te zijn! Ik zag mezelf al bij de blokker staan: ik heb een blauwe miele stofzuiger, welke zakken moeten erin?
Toch wel makkelijk ergens, dat ze niet zo heel veel keus hebben. Van ieder type hadden ze maar een kleur beschikbaar en dan is het een stuk makkelijker om de juiste zakken te vinden!
Maar nu ga ik toch maar eerst een foto van de doos maken, want de volgende keer wil ik wel heel koeltjes meteen de juiste doos uit het schap pakken......
![]() |
| Zoi, en nu kan ik het ook gewoon op mijn blog opzoeken! |
dinsdag 7 mei 2013
Torless Terrace (Marja)
In Wellington is er een straat die Torless Terrace heet. Omdat er mensen het een leuk idee vonden om iedere keer dat bordje te bewerken (als je van de R het schuine streepje weghaalt, hou je Topless Terrace over), besloot de council om er een geheel nieuw bordje voor te maken.
En wat er toen gebeurde is voor iedereen een raadsel, maar ik heb er een theorie over. De council stapt naar de bordjes maker en zegt: maar voor deze straat maar effe een nieuws bordje. Het oude bordje hebben ze meegenomen, zodat er geen onduidelijkheden kunnen komen over hoe alles gespeld moet worden. De bordjesmaker heeft er zin in en binnen twee dagen maakt hij het bordje en hangt hij hem meteen op. De mensen in de omgeving zijn helemaal blij met hun nieuwe bordje, totdat iemand ineens ziet, dat nu op het officiele bord staat" Topless Terrace".
Tsja, ik denk niet, dat ze Apeldoorn kennen hier, maar dit klinkt me wel in de oren als een typisch gevalletje van ...
De council wil zo snel mogelijk het bord weghalen en de juiste naam plaatsen, om zo drukte en ramptoerisme te voorkomen.
Gelukkig stond het niet met foto in de krant , met plaatsnaam erbij (Wellington), dus met dat ramptoerisme zal dat helemaal goedkomen denk ik!
Ik hou van Nieuw-Zeeland....
En wat er toen gebeurde is voor iedereen een raadsel, maar ik heb er een theorie over. De council stapt naar de bordjes maker en zegt: maar voor deze straat maar effe een nieuws bordje. Het oude bordje hebben ze meegenomen, zodat er geen onduidelijkheden kunnen komen over hoe alles gespeld moet worden. De bordjesmaker heeft er zin in en binnen twee dagen maakt hij het bordje en hangt hij hem meteen op. De mensen in de omgeving zijn helemaal blij met hun nieuwe bordje, totdat iemand ineens ziet, dat nu op het officiele bord staat" Topless Terrace".
Tsja, ik denk niet, dat ze Apeldoorn kennen hier, maar dit klinkt me wel in de oren als een typisch gevalletje van ...
De council wil zo snel mogelijk het bord weghalen en de juiste naam plaatsen, om zo drukte en ramptoerisme te voorkomen.
Gelukkig stond het niet met foto in de krant , met plaatsnaam erbij (Wellington), dus met dat ramptoerisme zal dat helemaal goedkomen denk ik!
Ik hou van Nieuw-Zeeland....
![]() |
| Welke man zou er een exit nodig willen hebben bij topless terrace........ |
Pepe de egel (Marja)
Van het weekend was Fons met de oudste een stukje aan het rijden, toen ze op de weg een egeltje zagen, die het asfalt aan het likken was en zich verder niet verrroerde. Nu weten wij niet zo gek veel van dieren, maar wat wel duidelijk was, was dat dit geen natuurlijk gedrag was.
Dus B. bleef bij de egel, terwijl Fons een doos en de auto ging halen.
Daarna zijn ze doorgereden naar de dierenarts. Het arme beestje was ondervoed en had last van mijt. Nadat hij wat medicijnen had gekregen , hebben we hem meegenomen naar huis. Gelukkig hebben we in de familie iemand die een egel als huisdier heeft, dus we hadden al snel een hulplijn die ons van alles kon vertellen over egelvoer en meer.
