Clubje

Sinds kort realiseer ik me dat ik bij een clubje hoor. In eerste instantie had ik het niet helemaal door hoor, maar het is zoiets dat je je pas later realiseert.

Iedere werkdag stop ik bij de postbussen om de post voor het bedrijf te halen. En hoewel ik daar iedere keer zo ron hetzelfde tijdstip daar aankom, zie ik steeds verschillende mensen. Tot vorig week. Toen bevond ik me iedere dag tussen dezelfde vrouwen die ook de post kwamen halen.  Met hun bedrijfsasjes aan zijn ze makkelijk te herkennen.
En sinds vorige week word ik ook iedere keer gegroet. Het voelt een beetje als zo'n groet die motorrijders hebben onderling.  Als je er niet bijhoort, ben je het niet waardig om zon elite-groet te horen.

En nu krijg ik hem dus ook en voel ik me helemaal belangrijk!
Een groot gevoel van samenhorigheid heerst er in ons groepje. Allemaal vrouwen op weg naar hun werk, vaak daarvoor de kinderen nog even op school afgezet om daarna vol overgave zich op de taken van de bataalde functie te storten. dat bednek ik er dan allemaal bij, als ik ze zie weglopen met hun handen vol post, geaddresseerd aan het benzinestation, de sportwinkel in de hoofdstraat, de plaatselijke boekenwinkel en de garage.

Ik heb geen bedrijfsjasje aan en mensen weten dus ook niet, van welk bedrijf ik ben. Ja, ik heb een kantoorbaan. Ik heb zelfs een eigen kantoor. Maar omdat dat kantoor in de bollenschuur staat, is het er altijd erg koud. Niks kantoorpand met verwarming die op 21 graden staat.

En omdat iedereen van de schuur bij mij komt bellen in zijn overall/modderschoenen/smeerhanden  ( ik heb de enige telefoon beneden en internet toegang/telefoonboek tot mijn beschikking),  is het kantoor nu niet echt een voorbeeld van een standaard kantoor. Dus ik zit daar in mijn dikke vesten, lange onderbroeken en dikke berschoenen naast de kachel in de ijdele hoop een beetje warm te blijven. Leuke rokken/laarsjes/jasjes zijn niet alleen veel te koud, maar ook onpraktisch.

Maar goed, zo houden we de spanning wel een beetje in mijn clubje. Ik hoor erbij, maar de leden kunnen mij niet plaatsen. Ik ben mystrieus, ondanks mijn spijkerbroek, sjaal en bergschoenen waarmee ik vanuit de auto naar de postbussen slof ( zeker op een maandag ochtend is dat het geval.... de koffie is dan nog niet helemaal door mijn systeem heen).


Ik ga ze denk ik ook niet vertellen waar ik werk, gewoon om het spannend te houden. Niet dat ze het zullen vragen hoor, want onze contacten zijn vluchtig en vaak binnen 10 seconden scheiden onze wegen weer.
Maar ik hoor er wel bij en zal aspirantleden vanaf nu even goed in de gaten houden. Want je kunt natuurlijk niet zomaar iedereen een hoofdknik geven en ene fijne werkdag wensen.....

warm water

We hebben water dat verwarmd wordt via gas. Dat is hetzelfde als in NL. Maar in NZ zijn er geen enorme gasbellen en een netwerk aan leidingen. Wij doen het gewoon met gasflessen.
Eens in de zoveel tijd komen de mensen van de gasflessenwinkel langs in grote vrachtwagens en wisselen de flessen om die gewisseld moeten worden.

We hebben meerdere flessen achter het huis staan. Als de ene fles leeg is, draai je de lege fles dicht en de volle fles open.  Dan zet je de schakelaar om en kun je weer genieten van een warme douche.
Onze afwasmachine gebruikt ook warm water en warmt het water niet zelf op ( geen idee waarom trouwens, zal wel heel Nieuw-Zeelands zijn denk ik..). Dat houdt in, dat als je staat te douchen, je ineens een plons koud water kan verwachten als de afwasmachine aanstaat ( zelf uitgevonden... een paar keer zelfs, gewoon om er zeker van te zijn..).

Hoe weet je nu, dat de fles bijna leeg is? In de schakelaar buiten, die je van de ene naar de andere fles kunt omzetten, zit een kleur. Zwart betekent vol, rood betekent bijna leeg. Bijna, want we hebben het eens getest: je kunt er nog een week mee douchen als de schakelaar op rood springt!
En zuinige Nederlanders die we zijn, gebruiken we de fles totdat hij leeg is.
Er zit wel een risico aan natuurlijk. Want het zou zomaar eens kunnen gebeuren, dat je staat te douchen en het warme water op is. Daar hebben we een goed werkende procedure voor ontwikkeld. Je zet de douche uit en begint heel hard te schreeuwen. De persoon die de oproep beantwoordt zet de schakelaar om of haalt een van de aanwezige volwassenen erbij om dat te doen. Zodra de schakelaar om is gezet, kan de douche weer aan en na 2 minuutjes is het water weer heerlijk warm.

Werkt altijd.

Tenzij je na het  hardgelopen ( -2 buiten, 16 graden binnen) en lekker warm wil douchen om weer door te warmen. Douche wordt koud, dus de  Koud-Water-Procedure treedt in werking.... Maar als je helemaal alleen thuis bent werkt dat dus niet heb ik vanmorgen ontdekt. Niemand schoot me te hulp!
Snel afgedroogd  in een koude badkamer, aangekleed, naar buiten gegaan en de schakelaar omgezet. En toen had ik geen zin meer om wederom mezelf uit te kleden in die koude badkamer en mijn haren te wassen. Dus dat ga ik vanavond wel doen.
Moet ik mezelf alleen wel even helpen herinneren, dat ik dat ga doen als de afwasmachine al bijna klaar is.......anders krijg ik hetzelfde effect weer....

Griep!

Ik heb me de laatste tijd afgevraagd hoe dat werkt met de griep en de bijbehorende griepprik. Hoe besluiten wetenschappers welk beestje er voor de griep gaat zorgen? Kijken ze dan naar het virus van het jaar ervoor of kijken ze naar welk beest er in de winter aan de andere kant vd wereld zijn best doet om mensen ziek te maken?

We weten, dat er afgelopen jaar een heftige griep heerste in NL. We zijn trouwe lezers van het Nederlandse nieuws en waren dus volledig op de hoogte van de lange en heftige epidemie in Nederland. Ook dat de griepprik er "naast" zat was ons dus niet ontgaan.

Toen we op vakantie waren in NL zijn we ook allemaal niet lekker geweest. Geen echte griep,  maar snotterig, zere keel, niet lekker. Nu is dat niet gek als je zo'n lange resi hebt gemaakt natuurlijk en we zijn er gezond en wel uit gekomen.

En nu is de griep in Tapanui. Behoorlijk!
Van de 57 kinderen die er in de bovenbouw zaten waren er afgelopen vrijdag maar 22 op school. De rest zat ziek thuis. Op het hoogtepunt ( ik hoop althans dat we die inmiddels hebben gehad) was er minder dan 50 % van de leerlingen op school. Ook de docenten moesten eraan geloven,waardoor de  resterende docenten zo goed en kwaad als het ging de weinige leerlingen na de verplichte vakken maar probeerden te vermaken met films, spelletjes en het instampen van goede handenhygiene. Iedere klas werd voorzien van een handendesinfectans en ouders werd opgedragen de kinderen thuis te laten tot 2 dagen nadat alle ziekteverschijnselen verdwenen waren.

Het aantal afwezige kinderen was zo opvallend, dat de krant er een stukje aan heeft gewaagd. Heriot school en Waikoikoi school hadden niet zo'n hoog ziekteverzuim. En de middelbare school in Tapanui ook niet. Zou het dan toch iets in de school zelf zijn? Lag het aan het water misschien?

Maar het virus is geduldig en wacht zijn kans af.... vandaag hoorde ik, dat ook op de middelbare school de kinderen zo zoetjes aan een voor een neergaan.....als vliegen..... Want in een klas 5 kinderen ziek is veel als de klas maar uit 17 leerlingen bestaat!

Ons gezin is tot nu toe de dans ontsprongen. En ik heb daar eens over lopen filosoferen. Of wij hebben het virus al gehad toen we op vakantie waren in NL. Dat zou in houden, dat dit virus eerst in Europa was en nu hier aan de slag is gegaan. Het zou ook nog kunnen, dat wij gezellig dit virus hebben meegenomen vanuit Nederland en daarna de mensen hier gezellig hebben laten kennismaken met een echte, onvervalste Nederlandse griep. Dat zou natuurlijk een beetje belangenverstrengeling zijn, want laten we eerlijk zijn; Fons ziet ze allemaal gezellig weer op zijn werk verschijnen, hoestend, proestend en wel.