We zijn met Pepe aan de slag gegaan. in de tea tree oil gezet, doos gevuld met bladeren, kattevoer gegeven, schoteltje water erbij en dan maar heel hard hopen. Hij stonk verschrikkelijk, waarschijnlijk ten gevolge van de mijt. Daardoor was hij ook zijn stekeltjes aan het verliezen. Maar of het nu e kou is geweest, of dat hij te ziek is, weten we niet, maar hij leek wel in winterslaap gegaan. Dat zou op zich logisch zijn, omdat het bijna winter is. Maar met het gewicht wat hij nu heeft, gaat Pepe dat niet overleven. Dus ik zit nu thuis, Pepe in een doos voor de kachel die op drie staat in de hoop, dat we hem uit de winterslaap kunnen halen. Als dat niet lukt, is hij toch zieker dan we dachten en houdt het leven van Pepe op..... En hoe gaan we dat aan de kinderen vertellen?
De kinderen hebben al "get well pepe" tekeningen voor hem gemaakt, ze aaien hem regelmatig, praten tegen hem, zingen liedjes....pfffrt....
Ik vrees, dat we een rouwbegeleidings traject ingaan over een paar dagen. Met begrafenis, sprekers, koffie en cake, om het verhaal compleet te maken. Wat de kinderen niet weten, is dat ik hier al meerdere doden heb gehad. Kleine vogeltjes, die uit het nest waren gevallen, heb ik snel een betere plek gegeven dan in het gras voor de deur. Oudere vogels, die massaal leken te sterven in het voorjaar, heb ik ook een beetje uit het zicht van de kinderen weten te houden. En toen er een vogel een huis binnenvloog waar we op visite waren en dat arme beestje zich letterlijk tegen de ramen te pletter vloog, hebben we die netjes begraven met zijn koppie boven de aarde, zodat hij nog een beetje kon genieten van de zon.
Niets in het leven is zo zeker als de dood heb ik ooit ergens gelezen, maar dat maaket het er niet makkelijker op zeg!
Nu hebben we in de tuin nog drie aanloopkippen rondlopen. Ik hoop echt vanuit mijn tenen, dat de katten die niet te pakken krijgen, want dan is de cake niet aan te slepen! Ook die worden namelijk vertroeteld met brood, verse appels uit de bomen, een gesprekje op zijn tijd en meer...
Hoort allemaal bij het leven, maar makkelijk is anders!
Dus B. bleef bij de egel, terwijl Fons een doos en de auto ging halen.
Daarna zijn ze doorgereden naar de dierenarts. Het arme beestje was ondervoed en had last van mijt. Nadat hij wat medicijnen had gekregen , hebben we hem meegenomen naar huis. Gelukkig hebben we in de familie iemand die een egel als huisdier heeft, dus we hadden al snel een hulplijn die ons van alles kon vertellen over egelvoer en meer.
We zijn met Pepe aan de slag gegaan. in de tea tree oil gezet, doos gevuld met bladeren, kattevoer gegeven, schoteltje water erbij en dan maar heel hard hopen. Hij stonk verschrikkelijk, waarschijnlijk ten gevolge van de mijt. Daardoor was hij ook zijn stekeltjes aan het verliezen. Maar of het nu e kou is geweest, of dat hij te ziek is, weten we niet, maar hij leek wel in winterslaap gegaan. Dat zou op zich logisch zijn, omdat het bijna winter is. Maar met het gewicht wat hij nu heeft, gaat Pepe dat niet overleven. Dus ik zit nu thuis, Pepe in een doos voor de kachel die op drie staat in de hoop, dat we hem uit de winterslaap kunnen halen. Als dat niet lukt, is hij toch zieker dan we dachten en houdt het leven van Pepe op..... En hoe gaan we dat aan de kinderen vertellen?
![]() |
| Mijn ultra moderne poging om pepe op te warmen (beter dan de magnetron dacht ik zo...) |
De kinderen hebben al "get well pepe" tekeningen voor hem gemaakt, ze aaien hem regelmatig, praten tegen hem, zingen liedjes....pfffrt....
Ik vrees, dat we een rouwbegeleidings traject ingaan over een paar dagen. Met begrafenis, sprekers, koffie en cake, om het verhaal compleet te maken. Wat de kinderen niet weten, is dat ik hier al meerdere doden heb gehad. Kleine vogeltjes, die uit het nest waren gevallen, heb ik snel een betere plek gegeven dan in het gras voor de deur. Oudere vogels, die massaal leken te sterven in het voorjaar, heb ik ook een beetje uit het zicht van de kinderen weten te houden. En toen er een vogel een huis binnenvloog waar we op visite waren en dat arme beestje zich letterlijk tegen de ramen te pletter vloog, hebben we die netjes begraven met zijn koppie boven de aarde, zodat hij nog een beetje kon genieten van de zon.