Het andere scenario is er een die we al vaker hebben meegemaakt. Fons komt de gehele dag op de praktijk in aanraking met allemaal virussen, bacterien en ander gezellige ziektemakers. Hij is er dan immuun voor geworden.
Wij als gezin worden niet ziek, totdat de griepepidemie al helemaal op zijn retour is. Dan krijgen wij het ook nog eens. Mijn theorie hierachter is, dat Fons iedere dag weer van alles meeneemt van zijn werk en dat wij daar als gezin aan worden blootgesteld, En na wekenlang gebombardeerd te zijn trekt ons immuunsysteem het allemaal niet meer en worden wij ook ziek. Tuurlijk, ze kunnen ook ziek worden omdat ze op school worden aangehoest door vriendjes. Kan.

Maar wees eerlijk; dit klinkt veel aannemelijker, toch?
Ik ga voor de zekerheid toch nog maar een extra vitamine tabletje scoren zo.... je weet maar nooit....

Stars in our eyes

We hebben hier in Tapanui een zwembad. Overdekt, maar niet geisoleerd. Het is daarom ook alleen in de zomer open. Nu moet er waarschijnlijk een heel nieuw dak op. En omdat NZ niet zo erg van de overheids subsidies is houdt dat in, dat het geld door de gemeenschap zelf opgehoest moet gaan worden. Als het tegenzit gaat dit geintje $ 300.000,00 kosten!

Dus is er een commissie in het leven geroepen die dat allemaal gaat coordineren. Ieder jaar zijn er dingen die gedaan moeten worden en als groep kun je dan vragen of jij dat mag doen en zo wat geld kan verdienen.

Zo moeten er ieder jaar dennenappels uit bomen geplukt worden. Die worden dan weer gepland om zo nieuwe bomen te laten groeien voor de houtindustrie. Klinkt grappig, maar als de dennenappel ( met of zonder "n", dat is de vraag) nog vast zit is er ook veel hars. En dat goedje krijg je bijna nergens uit.

Nu had de commissie een nieuw idee: een avondje uit in het theater, waar een soort van talentenjacht werd gedaan.

Veel mensen hadden zich al opgegeven ( veel mensen die lekker kunnen zingen en dat graag voor een publiek doen).
Mijn vriendin zit in de zwembadcommissie en had een ander idee: we zouden op het podium een synchroonzwemact gaan doen. Omdat het twee avonden zou zijn en wij visite zouden krijgen (daarover later meer) had ik gezegd dat ik wel met de voorbereidingen zou gana helpen.

De eerste repetitie was ik ziek en had ik gemist. De tweede was ik er wel en kwam er toen achter, dat een van de dames wel op zaterdag kon, maar niet de vrijdag. Omdat ik de vrijdag wel kon was er eigenlijk al min of meer besloten, dat ik de vrijdag zou doen. Tja, en zeg danmaar eens nee he.. (ik denk even terug aan het waterskien van afgelopen zomer, waar ik met ski's en al al in het water lag en eigenlijk nog steeds niet zeker wist of dat ene goed idee was.... ik zie hier een patroon...).

Maar goed, tijdens de repetities hebben we erg veel lol gehad en op de avond zelf heb ik genoten!
We droegen zelfgemaakte badpakken a la de jaren 20 , gemaakt van oude dekbedhoezen, gordijnen en lakens. Zag er erg schattig uit allemaal.

Helaas deden we niet mee in de competitie. Na het laatste optreden mocht het publiek een winnaar kiezen en tijdens het tellen deden wij onze act.

Omdat er in de pauze lekker aan het bier en wijn was gezeten was het publiek in een opperbeste stemming en ze waren dan ook als was in onze handen.

Na afloop  van onze act werd de winnaar  van de show bekend gemaakt. De dorpsagent had een act gedaan als Elvis Prestley, keurig geplaybackt en inclusief de sexy heupbewegingen. Wij hadden de act niet gezien, omdat wij toen achter in de make up zaten. We hoorden wel een heleboel gejuich en gejoel en hoorden later, dat er ondergoed op het toneel gegooid werd. Dat wist Elvis ook niet van te voren, dus dat was wel grappig.

Na de prijsuitreiking deed Elvis nogmaals zijn act. Wij synchroonzwemsters stonden tussen de coulissen te kijken. Toen ik wederom ondergoed zag vallen op het toneel ( de mensen zien er braaf uit hier, maar ondertussen...) kwam ik op het idee, om onze badpakken  uit te trekken en die op het podium te gooien. Niemand durfde, dus heb ik het uiteindelijk maar alleen gedaa. Er werd wel even raar opgekeken toen ik in mijn onderbroek de kleedkamer binnenkwam, maar ik goodie het gewoon op mijn Nederlandse cultuur. Toch wel makkelijk als het uit het buitenland komt af en toe!

Zeg nou zelf, net echt toch?

even bijpraten

Met het schaamrood op mijn kaken zie ik dat het al ruim drie weken terug is dat ik wat geschreven heb. Maak ik dan niets mee mee om te delen hier? Dat wel.
Tijdgebrek?  Ligt eraan hoe je het bekijkt. Inspiratiedipje? Ook niet echt.

Maar ik bedenk veel stukjes in de auto op weg naar mijn werk, boodschappen doen of naar de yoga. Ik heb dan alles al helemaal voor me. Wat het onderwerp is, hoe ik alles ga omschrijven etc.
Het is in mijn hoofd soms al zo af, dat ik ergens het gevoel creeer, dat het al op het blog staat. Groot is dan ook mijn verbazing als ik er een tijdje laten achter kom, dat het in mijn hoofd wel op het blog staat, maar dat het internet een andere mening is toegedaan.

Ik zal even een korte samevatting geven van mijn leven gedurende de week. Op mijn werkdagen kom ik thuis vlak voor de kinderen. Dan gaan we samen afternoon tea doen ( fruit, gedroogd fruit, crackers met kaas en een koekje toe. Ze eten hier enorme hoeveelheden!). Zo rond een uur of 4 zijn we daar mee klaar. In het uurtje dat volgt help ik twee kinderen met hun huiswerk. Rons 5 uur begin ik met de voorbereidingen van het avondeten. Sommige dagen eten we erg vroeg vanwege een sport, andere dagen eten we vanwege diezelfde sport juist weer wat later.

Na het eten wordt de boel opgeruimd, gedweild en  gezogen  ( geen muizen meer in huis, dankuwel) en worden de oudste  twee kinderen geholpen met hun huiswerk.
De oudste gaat rond half 9 naar bed en dan kunnen Fons en ik ein-de-lijk ongestoord de dag doornemen. En dan is het al weer bedtijd!

Op mijn vrije dinsdag ren ik in de morgen, yoga na de lunch en tussendoor doe ik soms alsof ik erg druk bezig ben met het schoonmaken van de openhaard (Assepoester is er niets bij, maar een petemoei heb ik helaas nog niet gezien!), wassen wegwerken en schoonmaken.

In het weekend gaan we naar Gore voor netball, voetbal en zwemles. Dan doe ik vaak ook mijn boodschappen en dan hebben we de zondag over voor een ontspannen dag. Dat is de dag dat Fons en ik allebei nog willen rennen, dus met een beetje passen en meten  komen we die dag ook vaak wel door.

Tsja.

Niks exotisch dus. Gewoon, net als in Nederland. Ook iedere week ongeveer hetzelfde.
Met als grote uitzondering, dat onze uitstapjes natuurlijk wel erg leuk zijn. En anders dan in Nederland.

Maar daar over straks meer!

Gymnation Tapanui

Omdat Fons tijd overhad en omdat alles zo liep, is hij nu de trotse eigenaar van de gym hier in Tapanui!

De vorige eigenaresse was verhuisd en wilde er graag vanaf. En omdat Fons het graag voor de gemeenschap wilde behouden, had hij naar lang aarzelen besloten om de boel over te nemen. Op datzelfde moment was er een bekende van ons met hetzelfde idee gekomen, waardoor er een samenwerkingsverband is ontstaan.

Dus is de oude gym verbouwd, zijn er nieuwe en andere spullen naar het pand verhuisd en zijn de mannen al een tijd bezig met het maken van allemaal plannen om het aantrekkelijker te maken en om meer leden te werven.

Er is inmiddels een facebook pagina opgericht, de eerste advertentie heeft al in de Blue Mountain Express gestaan en  ook bij de belastingdienst zijn ze inmiddels bekend.

Al met al een spannende en enerverende tijd dus!

En omdat het weer niet al te best was, heb ik natuurlijk ook meteen gebruik gemaakt van de gym. Hardlopen op een lopende band is niet echt mijn ding, maar hardlopen in de natte sneeuw of ijzel is nog minder mijn ding.


Bij de gym moet je je trouwens wel een kiwi gym voorstellen he. En dan niet eentje uit de grote stad, waar keuring iemand achter de balie zit en er overla spiegels hangen en strakke tl-verlichting je tegemoet schijnt terwijl de muziek uit de boxen schalt.