Niets in het leven is zo zeker als de dood heb ik ooit ergens gelezen, maar dat maaket het er niet makkelijker op zeg!
Nu hebben we in de tuin nog drie aanloopkippen rondlopen. Ik hoop echt vanuit mijn tenen, dat de katten die niet te pakken krijgen, want dan is de cake niet aan te slepen! Ook die worden namelijk vertroeteld met brood, verse appels uit de bomen, een gesprekje op zijn tijd en meer...
Hoort allemaal bij het leven, maar makkelijk is anders!
zondag 5 mei 2013
Tapanui flu (Marja)
Over ruim 2 maanden gaan we weg uit Blenheim . En hoewel ik nu nog vooral bezig ben met de race van zaterdag, zijn we toch al een beetje aan het nadenken over de verhuizing naar Tapanui.
Het is een klein dorp met rond de 800 inwoners. Er is een playcentre, een peuterspeelzaal, een basisschool en een middelbare school. Er is een bibliotheek, een toy library, een overdekt zwembad en sportvelden.
Er heeft ook een beroemde dokter gewoond; dokter Peter Snow. En hoewel deze naam bij bijna niemand een belletje zal doen rinkelen, zal hetgene wat hij beschreven heeft, iedereen erg bekend voorkomen: het chronisch vermoeidheid syndroom. Dat is dus uitgevonden in NZ! Toen hij het voor het eerst beschreef, werd er een beetje lacherig over gedaan en werd het door veel mensen de "Tapanui flu" genoemd.
Hmmm... of ik daarmee geassocieerd wil worden... Ik ben wel chronisch vermoeid, maar ik heb dat altijd geweten aan het hebben van een man en vier kinderen, het verhuizen naar een ander land, het verhuizen in een ander land, de afwezigheid in mijn leven van een 4-sterren kok , een personal assistent, een nanny en een schoonmaakbedrijf.
Wat verder? Tapanui is een populair gebied om te vissen op forel en te jagen op wilde zwijnen, herten en meer. Hmm...jagen.... ben ik ook niet zo'n fan van. Hoewel al die dieren een plaag zijn voor de inheemse flora en fauna en het juist goed is dat ze afgeschoten worden (ze hebben hier geen natuurlijke vijanden) , weet ik, dat ik nooit de trekker zou kunnen overhalen als de mama van Bambi in mijn vizier zou staan.
En toch he.....het klimaat is niet te vergelijken met Rome, zoals hier, maar het ligt een beetje ter hoogte van Lyon. Ach, dat is te overleven. En met een zekere sneeuwgarantie kan ik ook wel dealen ( de slee is mee en ik heb altijd al eens willen skien!). En met de Blue Moutntains, waar je heerlijk kunt wandelen, kan ik het denk ik wel ook wel worden.
En als de Tapanui Flu daar is uitgevonden, dan is het besmettingsgevaar vast geweken zeg maar. Wie weet hoeveel energie ik daar ga krijgen! Wie weet, ga ik dan wel voor een marathon trainen.... ze hebben hier hele mooie loopjes heb ik gezien....door de bergen, langs meren, op terrein dat alleen opengesteld wordt voor de race. Klinkt toch wel aanlokkelijk he!
Het is een klein dorp met rond de 800 inwoners. Er is een playcentre, een peuterspeelzaal, een basisschool en een middelbare school. Er is een bibliotheek, een toy library, een overdekt zwembad en sportvelden.
Er heeft ook een beroemde dokter gewoond; dokter Peter Snow. En hoewel deze naam bij bijna niemand een belletje zal doen rinkelen, zal hetgene wat hij beschreven heeft, iedereen erg bekend voorkomen: het chronisch vermoeidheid syndroom. Dat is dus uitgevonden in NZ! Toen hij het voor het eerst beschreef, werd er een beetje lacherig over gedaan en werd het door veel mensen de "Tapanui flu" genoemd.
Hmmm... of ik daarmee geassocieerd wil worden... Ik ben wel chronisch vermoeid, maar ik heb dat altijd geweten aan het hebben van een man en vier kinderen, het verhuizen naar een ander land, het verhuizen in een ander land, de afwezigheid in mijn leven van een 4-sterren kok , een personal assistent, een nanny en een schoonmaakbedrijf.
Wat verder? Tapanui is een populair gebied om te vissen op forel en te jagen op wilde zwijnen, herten en meer. Hmm...jagen.... ben ik ook niet zo'n fan van. Hoewel al die dieren een plaag zijn voor de inheemse flora en fauna en het juist goed is dat ze afgeschoten worden (ze hebben hier geen natuurlijke vijanden) , weet ik, dat ik nooit de trekker zou kunnen overhalen als de mama van Bambi in mijn vizier zou staan.
En toch he.....het klimaat is niet te vergelijken met Rome, zoals hier, maar het ligt een beetje ter hoogte van Lyon. Ach, dat is te overleven. En met een zekere sneeuwgarantie kan ik ook wel dealen ( de slee is mee en ik heb altijd al eens willen skien!). En met de Blue Moutntains, waar je heerlijk kunt wandelen, kan ik het denk ik wel ook wel worden.
En als de Tapanui Flu daar is uitgevonden, dan is het besmettingsgevaar vast geweken zeg maar. Wie weet hoeveel energie ik daar ga krijgen! Wie weet, ga ik dan wel voor een marathon trainen.... ze hebben hier hele mooie loopjes heb ik gezien....door de bergen, langs meren, op terrein dat alleen opengesteld wordt voor de race. Klinkt toch wel aanlokkelijk he!
Camper land (Marja)
We hebben er al heel veel van gezien hier; de campervan. Klein, groot, van basic tot zeer luxe, omgebouwde busjes tot campers met zonnecollectore, waterfilter en douche.
De meeste campers komen zo'n beetje uit dezelfde fabriek en zien er het zelfde uit. Als ze dan twee jaar verhuurd zijn, gaan ze door naar een ander verhuurbedrijf. Die rekent minder voor de huur. En zo gaar het door, totdat je als consument een redelijk goedkoop bedrijf vindt en dan door NZ toert in een busje met meer dan 2 ton op de teller, die amper meer weet wat optrekken in en met een beetje geluk niet ergens een lek heeft.
Maar soms zien wij juweeltjes voorbij komen. Dat zijn de campers, waar mensen zelf hun fantasie op hebben losgelaten en dat nog door de keuring hebben weten te krijgen ook. Dat zijn de campers die ik wel eens van binnen zou willen zien. Zo heb ik eens een camper gezien, waar de bestuurder met gehoorbescherming op aan het rijden was ( en ik snapte helemaal waarom ze dat deed). En campers , die met graffity versierd was ( handig op een evenement, makkelijk terug hte vinden tussen al die eenheidsworsten). Dat zijn de campers die er boven uit steken hier in campervanland.
En dan deze! Nu heb ik wel een beetje spijt, dat ik niet even heb gewacht todat ze terug waren. Want dan had ik kunnen vragen, of ik binnen foto's had mogen maken. En ik had wel even met de makers van deze campers willen praten; gewoon om te horen, wat hun verhaal was.
En wat er niet op de foto staat, was dat schattige erkertje aan de achterkant...he-le-maal leuk!
De meeste campers komen zo'n beetje uit dezelfde fabriek en zien er het zelfde uit. Als ze dan twee jaar verhuurd zijn, gaan ze door naar een ander verhuurbedrijf. Die rekent minder voor de huur. En zo gaar het door, totdat je als consument een redelijk goedkoop bedrijf vindt en dan door NZ toert in een busje met meer dan 2 ton op de teller, die amper meer weet wat optrekken in en met een beetje geluk niet ergens een lek heeft.
Maar soms zien wij juweeltjes voorbij komen. Dat zijn de campers, waar mensen zelf hun fantasie op hebben losgelaten en dat nog door de keuring hebben weten te krijgen ook. Dat zijn de campers die ik wel eens van binnen zou willen zien. Zo heb ik eens een camper gezien, waar de bestuurder met gehoorbescherming op aan het rijden was ( en ik snapte helemaal waarom ze dat deed). En campers , die met graffity versierd was ( handig op een evenement, makkelijk terug hte vinden tussen al die eenheidsworsten). Dat zijn de campers die er boven uit steken hier in campervanland.
En dan deze! Nu heb ik wel een beetje spijt, dat ik niet even heb gewacht todat ze terug waren. Want dan had ik kunnen vragen, of ik binnen foto's had mogen maken. En ik had wel even met de makers van deze campers willen praten; gewoon om te horen, wat hun verhaal was.
En wat er niet op de foto staat, was dat schattige erkertje aan de achterkant...he-le-maal leuk!
| En dit is ook de enige, juiste manier van parkeren! |
Abonneren op:
Posts (Atom)