Nee, dit is Tapanui. De gym zit in ene oud bankgebouw ( de kluis zit er nog in). Er ligt dik, rood vloerbedekking op de grond en er hangen hier en daar lampjes die een gezellige sfeerverlichting verspreiden als het donker is. Er is een losse staande spiegel die je heel handig kan verplaatsen. Er is een mooie muziek installatie waar een bulk muziek uit kan komen, dus dat is mooi.

Je betaalt je contributie voor de maand en dan krijg je een code per sms. Daarmee kan je in een sleutelkluisje komen waar de sleutel voor de deur in ligt. Iedere maand verandert de code van het kluisje.

Als je klaar bent kun je er een douche nemen. Er is geen kleedkamer, maar als je wilt kun je je  in de douche wel omkleden. Kinderen kunnen mee en gestald worden in de kinderkamer, waar een  kacheltje is en een tv met dvd speler.

Al met al vind ik het wonderbaarlijk, dat in een dorp van 700 inwoners er zoiets voor handen is.

Oh ja, en er is vanaf volgende week ook yoga in Tapanui! Dan kan ik twee keer per week losgaan, twee keer per week met spierpijn rondlopen en mezelf afvragen waarom ik ook al weer aan sport deed. Maar nu heb ik er vooral heel veel zin in!

De naam van de sportschool zegt het al: gymnation Tapanui!

De tijd vliegt...

.... En ineens waren we alweer bijna een maand verder!
Is er veel gebeurd dan, dat ik zo weinig tijd heb gevonden om te schrijven? Nou, eigenlijk niet om eerlijk te zijn. De geit is er nog steeds, we hebben een oppaskat erbij.

De kinderen hebben er inmiddels bijna twee weken vakantie opzitten, terwijl Fons en ik gewoon moesten werken, Dat was even goochelen met oppas dus, maar ook dat hebben we weer overleefd. We hebben visite gehad, zijn zelf op pad geweest en zijn eigenlijk gewoon doorgegaan met leven.

Ik ben wel heel erg blij dat we juni gehag hebben. De donkerste maand is voorbij en volgens de berichten zouden de dagen nu langer moeten worden. Maar daar merk ik nog niet zo heel erg veel van.
Het is wel koud geweest. Heel koud zelfs.

Overdag scheen de zon, het was windstil en een graad of 4-5. Heerlijk! Maar zodra de zon onderging daalde de temperatuur behoorlijk hard en gingen we de nachten door tot -7. Op zich niet zo erg als je in een warm huis woont, maar wij wonen in kiwiland.

Ik heb diverse ochtenden het ijs aan de binnenkant van de ramen afgehaald. Ik kan je zeggen dat het dan best wel koud is in huis! 13 graden bij het opstaan was geen uitzondering, net als wolkjes uitblazen.  We hebben alle logeerspullen inmiddels op de bedden van de kinderen liggen, zodat die het nog redelijk warm kunnen hebben 's nachts. Ze slapen met thermals aan onder hun lange pyama's  en 's morgens rennen Fons en ik als eerst naar de gaskachel om die aan te zetten. Deuren gaan dicht, zodat we in ieder geval een warme ruimte hebben waar we kunnen ontbijten.

Nee, de winter is hier niet echt fijn vind ik. Tuurlijk, ik geniet met volle teugen van het waanzinnig mooie uitzicht op de besneeuwde bergtoppen, maar geef mij maar de zomer waar ik zonder problemen een was kan drogen zonder dat de binnenkant van mijn huis beslaat.

Het deed me een beetje denken aan de tijd dat ik net met Fons samenwoonde. We woonden toen in een flat met enkel glas en ook daar zat 's winters het ijs aan de binnenkant van de ramen. Ik kijk daar met een goed gevoel op terug, maar nadat we onszelf hadden geupgraded naar ene huis met dubbel glas en volledige isolatie voelt dit toch wel als een stap terug.

Nu is de ergste kou alweer voorbij en ik heb begrepen, dat juli de koudste maand is gemiddeld. Dus hopelijk kunnen we in augustus een voorproefje krijgen van een mooie lente. Let wel, augustus hier is te vergelijken met april in NL, dus alles is mogelijk.

De winkels zijn wel klaar voor de lente: de tuinartikelen glimmen ons tegemoet en de t-shirtjes liggen al weer in stapels te wachten op nieuwe eigenaren. En ik loop nog steeds rond in mijn winterjas, maar vond het vandaag aangenaam weer: 7 graden!
Wie weet kan ik binnenkort wel weer op de fiets!

Helaas..... het weerbericht voorspelt voor de komende week meet natten sneeuw en vorst 's nachts... Dat wordt  weer krabben!